Βινύλιο Εναντίον CD

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΒΙΝΥΛΙΟ

Νά ‘μαι πάλι εν μέσω της καλοκαιρινής σπαρίλας που δε μ’ αφήνει μήτε τα στοιχειώδη να κάνω. Χτες ψαχουλεύοντας τη δισκοθήκη μου διαπίστωσα πως έχουν περάσει κιόλας είκοσι χρόνια από που πρωτοάκουσα τους Chills και ακόμα συνεχίζω να πιστεύω πως το Pink Frost είναι ένα απ’ τα τρία καλύτερα pop τραγούδια της δεκαετίας του 80. Το σοκ απ’ το άκουσμά του με είχε κάνει εκείνη τη χρονιά να πάρω αμέσως το πρώτο τους άλμπουμ “Brave Words” (στο οποίο και δεν περιέχεται, καθότι single) μόλις η Hitch Hyke τον έκοψε ελληνικό. Τον ξαναβάζω στο πικάπ νοσταλγώντας τις μαγευτικές μελωδίες του που είναι έτοιμες να μου γλυκάνουν τ’ αφτιά. Αμ δε!!! Η φουκαριάρα βελόνα μου αγκομαχάει προσπαθώντας να  διαβάσει τ’ αυλάκια αυτού του άθλιας κοπής θεόστραβου κοματιού βινυλίου. Την κοιτάω γεμάτος ενοχές κι αυτή μου ανταποδίδει μ’ ένα δολοφονικό βλέμμα.

Ναι, λατρεύω το βινύλιο και κάθε τι που σχετίζεται μ’ αυτό. Η μουσική (και όχι μόνο) προσωπικότητά μου είναι φυλακισμένη μέσα στα αυλάκια του, στα labels, στα ένθετα, στα πάντα. Κάθε φορά που αγοράζω ένα καινούργιο βινύλιο αισθάνομαι την ίδια λαχτάρα να το περιεργαστώ και να το ακούσω προσεκτικά όπως και πριν από 20+ χρόνια που πρωτοάρχισα να αγοράζω δίσκους. Η φάτσα μου δε διαφέρει και πολύ από αυτή του πιτσιρικά που του έφεραν ένα καινούργιο παιχνίδι και όλα παίζουν το ρόλο τους. Το label, ο αριθμός καταλόγου, αν είναι επανακυκλοφορία τσαντίζομαι άμα δε γράφουν από ποια εταιρία πρωτοκυκλοφόρησε και πάνω απ’ όλα η ζεστασιά στον ήχο ενός καλού βινυλίου.

Αλλά ας αφήσουμε τα υπόλοιπα και ας μείνουμε στον ήχο. Μ’ αρέσει καλύτερα απ’ το CD αλλά όχι πάντα. Πολλοί συμφωνούν μαζί μου αλλά νομίζω πως θα πρέπει να προσέξουμε μερικά πραγματάκια που τελικά κάνουν την κόντρα μεταξύ των δυο αυτών format κάπως αμφίρροπη. Μαζί μ’ εμένα αναρωτηθήτε, σκεφτείτε, παρατηρήστε κι εσείς τα παρακάτω:

  • Ρίξτε μια ματιά στη δισκοθήκη σας και τσεκάρετε πόσα ελληνικής κοπής βινύλια έχετε. Θα διαπιστώσετε πως παραείναι αρκετά. Τα περισσότερα απ’ αυτά άθλια. Πόσοι είχαμε την δυνατότητα να πάρουμε τα δισκάκια αυτά της δεκαετίας του 80 στις αντίστοιχες εκδόσεις εισαγωγής και πόσοι όταν πήραμε το ελληνικό είχαμε τη μαγκιά να το ξαναπάρουμε κάποια χρόνια αργότερα σε μια καλύτερη αλλοδαπής προέλευσης κόπια. Ο θεϊκός πρώτος του Tillett μαζί με ένα κάρο αυστραλέζικα στη  Hitch Hyke, τα πρώτα των Tuxedomoon στην άθλια Music Box, Cure στην ελληνική Polygram, Nick Cave στην ελληνική Virgin (αυτή κάτι τρωγότανε) και πάει λέγοντας.  Βινύλια στραβά ή χάρτινα ή και τα δυο μαζί, εκτυπώσεις στο εξώφυλλο Ν. Πιτσιλός με τον ελληνικό κωδικό να είναι κολλημένος με σελοτέϊπ πάνω απ’ τον κανονικό, στραβές, θολές ή με είδωλο εικόνες και άλλα τέτοια ακραιφνώς ελληνικά γκαραγκιοζιλίκια που μας έκαναν τα νεύρα ξέφτια. Και ποιος δε θυμάται εκείνη την απίστευτη ελληνική κόπια του True Stories των Talking Heads με τους  τίτλους γραμμένους με ΕΛΛΗΝΙΚΑ γράμματα!!!!!
  • Πάμε στα 90ς και 00ς. Πλέον όλοι γράφουν με ψηφιακά μέσα ηχογράφησης (πλην εξαιρέσεων). Ποιος ο λόγος να πάρεις ένα άλμπουμ των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, ας πούμε, σε βινύλιο αφού ο ήχος θα είναι ψηφιακός. Άσε που άμα έχεις και καλό πικάπ ο δίσκος μπορεί να σου βγάλει τα κακά του ψηφιακού ήχου πιο εύκολα απ’ το CD. Το βινύλιο υποτίθεται ότι το ακούς για να γλυκάνει το αφτί σου, αν είναι να ακούς ντενεκέδες σε format βινυλίου τότε ποιος ο λόγος. Ακόμα θυμάμαι προ δεκαετίας όταν άκουσα σε βινύλιο το Adore των Smashing Pumpkins και μού ‘ξυσε τ’ αφτιά. Αφού οι άνθρωποι γράφουν ψηφιακά τι το θες το ρημάδι? Άστο να πάει στο διάολο βγάλ’ το μόνο σε CD, έτσι κι αλλιώς ντενεκές θά ‘ναι.
  • Άλλο κεφάλαιο οι επανεκδόσεις από 90ς και δώθε. Κάτι remastered, ψηφιακά επανεπεξεργασμένο, ξαναδουλεμένο και άλλα τέτοια είναι δίκοπο μαχαίρι. Υπάρχουν εταιρίες επανεκδόσεων που βγάζουν άλμπουμ από 60ς, 70ς σε βινύλια και κάνουν πολύ καλή δουλειά που αξίζει τον κόπο. Σε άλλες τα ακούς και δεν μπορείς να πιστέψεις στ’ αφτιά σου. Όσο περισσότερο χέρι μπαίνει τόσο το χειρότερο είναι. Τι να το κάνω εγώ να ακούσω ψηφιακά επανεπεξεργασμένη την Μπανάνα των Velvet. Το άλμπουμ αυτό βγήκε και έγινε ιστορικό με αυτή τη θολούρα στην παραγωγή που ξέρουμε. Αν είναι να του αλλάξεις τα φώτα και να ακούσω ένα ριμέηκ της Μπανάνας με ήχο 90ς να το χέσω.
  • Πόσοι από μας ρυθμίζουμε τακτικά τα βαράκια του πικάπ μας. Αρκετοί δεν ξέρουν καν από που ρυθμίζεται. Αν του βάλεις περισσότερο βάρος η βελόνα θα σκάβει το δίσκο και θα σου χαλάσουν και τα δυο. Έχω την εντύπωση ότι ο κάθε δίσκος ανάλογα με το πάχος του θέλει και διαφορετικό βάρος (αν κάνω λάθος διορθώστε με) πράγμα που αν ισχύει είναι άλλος μπελάς. Συνθήκες αποθήκευσης, σκόνες, καθαρισμοί και άλλα τέτοια κέρατα μας απασχολούν ή “άστο μωρέ δεν πειράζει”.
  • Πόσοι από μας και σε πόσες περιπτώσεις δεν θυσιάσαμε την κατάσταση ενός δίσκου για να προτιμήσουμε ένα φτηνότερο αντίγραφο και τελικά βρεθήκαμε σε ένα βινύλιο που ήτανε λες και είχε περάσει μπουλντόζα από πάνω?

Επίτηδες επικεντρώθηκα στα σημεία που πρέπει να προβληματίσουν έναν βινυλιόφιλο, μιας κι εγώ είμαι ένας τέτοιος, και όχι στα πλεονεκτήματα του βινυλίου έναντι του CD μιας και αυτά είναι γνωστά και πολύ περισσότερα. Εν ολίγοις έχω καταλήξει στα εξής:

  • Αγοράστε ένα άλμπουμ στο αντίστοιχο φορμά ανάλογα με την εποχή που πρωτοβγήκε. 90ς και 00ς σε CD.
  • 60ς και 70ς θέλει προσοχή. Αν έχετε κότσια (δηλ. φράγκα) να αγοράσετε το original σε μια καλή κατάσταση (NM άντε EX++) κάντε το. Αλλιώς προτιμήστε μια παλιά, καλή επανέκδοση εισαγωγής ή μια επανέκδοση από καλές, εξειδικευμένες στις επανεκδόσεις εταιρίες των τελευταίων 15 χρόνων. Ευτυχώς όλες αυτές οι εταιρίες έχουν βγάλει πλέον απίστευτο υλικό εκείνης της εποχής σε καλή ποιότητα και προσιτές τιμές (δε μιλάω για περιπτώσεις Shadoks, Rockadelic και άλλα τέτοια που είναι πανάκριβα και πολύ underground). Για το θεό μην αγοράσετε ελληνικές επανεκδόσεις κομμένες στα τέλη 70, ή του 80, αν είναι έτσι πάρτε τα καλύτερα σε CD. Σ’ αυτή τη δεκαπενταετία (’75 – ’80) στην Ελλάδα κόπηκαν τα χειρότερα βινύλια όλων των εποχών.
  • Για δίσκους που βγήκαν στα 80ς νομίζω ότι στις περισσότερες περιπτώσεις μπορούμε να βρούμε τα original ή ξένες εκδόσεις σε καλές τιμές και καλές καταστάσεις. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις που η διαφορά τιμής μεταξύ ελληνικού και εισαγωγής είναι τεράστια. Όπως και να το κάνουμε, για παράδειγμα, άλλα λεφτά της Hitch Hyke και άλλα της Citadel. Σ’ αυτή την περίπτωση, πιστέψτε με, κάντε τα πάντα για να αποφύγετε το ελληνικό.

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω ισχύουν και εξαιρέσεις που μπορεί νά ‘ναι και αρκετές. Αντιρρήσεις, γνώμες και συμβουλές από μικρότερους και μεγαλύτερους, έμπειρους και άσχετους απολύτως χρήσιμες.

Η μελωδία του Wet Blanket με τυλίγει από παντού. Η βελόνα μου και αυτή τη φορά τα κατάφερε. Τα θεϊκά λόγια του Martin με κάνουν να αισθάνομαι πιο όμορφα. Αγαπάω τα παλιά μου στραβά βινύλια και μπορώ να τους δείξω άπειρη υπομονή παρόλο που δε φημίζομαι γι’ αυτή.

I have no patience for anyone
But I’ve lots of time for you

posted by Vertigo

About these ads

29 responses to “Βινύλιο Εναντίον CD

  1. Σωστα τα λες. Παντως και στα 00′s υπαρχουν γκρουπ που ηχογραφουν αναλογικα. Τουλαχιστον ετσι νομιζω…

    Ο πρωτος λογος παντως που εγω αγοραζω πλεον μονο βινυλια ειναι οτι προκειται για προιον που δε μπορεις να το βρεις αλλιως. Αν αγορασω το Grinderman πχ σε cd, ουσιαστικα δινω χρηματα για κατι που θα μπορουσα να εχω τζαμπα (πχ το κατεβαζω σε mp3 και τo καιω σε audio, βρισκω και το μπουκλετ σκαναρισμενο και το τυπωνω). Οσο και αν αγαπαω τη μουσικη, απο τη στιγμη που δεν ειμαι πλουσιος, καθε αλλο μαλιστα, αυτο μετραει. με το βινυλιο ξερεις οτι αποκτας κατι που μονο ετσι(με χρηματα) μπορουσες.

    Και ισως αυτος ο πρωτος λογος οδηγει στο δευτερο, που ειναι η αφοσιωση που σου “επιβαλει” το βινυλιο στην ακροαση, τουλαχιστον σε εμενα. Και απο αυτη την αφοσιωση βγαινω πολλαπλα κερδισμενος ως προς την ευχαριστηση που παιρνω απο το δισκο, απο το ποσο “δικο μου” τον κανω.

    Επισης (τριτος λογος) εννοειται πως στις περισσοτερες περιπτωσεις η αποδοση του ηχου κανει το αντιστοιχο cd να ακουγεται σαν κλαπατσιμπαλα.

    Ο,τι κι αν συμβαινει παντως το γεγονος ειναι πως απο τα περασμενα χριστουγεννα που, μετα απο 12 χρονια, ξαναπηρα
    πικαπ, εχω αρχισει να ξαναευχαριστιεμαι την αγορα δισκων και την ακροαση της μουσικης!

  2. Άπειρο αντικείμενο ο ήχος. Και το έπιασες από την αρχή του!
    Λίγα πραγαματάκια.
    -Συμφωνώ απόλυτα. Σχεδόν όλα τα εν Ελλάδι κομμένα βινύλια ήταν άθλια.
    -Ο πριν τα 80′s ήχος πολλές φορές ακούγεται καλύτερος όχι απαραίτητα λόγω βινυλίου αλλά λόγω πρωτογενών πηγών. Τα μουσικά όργανα και οι “λαμπάτοι” ενισχυτές της εποχής εκείνης είναι ανεπανάληπτα. Ειδικά οι ενισχυτές είναι “φαινόμενο” στην ιστορία της τεχνολογίας. Στα 80′s σχεδόν αποκλειστικά τη θέση της λυχνίας είχαν πάρει τα τρανζίστορ και τα mosfets, επίσης τρανζίστορ που είχε πλασαριστεί η φήμη πως μιμούνται την απόδοση της λυχνίας. Αποτέλεσμα, ο χωρίς όγκο, κρυστάλλινος άθλιος ήχος των 80′s και το μοναδικό πισωγύρισμα απαρχαιωμένου εξαρτήματος στην ιστορία, της λυχνίας η οποία παρήγαγε τον όγκο των 90′s. Και μάλλον ήρθε για να μείνει, αφού ακόμη οι κατασκευαστές αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες των μουσικών, στηρίζουν τη λυχνία σε μεγάλο ποσοστό.
    -Οι ηχογραφήσεις και τα remix στα στούντιο ηχογραφήσεων γίνονται σε δειγματοληψία πολύ μεγαλύτερη από αυτή του cd οπότε θεωρώ πιθανό να υπάρχουν βινύλια μετά το 90 με καλύτερη πιστότητα από τα cd.
    Θα σε στενοχωρήσω όμως, αφού τα cd ναι μεν δεν είναι πιστά hi-fi ήταν όμως βιαστική κίνηση της philips η οποία και πέτυχε, αφού ακόμη και τώρα η philips εισπράτtει κάθε φορά που πωλείται ένα cd ή ένα cd-player. Τα μελλοντικά μέσα αναπαραγωγής θα είναι ασυγκρίτως καλύτερα τόσο του cd όσο και του βινυλίου. Άλλωστε ένα βινύλιο αν το δεις στο μικροσκόπιο πριν την πρώτη χρήση και μετά από αυτή, θα απογοητευθείς…

  3. Γιώργο, το mp3 είναι συμπιεσμένο αρχείο και δε μπορεί καν να πλησιάσει την ποιότητα αυτού που ακούς στο cd. Αν κάνεις cd ένα αρχείο mp3 δεν αλλάζει τπτ στην ποιότητά του. Παραμένει ποιότητα mp3 δηλαδή πολύ κατώτερη…

  4. “Ο θεϊκός πρώτος του Tillett”
    Συγκινήθηκα, φίλε… Σαν σύμπτωση, πριν λίγες μέρες τον θυμήθηκα βρίσκοντας σε mp3 το Trip to Kalu-ki-Bar. Ποιός ξέρει, μπορεί να ήσουν κι εσύ στο Λυκαβηττό, τότε που άνοιξε για τον Cave!

  5. @ aerosol
    Απίστευτο!!! Αυτή η συναυλία μ’ έχει στιγματίσει. Καλοκαίρι του 90, παραμονές Πανελληνίων Εξετάσεων. Έχω κανονίσει εισιτήρια, τα πάντα. Σάββατο πρωί λέω στη μάνα μου: “Μάνα φεύγω”. Απάντηση: “Καλά, μιάμισι να είσαι πίσω για φαί”. “Όχι δεν κατάλαβες” της λέω “θα πάω τελικά στη συναυλία που λέγαμε”. Κάγκελο η μάνα μου κάγκελο κι ο πατέρας μου. Τότε νομίζανε ότι όταν δίνεις Πανελλήνιες έπρεπε για ένα μήνα πιο πριν να έχεις κλειστεί σε μοναστήρι. Τότε ο Louis είχε όντως ανοίξει για τον Cave αλλά όχι με φουλ μπάντα, μόνο ο ίδιος με ένα πιάνο. Το θυμάμαι σαν τώρα.
    @ γιωργος
    Δυστυχώς φίλε όσο καλό mp3 και νά ‘χεις (ακόμα και 320 bitrate) άμα το κάνεις wav δεν κερδίζεις τίποτα. Ακόμα και μετατροπή από mp3 σε mp3 σε μεγαλύτερο bitrate, δηλ. αν είχες 128άρι και πας να το κάνεις 320άρι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πάλι 128άρι. Once mp3, forever mp3.
    @ anemos
    Όντως έχω πέσει και σε καλά βινύλια σε άλμπουμ από 90ς και δώθε. Απλά έχω σχηματίσει την άποψη πως πλέον η πλειοψηφία των εταιριών βγάζουν ένα καινούργιο άλμπουμ και σε βινύλιο έτσι για την πλάκα ή για το artwork και όχι για να δώσουν την εναλλακτική λύση στον ακροατή που θέλει να ακούσει έναν πιο “αναλογικό” ήχο.

  6. Παιδια ειναι σιγουρο αυτο που λετε για τη μετατροπη απο mp3 σε wav?
    Γιατι ενα αρχειο mp3 των 5 mb γινεται wav στα πχ 45mb.
    Δεν “κερδιζει” πισω τις πληροφοριες που εχασε στη συμπιεση?
    Δεν ειμαι ειδικος, ρωταω για να μαθω.

  7. Ναι φίλε Γιώργο είναι σίγουρο. Τα mp3 είναι συμπιεσμένα αρχεία. Αφού στην αρχή χάνεις πληροφορία, αυτή δεν ανακτάται… Θα έχει πάντα την ποιότητα του αρχείου που προέκυψε μετά τη συμπίεση…

  8. Συμπληρωματικά Γιώργο να πούμε πως το mp3 όταν γίνεται .wav δεν αποσυμπιέζεται όπως τα αρχεία data αλλά απλώς μετατρέπεται σε wav. Πάντως επειδή σε όλες αυτές τις αναζητήσεις το πείραμα είναι καλύτερο από τη θεωρία, κάνε μία δοκιμή. Κάνε ένα mp3 από cd εταιρίας και μετά κάψε ένα audio cd με το mp3 που έφτιαξες. Στη συνέχεια συγκρίνοντας τα δύο cd θα δεις πόσο μεγάλες είναι οι απώλειες.

  9. “Τότε ο Louis είχε όντως ανοίξει για τον Cave αλλά όχι με φουλ μπάντα, μόνο ο ίδιος με ένα πιάνο. Το θυμάμαι σαν τώρα.”
    Φορώντας καουμπόϊκο καπέλο…

    “Αυτή η συναυλία μ’ έχει στιγματίσει” :-D

  10. Ευχαριστω anemos, θα το δοκιμασω αυτο το πειραμα, ειμαι περιεργος για το αποτελεσμα.

  11. Κορυφαίο το κειμενάκι σου!

    Όχι, δεν κάνεις λάθος: όσο πιο παχύς είναι ένας δίσκος, τόσο περισσότερο βάρος πρέπει να δίνουμε στα βαράκια – αν είναι όπως συνηθίζεται πίσω από τον άξονα – ξεβιδώνοντας ή βιδώνοντας κατάλληλα τις βίδες που τα συγκρατούν. Και το αντίστροφο εννοείται.

    Τα περισσότερα βινύλια που έχω τα έχω πάρει από το εξωτερικό (πρόσφατα βέβαια αγοράζω πολλά από το internet). Αλησμόνητες οι φορές που έχω πάει Λονδίνο και δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα άλλο 3 μέρες, από το να ψωνίζω (ξε-αραχνιάζω καλύτερα) δισκάκια σε κάτι παρακμιακά δισκάδικα και με τον μαγαζάτορα να κρατάει συνέχεια ένα ρόπαλο στο χέρι κοιτώντας με με ένα μάτι!!

    Το καμάρι μου είναι το “Closer”, Joy Division. Αριθμός καταλόγου 438 (είναι ένα από τα πρώτα 500 που κόπηκαν ever από τη factory)

  12. ebge vertigo gia to keimeno…an kai den uparxei logos na tsantizesai me tis epanekdoseis,na tsantizesai me tis poiothtes xartiou sta ekswfulla to paxos ktl.pou monon telika h amerika toxei…kai opoios 8elei ru8misma as perasei me to pikap tou na ton ftiaksw…

  13. kostasK αυτό στο Λονδίνο το είχα κάνει όταν, πριν αμνημονεύτων, είχα πάει με τον πατέρα μου…μια ολόκληρη μέρα λοιπόν τον τραβολογούσα από δισκάδικο σε δισκάδικο και “φόρτωνα” βινύλια… ως που δεν άντεξε ο άνθρωπος και στο 3ο-4ο κατάστημα πήρε το δίσκο που κράταγα ΄στα χέρια μου εκείνη τη στιγμή (γιαπωνέζικο εισαγωγής) και μου είπε “Φτάνει πια!”…

  14. Λοιπον παιδια, rip-αρα (με windows media player) cd εταιρειας στα 192 kbps σε mp3 και το εκαψα (με nero) σε audio cd.
    Δε παρατηρησα καποια διαφορα στην ποιοτητα οταν τα επαιξα στο στερεοφωνικο.
    Επισης, παιζοντας τα στο pc οι ενδειξεις του winamp ηταν:

    cd εταιρειας: 1411kbps – 44 kHz
    mp3: 192kbps – 44 kHz
    cd audio απο mp3: 1411kbps – 44khz

    Ισως μου διαφευγει κατι, δεν εχω και το καλυτερο αυτι στον κοσμο, αλλα η αρχικη μου αποψη μοιαζει να επιβεβαιωνεται.

    Αν καποιος ξερει κατι παραπανω ειναι ευπροσδεκτος!

  15. δεν ξερω πως ακριβως ripαρεται η μουσικη, απλα να πω οτι το θεμα με τα ψηφιακα σηματα εχει δαιμονοποιηθει καπως. ειναι επιστημονικα αποδεδειγμενο (θεωρημα shannon) πως οποιοδηποτε αναλογικο σημα αν δειγματοληπτηθει σωστα, κατα τη μετατροπη του σε ψηφιακο δε χανει καθολου πληροφορια. οποτε το ερωτημα ειναι, ποσο σωστα δειγματοληπτουμε τα αναλογικα σηματα;

  16. CM: Στα 192 kbps η ποιότητα είναι καλύτερη είναι αλήθεια. Και βέβαια ακόμη καλύτερη στα 320. Για να σε ενοχλέι ο ήχος στα 320 θα πρέπει να είσαι από τις λεγόμενες ακούστρες. Σε γενικές γραμμές η συμπίεση που γίνεται στο wav για να προκύψει το mp3 είνιαι η αφαίρεση των λεγόμενων μη ακουστών από τον άνθρωπο συχνοτήτων. Αυτές είναι οι πολύ χαμηλές και οι πολύ υψηλές. Επειδή στα κομμάτια δεν συναντάς ήχους των 20hz και τόσο συχνά, κυρίως αυτές των πολλών Khz είναι που κόβονται. Ποιοι είναι αυτοί οι ήχοι? Ο υπόκοφος ήχος με λίγο echo του fade out των πιάτων στα drums είναι ο πλέον εύκολος τρόπος για να καταλάβεις πότε ακούς mp3 στο ραδιόφωνο ας πούμε και πότε κανονικά cd. Και εννοείται πως από τη στιγμή που χάνουμε ηχητικά δεδομένα αυτά δεν αναπληρώνονται ποτέ. (δες αποκωδικοποίηση από mp3 σε wav)

  17. Γιώργο σύγκρινες αυτά που έφτιαξες με το γνήσιο cd της εταιρείας; Εκείνη τη στιγμή. Το ένα αμέσως μετά το άλλο. Δεν υπάρχει ακουστική μνήμη, αποδεδειγμένα. Αν όχι κάντο. Εγώ το έχω κάνει και ακούω πολύ μεγάλες διαφορές ακόμη και στα 320. Ειδικά σε φωνές και κιθάρες αλλά και σε όγκο. Και κάντο προσπαθώντας να ακούσεις τις διαφορές. Το αυτί έχει την ικανότητα να εκπαιδεύεται. Αν δε θελήσεις να ακούσεις κάτι, αν δε στο δείξει κάποιος, μπορεί και να μη το ακούσεις και ποτέ…

    Όσο για τη δειγματοληψία, το θεώρημα που λέει πως η δειγματοληψία πρέπει να γίνεται σε συχνότητα τουλάχιστον διπλάσια της μέγιστης συχνότητας της πηγής, εργαστηριακά καταρρίπτεται εύκολα. Νομίζω πως ήταν γενικά άστοχο θεώρημα.

    Κι άλλωστε έχει επίσης αποδειχτεί πως ακόμη και οι συχνότητες που δεν “ακούγονται” επηρεάζουν το σώμα και την ψυχοσύνθεση. Οπότε ποια συχνότητα θα θεωρήσουμε μέγιστη; Τα 20ΚHz του ακουστικού φάσματος ή τις βεβαιωμένες αρμονικές που περιέχουν οι πηγές;

    Σε όσα τεστ έχουν γίνει ο κόσμος άντεξε να ακούσει περισσότερο αναλογικές παρά ψηφιακές πηγές. Οι αρμονικές συχνότητες που δίνει ένας τέλειος δίσκος βινυλίου σε μία τέλεια βελόνα, θα αργήσει να φτάσει σε εμπορικά μέσα ψηφιακής αναπαραγωγής.
    Θεωρητικά και μόνο, πιστεύω πως χρειάζεται μία δειγματοληψία γύρω στο 1MHz… Μπορώ να το εξηγήσω γλαφυρά, αλλά θέλει διαγράμματα. Οπότε δε θα το επιχειρήσω…

  18. Τη συγκριση την εκανα ξανα και με ακουστικα.
    Επαναλαμβανω οτι συγκρινα το αυθεντικο cd με το audio cd απο mp3 192kbps, στο οποιο audio cd δεν υπαρχει πλεον το mp3 καθως εχει μετατραπει ξανα σε wav ή cda ή δε ξερω γω τι αλλο…
    Το cd αυτο εχει μεγεθος οσο το αυθεντικο(οπως και το καθε τραγουδι ξεχωριστα εχει το ιδιο πανω-κατω μεγεθος με το αυθεντικο αρχειο) και το winamp δειχνει οτι και τα 2 παιζουν στα 1411kbps.
    Απο τη στιγμη που υπαρχει προγραμμα που αυτοματα αφαιρει καποιες ΨΗΦΙΑΚΕΣ και οχι ακουστικες πληροφοριες (το cd δεν εχει μουσικη πανω του μονο σειρες απο 0 και 1, απο οσο ξερω, που μεταφραζονται απο τα αναλογα προγραμματα σε μουσικη) ισως υπαρχει τροπος να γινεται και το αντιστροφο.
    Τι να πω, ισως εχω εντελως χοντροκομμενα αυτια…
    Αλλα τη διαφορα βινυλιου με αυθεντικο remastered cd την καταλαβαινω αμεσως! :)
    Ενας απο τους λογους που σταματησα και τα cd.
    Σταματω εδω γιατι εχω γινει κουραστικος…

  19. Όσον αφορά τη διαφορά μεταξύ audio CD και mp3 είναι άλλο καπέλο. Το πείραμα το έχω κάνει κι εγώ και μάλιστα έχω συγκρίνει όχι μόνο wav που προέρχεται από mp3 με το CD εταιρίας αλλά και διάφορα wav μεταξύ τους που προέρχονται από διαφορετικά mp3 (128, 192, 256 και 320). Σε άλλες περιπτώσεις δεν έχω καταλάβει καμία διαφορά και σε άλλες ναι.
    Πιστεύω πως έχει να κάνει με το πως είναι γραμμένο το original CD. Πολλές φορές μας έχουν τύχει CD που είναι πολύ δυνατά γραμμένα. Αυτά είναι σκέτη καταστροφή και αν τα κάνεις mp3 γίνονται ακόμα πιο χάλια. Είναι το λεγόμενο “Loudness War”. Αυτά τα γαμημένα τα CD που έχουν καταστρέψει τη μουσική αν τους ανοίξεις την κυματομορφή σε κατάλληλο πρόγραμμα (εγώ χρησιμοποιώ το Audition της Adobe) θα το καταλάβεις αμέσως. Υπάρχουν άλλα CD που είναι σωστά γραμμένα, στη σωστή τους ένταση, με τέλεια ποιότητα ήχου που κάνοντάς τα mp3 δε χάνεις σχεδόν τίποτα.
    Δείτε αυτό το βιντεάκι

    και θα καταλάβετε τι λέω. Νομίζω ότι αυτή είναι η κατάρα του CD και νομίζω ότι επιδρά και στα mp3. Μου έχει τύχει άπειρες φορές να ακούω ένα CD, το τραγούδι να μου αρέσει αλλά ο ήχος να είναι τόσο χάλια λόγω του Loudness War που θέλω να το βγάλω.

  20. anemos νομιζω υπερβαλλεις, δε μπορει να χρησιμοποιουνται ψηφιακα σηματα σε εξειδικευμενες και πολυ πιο σημαντικες εφαρμογες απο οτι η μουσικη και εμεις να λεμε οτι ο σανον εκανε λαθος και δεν ακουμε καλα!

  21. Οκ. Επειδή έχω κάτι δουλίτσες αυτές τις ημέρες και δεν έχω το χρόνο, θα κοιτάξω από την άλλη Πέμπτη και μετά να ανεβάσω στο blog μου το τι ακριβώς συμβαίνει στην ψηφιακή δειγματοληψία καθώς και κάποια διαγράμματα που θα μπορεί να διαβάσει ο καθένας. Επίσης θα εξηγήσω και τι ακριβώς θα πει 8, 16 ή 24 bit δειγματοληψίας. Είναι εύκολο να εξηγηθούν όλα αυτά χωρίς να κατέχει ο δέκτης ειδικές γνώσεις. Έτσι, θα γίνει κατανοητό το πόσο λάθος είναι η 44100 δειγματοληψία. Άλλωστε υπάρχει και το super audio cd. Για ποιο λόγο πιστεύετε πως βγήκε αν δεν έχει να δώσει τίποτα παραπάνω;
    Γιώργο, όταν μετατρέπεις ένα mp3 σε wav, είναι σα να ηχογραφείς ψηφιακά το mp3. Απλά δεν περνάς από τις προενισχύσεις εισόδου της κάρτας ήχου, αλλά πας κατευθείαν στον A/D converter (Αναλογοψηφιακός μετατροπέας). Οπότε το αρχείο που παίρνεις είναι στα 44100. Έχει όμως την ίδια απόδοση με το mp3. Στην πραγματικότητα έχει λίγο χειρότερη, ευθέως ανάλογη με την ποιότητα των converters της εκάστοτε κάρτας ήχου.

    Βέβαια υπάρχει ένας κανόνας που λένε οι αμερικανοί ηχολήπτες που προσωπικά είμαι υπέρ. “If it sounds good, it is good”

    Όμως το όλο ζήτημα στην αναπαραγωγή είναι το να το κρατάς τόσο “good” όσο και το αρχικό ηχογράφημα.

    oksikemia το ότι δεν ακούμε καλά, είναι σίγουρο. Εγώ όταν χρειάστηκε να μάθω να ακούω, το τι άκουγα από μέρα σε μέρα μου έκανε τρομερή εντύπωση. Έτσι, ενώ αρχικά ειρωνευόμουν τους ηχολήπτες για τις υπερβολές τους, τώρα πιστεύω πως ήταν αρκετά επιεικείς στις κρίσεις τους. Νομίζω πλέον πως δε φτάνει μια ζωή για να μάθει κάποιος να ακούει μικροδιαφορές. Και οι μικροδιαφορές αν και δε γίνονται αντιληπτές, μειώνουν την ποιότητα του όλου…

    Να πω μόνο πως είμαι αντιhi-fiντελίστας κάτι που ίσως έχει σημασία. Όμως κάποια πράγματα είναι σημαντικά. Από Πέμπτη λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται. Έτσι κι αλλιώς θα ασχοληθώ γιατί η γλαφυρή απόδοση γνώσεων που κάποιοι τις θεωρούν ειδικές και τις σφιχταγκαλιάζουν στο γκέτο τους με ενδιαφέρει πολύ…

  22. Μπραβο ρε anemos, για καντα μας λιγο πιο λιανα.

  23. συμφωνοι, μπορει να υπαρχουν διαφορες σε τι ακουμε. ωστοσο, ο shannon ειναι ακλονητος. βασιζεται σε καθαρη θεωρια κωδικων, σκετα μαθηματικα, καμμια υποθεση. ωστε τελικα επιστρεφουμε στο ερωτημα, ποσο καλα δειγματοληπτουμε; σε καμμια περιπτωση παντως, το θεωρημα δεν ανατρεπεται πειραματικα, εκτος και κανει καποιο λαθος ο ερευνητης! :)

  24. Παιδιά συγνώμη που δε μπόρεσα σήμερα να κάνω αυτό που είχα πει.
    Η αλήθεια είναι πως ξεκινώντας να μιλήσω για ψηφιακή δειγματοληψία και προσπαθώντας στην αρχή να εξηγήσω το δυαδικό κώδικα, που είναι απαραίτητος στην κατανόηση της δειγματοληψίας, κόλλησα και ασχολήθηκα αποκλειστικά με συστήματα αρίθμησης…

    Τώρα… αύριο, μεθαύριο, θα ανέβει και η δειγματοληψία.
    Προς το παρόν αν κάποιον τον ενδιαφέρει, μπορεί να δει κάποια πράγματα για γνωστά και άγνωστα συστήματα αρίθμησης… στο
    http://thorivox.blogspot.com/2008/08/blog-post.html
    Τώρα θα μου πείτε… κοκοβιός αντί για γαρίδες;
    Ε… μη μείνουμε όμως και τελείως νηστικοί…

  25. Παιδιά αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο
    http://thorivox.blogspot.com/
    στην ανάρτηση
    http://thorivox.blogspot.com/2008/08/blog-post_03.html
    Ήταν λίγο ταλαιπωρία, αλλά αυτά που ήθελα να πω τα λέω εκεί…
    Γιώγο, ίσως χρειάζεται λίγο μελέτη αλλά δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Αν δεν το καταλάβεις με την πρώτη ανάγνωση, ξαναδές το, κατανόησε τα διαγράμματα κι ότι απορία έχεις, στείλε mail… http://www.anemos@gmail.com
    Ελπίζω να βοηθηθείς…

    oksikemia για δες την ένστασή μου για το θεώρημα του Shannon κι αν θες πες μου τι κανω λάθος για να διορθώσω τουλάχιστον την ανάρτηση, γιατί δε γουστάρω να παραπλανώ…

  26. Καταρχην να ευχαριστησω τον vertigo,για την προσκληση
    του στη συζητηση..
    Δεν θα παρω θεση,στη διαφορα ελληνικου και ξενου
    αντιτυπου,ουτε μπαινω στη διαδικασια να βαλω την
    ποιοτητα του ηχου σε μικροσκοπιο,διοτι δεν μπορω να
    την ξεχωρισω,στο κατω κατω..
    Οι περισσοτεροι απο εμας αρχισαμε να ακουμε μουσικη,
    με αντεγραμμενες κασσετουλες σε walkman και μονο-
    φωνικα κασσετοφωνα,και οχι με βινυλια,σε hi-fi..
    Κανω λαθος?? Τωρα που μεγαλωσαμε και το ψαξαμε το
    θεμα,θελουμε κατι παραπανω?? Δεν το κατακρινω,αλλα
    μην ξεχναμε απο που αρχισαμε..
    Οσο και χαμηλοτερη ποιοτητα να εχει ενας δισκος ελληνικης
    κοπης,απο εναν εισαγωγης,πολυ καλυτερος ειναι απο την εν
    λογω κασσετα..
    Τεσπα,ισως γινομαι λιγο ακραιος,αλλα αυτο που με ενδιαφερει
    περισσοτερο ειναι η μουσικη και οχι τοσο ο ηχος..
    Τα ραφια μου ειναι γεματα απο δισκους ελληνικης κοπης,
    αφου οι περισσοτεροι ειναι απο ελληνικα συγκροτηματα.. Που να κοβονταν?? Στο Bagladesh??
    Καποιοι μαλιστα απο αυτους κοβονταν σε ανακυκλωμενο
    βινυλιο (βαθυς ηχος),αφου τα οικονομικα για μια ανεξαρτητη
    κυκλοφορια,αυτο μονο επετρεπαν..
    Οταν μπαινεις στην διαδικασια,να αγορασεις βινυλιο και οχι
    ψηφιακο δισκακι,δεν ειναι μονο για ηχητικους λογους,ειναι
    και για αισθητικους..Συγκρινεται το εξωφυλλο των 12+
    ιντσων,με το αλλο που ξεστραβωνεσαι να διαβασεις ενα τιτλο?? Συγκρινεται το αγγιγμα της βελονας,με το αχαρο
    play και το μικρο ξυσιμο??
    Οσον αφορα τωρα τα mp3,ενα πουλακι μου ειπε πως
    το αυτι δεν ξεχωριζει την διαφορα μεταξυ 224-256-320
    kbps..Δεν εχει αδικο αυτο το πουλακι,γιατι ειναι περισσοτερο
    θεμα εντασης και οχι ποιοτητας ηχου..
    Τα mp3 ειναι σαφως χαμηλοτερης ποιοτητας απο ενα cd,
    και δεν αποσυμπιεζονται..Ο ογκος ενος wav που εχει
    δημιουργηθει απο mp3,δεν αντιπροσωπευει ποιοτητα ηχου..

  27. Καταρχην να ευχαριστησω τον vertigo,για την προσκληση
    του στη συζητηση..
    Δεν θα παρω θεση,στη διαφορα ελληνικου και ξενου
    αντιτυπου,ουτε μπαινω στη διαδικασια να βαλω την
    ποιοτητα του ηχου σε μικροσκοπιο,διοτι δεν μπορω να
    την ξεχωρισω,στο κατω κατω..
    Οι περισσοτεροι απο εμας αρχισαμε να ακουμε μουσικη,
    με αντεγραμμενες κασσετουλες σε walkman και μονο-
    φωνικα κασσετοφωνα,και οχι με βινυλια,σε hi-fi..
    Κανω λαθος?? Τωρα που μεγαλωσαμε και το ψαξαμε το
    θεμα,θελουμε κατι παραπανω?? Δεν το κατακρινω,αλλα
    μην ξεχναμε απο που αρχισαμε..
    Οσο και χαμηλοτερη ποιοτητα να εχει ενας δισκος ελληνικης
    κοπης,απο εναν εισαγωγης,πολυ καλυτερος ειναι απο την εν
    λογω κασσετα..
    Τεσπα,ισως γινομαι λιγο ακραιος,αλλα αυτο που με ενδιαφερει
    περισσοτερο ειναι η μουσικη και οχι τοσο ο ηχος..
    Τα ραφια μου ειναι γεματα απο δισκους ελληνικης κοπης,
    αφου οι περισσοτεροι ειναι απο ελληνικα συγκροτηματα..
    Που να κοβονταν?? Στο Bagladesh??
    Καποιοι μαλιστα απο αυτους κοβονταν σε ανακυκλωμενο
    βινυλιο (βαθυς ηχος),αφου τα οικονομικα για μια ανεξαρτητη
    κυκλοφορια,αυτο μονο επετρεπαν..
    Οταν μπαινεις στην διαδικασια,να αγορασεις βινυλιο και οχι
    ψηφιακο δισκακι,δεν ειναι μονο για ηχητικους λογους,ειναι
    και για αισθητικους..Συγκρινεται το εξωφυλλο των 12+
    ιντσων,με το αλλο που ξεστραβωνεσαι να διαβασεις ενα
    τιτλο?? Συγκρινεται το αγγιγμα της βελονας,με το αχαρο
    play και το μικρο ξυσιμο??
    Οσον αφορα τωρα τα mp3,ενα πουλακι μου ειπε πως
    το αυτι δεν ξεχωριζει την διαφορα μεταξυ 224-256-320
    kbps..Δεν εχει αδικο αυτο το πουλακι,γιατι ειναι περισσοτερο
    θεμα εντασης και οχι ποιοτητας ηχου..
    Τα mp3 ειναι σαφως χαμηλοτερης ποιοτητας απο ενα cd,
    και δεν αποσυμπιεζονται..Ο ογκος ενος wav που εχει
    δημιουργηθει απο mp3,δεν αντιπροσωπευει ποιοτητα ηχου..

  28. θανάσης Παπασημακόπουλος

    Θα ήθελα να με βοηθήσει κάποιος και να μου πει ,πως μπορώ να μετατρέψω τα τραγούδια από δίσκους γραμμοφώνου που έχω αποθηκεύσει σε μια κασέτα, σε mp3.Eυχαριστώ

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s