Λοιπόν θα πάρω αυτό το album και θα γίνω πίτα το σαββατοκύριακο. Θα κλειστώ σ’ ένα δωμάτιο, θα αφήσω το κρύο να μπει στα χέρια μου ξεραίνοντας από ανία τις παλάμες μου, θα παίξω με τα παγάκια στο στόμα μου, θα στείλω αλλόκοτα γράμματα στους φίλους μου, θα πιω κι άλλο, θα παρατήσω τη γυναίκα μου όταν εκείνη μαγειρεύει βοδινό για μετά το μεθύσι και ύστερα θα χυθώ σ’ ένα μπαρ από εκείνα που βρωμοκοπάνε μεταχειρισμένο βυζί και βενζίνη ουίσκι, σκορπώντας χίλια κομμάτια τα νέα της Αγίας Μαίρης στη μαλακία που δέρνει εκατομμύρια μικροαστούς, μισάνθρωπους εγκληματίες στην απανθρωπιά που γεννοβολάνε τα σκατά που συμβαίνουν.

Ξέρεις, βλέπω χιλιάδες ξεπεταρούδια καθαρματάκια ν’ ακούνε Hip hop με το βρακί τους χεσμένο και προστατευμένο απ’ το βυζί των φραγκάδων πατεράδων τους. Δεν άκουσα ποτέ Hip hop μουσική στη ζωή μου, δεν κατάλαβα ποτέ την ρημάδα μπουρδολογία ρίμα της, δεν έζησα ποτέ σε γκέτο της μαμάς Αμερικής, φοβάμαι την μήτρα της και τον Μπαρμπα Σαμ με τους αραπάδες του να σηκώνουν κωλοδάχτυλο στην βολεψιά του. Δεν με αφορά τίποτε από όλα αυτά. Άλλωστε τα γκόσσελ και τα μπλουζ με μεγάλωσαν πριν την ενηλικίωση!

Είμαι ένας μέθυσος που έφαγε κι έριξε ξύλο, που δουλεύει για το πιοτί και τους λογαριασμούς του βαριεστημένος πια όταν ακούει ηλίθιους στίχους για ηλίθιους ανθρώπους από ηλίθιους καλλιτέχνες μεγαλωμένους από ηλίθιους μουσικογραφιάδες. Κοίτα όμως να δεις τι γίνεται όταν ο καλομαθημένος κώλος μου στον στίχο και στην αφοβία για ιστορίες που τα χώνουν χωρίς δήθεν οργή, που τα λένε σαν καταπίνουν το σάλιο τους απαγγέλλοντας οργισμένα, τραχιά, ασύμφορα και άηχα μπουρδελιάρικα λογάκια με κουίντα τα ανέγγιχτα μπλουζ, γίνεται ορφανό που τρέχει στον ποιητή μπας και του δώσει ένα τσιγάρο.

Γάμα τις εισαγωγικές μαλακίες, σιχτίρισε τον κάθε μαλάκα που γράφει τα δικά του. Ο μουσικός, ο ποιητής, ο καλλιτέχνης ήταν πάντα το επιχείρημα, όλα τα υπόλοιπα οι ματαιόδοξες παπαριές που σού ‘παν κάποιοι που δεν γύρισαν ποτέ το κλειδί απ’ την εξώπορτα μ’ έναν αλλόκοτο φόβο. Ο μουσικός ήταν πάντα ο προστατευτικός σου καθοδηγητής.

C.R Avery. Ποιητής, γραφιάς, μουσικός καλλιτέχνης! Με ιστορίες που σου δέρνουν τον κώλο με λουρίδα, με ρουφηξιές τσιγάρων και χαρακτήρες που δεν λυγάει ποτέ η μούρη τους στη λάσπη. Ρυθμός hip hop, το στόμα του μουσικό όργανο, τα σάλια του τύμπανα, τα γέρικα αιώνια μπλουζ, η γκόσπελ γύμνια ενός ποιήματος ρουφηξιά, η φυσαρμόνικα που φυσάει ο διάολος όταν ένας χορός είναι δικός του με την ζαριά στημένη. Μια μαγική ώρα που ο Ginsberg λυσσάει για παιχνίδια με βέλη, ο Tom Waits ορκισμένος οπαδός του, τα κότσια του πάνω στο χαρτί και στη νότα και στη ριξιά που πέφτει σε μια μαύρη βίβλο, σ’ ένα ρουφηχτό φιλί από κοκότα πολυτελείας ξαναμμένης σαν ο πιανίστας της γράφει άλλο ένα κομμάτι. Η σπορά των νέων στην πόλη, η ποίηση που γδέρνει, πάντα η ποίηση που γδέρνει, όχι εκείνη η βαρετή με τις βαρύγδουπες στροφές που έχει πεθάνει από την εποχή που γέρασαν οι ποιητές πριν την ώρα τους κι έγραψαν κάτι κωλόπαιδα της φιλολογικής ομοιοκαταληξίας το όνομά τους σε εκείνα μιας μουσικής κρυφής επανάστασης. Ποίηση του ανυπέρβλητου Gill Scott Heron, του πρώτου που τά ‘πε δεκαετίες πριν τα μπολντιμπιριασμένα χάρχαλα ξεράσουν γλιδιασμένες καλοβολεμένες εκατομμυριούχες ατάκες. Τα νέγρικα μπλουζ που ζητάνε μια ουγκιά ουίσκι κι ένα όπλο, η τζαζ του Charlie Parker και η καθάρια φωνή της Patsy Cline, οι ξεθυμασμένες σταλαματιές ενός φτηνού ουίσκι  στα γένια ενός παιδιού απομακρυσμένου που μετράει νύχτες, μετράει ώρες, μετράει λεπτά. Το βαθύ μπλε, τα ατελείωτα απανωτά τσιγάρα και τα ατελείωτα απανωτά τσιγάρα, οι μεθυσμένοι που πίνουν σ’ ένα μπαρ δεκαετίες και δεν μετανιώνουν ποτέ που παίζουν φανταστικό πιάνο τα δάχτυλά τους πάνω στη μπάρα, στο ξύλο που κάποτε θα τους σκεπάσει, στα μπλουζ, στα γκόσπελ, στο γαμημένο μουσικό θέατρο που δεν είναι πια θέατρο γιατί όταν ο μουσικός είναι και ποιητής η ποίηση του σου δίνει μια σπρωξιά και σε πάει στην άλλη πλευρά.

C.A Avery. Ποιητής, γραφιάς, μουσικός καλλιτέχνης! Μ’ ένα άλμπουμ απ’ τα πέρσι, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα, ένα καπέλο παρατημένο πάνω στο πιάνο, έναν δρόμο που βάφτηκε μπλε, μια αρμαθιά ιστορίες, μερικά ποιήματα στο κεφάλι του, και μια άφοβη μουσική  παλινδρόμηση που τά ‘χει όλα γραμμένα εκεί που δεν γράφουν οι υπόλοιποι!

Δυστυχώς δεν κυκλοφορεί σε βινύλιο!

favorite track: Down at the Cafe

(Το κομμάτι είναι παραπλανητικό)

C.R Avery site

C.R Avery myspace

by Arturo Bandini

Οι γυναίκες έχουν δίκιο. Οι άντρες δε χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να παραμένουμε παιδιά μέχρι τα βαθειά μας γεράματα. Και όσο τα χρόνια περνάνε και οι τομείς της ζωής μας που απαιτούν σοβαρότητα και ωριμότητα πληθαίνουν (επάγγελμα, ανθρώπινες σχέσεις, οικογενειακά, οικονομικά) τόσο αυξάνει και η ανάγκη του άντρα να διατηρήσει, πάση θυσία, κάποιες δραστηριότητες που να του επιτρέπουν να σκέφτεται και να φέρεται ως παιδί. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι άντρες γουστάρουμε το ποδόσφαιρο (οι συντριπτικά πεισσότεροι) αλλά και τις ταινίες τρόμου (οι πιο βαρεμένοι από μας) ενώ οι γυναίκες κατά κανόνα όχι. Η ταινία τρόμου είναι ένα εξ ορισμού μη σοβαρό κινηματογραφικό είδος γιατί δεν απαιτεί τόσο την ενεργοποίηση του μυαλού του θεατή αλλά του ενστίκτου του και μάλιστα αυτού που του θυμίζει τα παιδικά του χρόνια: του φόβου, είτε η ρίζα που τον παράγει είναι νατουραλιστική (αστυνομικά θρίλλερ, serial killers, gialli και άλλα συναφή) είτε υπερφυσική-μεταφυσική (φαντάσματα, πρώην λογοτεχνικά τέρατα που ενσαρκώνονται στο πανί, εξωγήινοι, μεταλλαγμένα ζώα). Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς πως πολλές ταινίες τρόμου βλέπουν τη θεματολογία τους και με μια οπτική παιχνιδιού του καλού με το κακό ή της γάτας με το ποντίκι τότε ο συνδυασμός παιχνίδι-φόβος είναι η τέλεια συνταγή διασκέδασης για έναν άντρα και η χειρότερη για μια γυναίκα. Κατά τ’ άλλα η προσθήκη του ερωτικού ή σεξουαλικού στοιχείου στο παραπάνω δίδυμο, είτε για exploitation χρήση είτε για σοβαρούς λόγους, έρχεται να βοηθήσει το τελικό αποτέλεσμα στα μάτια ενός άντρα που είναι το κατ’ εξοχήν target group του κινηματογραφικού τρόμου. Σ’ αυτή τη λογική κινήθηκε η ταινία τρόμου όλες αυτές τις δεκαετίες, από τη γέννησή της μέχρι και τις μέρες μας, παραμένοντας κυρίως ένα αντρικό και εν πολλοίς underground κινηματογραφικό είδος. Με εξαίρεση φυσικά τον ψυχολογικό-εγκεφαλικό τρόμο που κατά καιρούς παρήγαγε θαυμαστά αποτελέσματα, δεν στάθηκε όμως ακόμα κι αυτός ικανός να διαχωριστεί αποτελεσματικά απ’ το υπόλοιπο σώμα των ταινιών τρόμου και να συγκινίσει τις γυναίκες.

Όλα αυτά μέχρι πριν από δέκα χρόνια ακριβώς όταν εμφανίστηκε στις αίθουσες η περιβότη πλέον “Έκτη Αίσθηση” του M. Night Shyamalan ορίζοντας κατά τη γνώμη μου ένα καινούργιο υποείδος κινηματογραφικού τρόμου που χαρακτήρισε το είδος στη δεκαετία που όπου νά ‘ναι τελειώνει και που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε “ταινίες τρόμου για ζευγάρια”. Η επιτυχία αυτών των ταινιών σε επίπεδο εισητηρίων αλλά και η προτίμησή τους και από γυναίκες αποδεικνύουν, πιστεύω, του λόγου το αληθές. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς κάποιον να βλέπει με τη γκόμενά του το Beyond του Fulci, ή έστω και τον “Εφιάλτη Στο Δρόμο Με Τις Λεύκες”, ενώ αντίθετα πολλοί από μας έχουμε δει μαζί με γυναίκες την “Έκτη Αίσθηση” ή το “The Others”. Η ταινία τρόμου λοιπόν άλλαξε και πλέον η εισχώρησή της στο mainstream είναι δεδομένη.

Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των ταινιών που τις κάνουν να ορίζουν ένα τόσο καινούργιο και επιτυχημένο εισπρακτικά υποείδος στο χώρο κινηματογραφικού τρόμου είναι επιλεγμένα με προσοχή:

• Mainstream πρωταγωνιστές. Πλέον γνωστά ονόματα του κινηματογράφου με υψηλά κασέ δεν ντρέπονται να παίξουν σε μια ταινία τρόμου για να μη χαλάσουν το προφίλ τους όπως παλιότερα. Μετρήστε μερικά παραδείγματα που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό και θα καταλάβετε: Bruce Willis, Nicole Kidman, Jennifer Lopez, Halle Berry, Naomi Watts, John Cusak, Jim Carrey. Μόνο το ζεύγος Meg Ryan – Tom Hanks δεν έχει εμφανιστεί ακόμα για να πούμε ότι τά ‘χουμε δει όλα σ’ αυτή τη ζωή.

• Αίμα, βία, σεξ, χιούμορ κομμένα ή περιορισμένα στο ελάχιστο. Τα παλιά, κακά χούγια πρέπει να κοπούν γιατί δεν είναι σοβαρά. Εδώ κυριαρχεί η σοβαρότητα, ο συναισθηματισμός και ο θεσμός της οικογένειας.

• Ανάδειξη της γυναίκας ή του παιδιού ως κεντρικούς ήρωες. Ξαφνικά οι οθόνες γέμισαν με προβληματικά, υπερευαίσθητα και με ειδικές ικανότητες παιδάκια και χωρισμένες, κερατωμένες, νέες γυναίκες μόνες ψάχνουν που σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω προβλήματα που είχαν, έχουν τώρα να αντιμετωπίσουν και άλλα, μεταφυσικής ή παραψυχολογικής φύσεως που απειλούν να τις στείλουν στην καλύτερη περίπτωση στο τρελάδικο.

• Προσπάθεια ανάδειξης της ατμόσφαιρας έναντι της δράσης. Επειδή όμως η δημιουργία ατμόσφαιρας δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα τον αργό ρυθμό, τις κοιλιές και τελικά τη βαριεμάρα. Μην κοιτάτε που το “The Others” κατάφερε να πετύχει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα. Είναι μάλλον η λαμπρή εξαίρεση του είδους.
• Soundtrack υποτονικά και ατμοσφαιρικά και όχι αγωνιώδη και ψυχοβγαλτικά όπως παλιά, έτσι ώστε να βοηθηθεί η ατμόσφαιρα του παραπάνω σκοπού. Οι ροκιές και οι κολοσιαίοι Goblin των παλαιοτέρων δεκαετιών έχουν πλέον συνταξιοδοτηθεί.

• Επικέντρωση στον κεντρικό ήρωα που απειλείται (άρα ενσαρκώνει το καλό) έναντι της πηγής του κακού που περνάει σε δεύτερη μοίρα και πολλές φορές είναι απροσδιόριστης ή άυλης φύσεως γι’ αυτό και ούτε που τον βλέπουμε στα μάτια μας.

• Ανάδειξη του ψυχολογικού τρόμου που επειδή προέρχεται από μέσα μας, είναι πιο εγκεφαλικός, άσε που δεν απαιτεί αίμα. Προς Θεού όμως οιδιπόδια, σεξουαλικά, διαστροφικά και άλλου τέτοιου είδους ψυχολογικά προβλήματα απαγορεύονται. Έλα όμως που και ο ψυχολογικός τρόμος θέλει και αυτός μαστοριά.

Σήμερα λοπόν, δέκα χρόνια ακριβώς μετά την “Έκτη Αίσθηση” ο mainstream τρόμος έχει παγιωθεί και δε λέει ν’ αλλάξει. Μάλιστα τελευταία παντρεύτηκε άριστα με τον άπω ανατολίτικο τρόμο (το άλλο horror υποείδος που κατέκτησε το mainstream μες στη δεκαετία, για μάλλον “εξωτικούς” λόγους όμως) με αποτέλεσμα τη σωρεία αμερικανικών remake γιαπωνέζικων και κορεάτικων original που επίσης έρχονται να γεμίσουν τα ταμεία. Ταινίες τρόμου όμως με τα παραπάνω light χαρακτηριστικά σπάνια είναι καλές. Και αυτό γιατί η ταινία τρόμου διέπεται από ένα βασικό δίπολο διαλεκτικής μάλιστα φύσεως: τη μάχη του καλού με το κακό. Το καλό είμαστε όλοι εμείς οι φυσιολογικοί και ανυποψίαστοι άνθρωποι που απειλούμαστε απ’ το κακό. Σε μια διαλεκτική όμως θεώρηση των πραγμάτων για να μπει ο θεατής στη θέση του καλού που απειλείται πρέπει να υπερτονιστεί και να αναδειχθεί η παρουσία του κακού έτσι ώστε να καταλάβουμε πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το τελευταίο. Με λίγα λόγια δηλαδή σε μια ταινία τρόμου το κακό πρέπει να κάνει ζημιές και τελικά να είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας και όχι ο κομπάρσος.

Κατά τ’ άλλα ο underground τρόμος συνεχίζει να υφίσταται αλλά μάλλον κολλημένος στις θεματολογίες των 80ς (νεανικές παρέες που πάνε για μαλλί και βγαίνουν κουρεμένες και σφαγμένες) με αποτέλεσμα και αυτός να καταντάει βαρετός μιας και η αρχική σπίθα και η φρεσκάδα με το χρόνο είναι φυσικό να έχουν ξεθωριάσει. Οι όποιες καινοτομίες εμφανίζονται από ανήσυχα μυαλά έρχονται να δώσουν μια ενδιαφέρουσα πνοή και να φτιάξουν μερικές ωραίες ταινίες τρόμου και στις μέρες μας.

Φυσικά όπως καταλαβαίνετε αυτή είναι η υποκειμενική άποψη ενός ανθρώπου που

• γνώρισε τον κινηματογραφικό τρόμο με τη Hammer και τον Vincent Price
• γούσταρε αφάνταστα τους serial killers της περιόδου ‘78-’88 (Freddy Krueger, Leatherface, Michael Myers, Jason Voorhees)
• διασκέδασε μέχρι περεξηγήσεως με τον Fulci και τα δυο Evil Dead
• ανακάλυψε την αξία των gialli
• εκτίμησε τον ψυχολογικό τρόμο της πρώτης δεκαετίας του Polanski και την κλειστοφοβία των αμερικάνικων ασπρόμαυρων 50ς και 60ς
• και τέλος έμεινε άφωνος με την νοσηρότητα του Εξορκιστή αλλά και του Hellraiser.

10 ταινίες του είδους για να δείτε μαζί με τη γκόμενά σας (σε χρονολογική σειρά με το σκηνοθέτη τους):

The Sixth Sense (1999, M. Night Shyamalan)

The Cell (2000, Tarsem Singh)

The Others (2001, Alejandro Amenábar)

Signs (2002, M. Night Shyamalan)

Gothika (2003, Mathieu Kassovitz)

Birth (2004, Jonathan Glazer)

Danika (2006, Ariel Vromen)

The Orphanage (2007, Juan Antonio Bayona)

I Know Who Killed Me (2007, Chris Sivertson)

Και πέντε remake Japanese Horror :

The Ring (2002, Gore Verbinski)

The Grudge (2004, Sam Raimi)

Dark Water (2005, Walter Salles)

Pulse (2006, Jim Sonzero)

The Eye (2008, David Moreau & Xavier Palud)

posted by Vertigo

Χρόνος: Κυριακή 21.20

Τόπος: Κλειστό ΟΑΚΑ

Λόγος: Beyonce+ Sugah Mama

Διάρκεια: 2 ώρες

Eναρκτήριο κομμάτι: Crazy in love

Φορέματα: 8-9 μπορεί κ παραπάνω

Μπάντα: Όλες γυναίκες

Αρμόνια: 2

Πνευστά: 3 (μάλλον playback)

Ντραμς: 2

Κρουστά: 1

Κιθάρες: 2

Vocals: 3

Χορευτές: πολλούς

Playback: Ανύπαρκτο

Προεδροι: Obama

Πεθαμένοι: Michael Jackson

Πεθαμένοι 2: Etta James

Koμμάτι Εtta James: Αt last

Τυχερός βραδιάς: Βαγγέλης

Τυχερός 2 βραδιάς: Loan me a dime

Tυχερός 3 βραδιάς: Santa Carol

Άτυχοι: Eσεις..!

Κίνηση-κούνημα Beyonce: Κολασμένη και ασταμάτητη

Πολιτική προπαγάνδα: ναι

Γίνεσαι λεσβία για χαρη της: ναι

Νιώθεις περήφανη για τις δικές σου καμπύλες: ναι

Εύχεσαι να ήσουν ο Jayz: ναι

Να είχες το πουλί του: ναι

Έπιασαν τόπο τα λεφτά σου: Πηγα με πρόσκληση (ευχαριστώ πολύ Π.)

Single Ladies: η χαρά της γεροντοκόρης που λατρεύει τις γάτες κ τα ράφια(τα καρφιά, παρακαλώ!)

Είχες κυάλια στην συναυλία: ναι

Είδες κωλαρακοβυζάκι: πολύ

Θέλεις να βγείς γυμνή να δείχνεις τα δαχτυλακια σου κ να φωνάζεις “ΤΣΑΚ” στο κόσμο που δεν πήγε?: ναι

Βy Santa Carol……..

I am Diva and I was there!

Ξέρω, ξέρω πολλοί είστε που περιμένετε τον Pall Jenkins εκεί κοντά στα Χριστούγεννα να σας μαυρίσει τις καρδιές! Που ήσασταν όμως αγόρια και κορίτσια  όταν πριν μερικά χρόνια μέσα στο Αn περίπου εκατό άτομα, (και πολλά δεν λέω Loan me a Dime?), σερνόμασταν με ολάκερη την μπάντα του στην αύπνωτη υπόγα της πλατείας; Anyway πέρσι τα λέγαμε για το κορίτσι, φέτος εκτός απ’ το να διασκευάσει άληστα ένα από τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών στην συλλογή Dark was the Night, «έπαιξε» και την κακιά μάγισσα σ’ ένα από τα καλύτερα album της χρονιάς. Ladies and gents η ερωτεύσιμη και φωνάρα πάνω απ’ όλα, Sara Worden (a.k.a My Brightest Diamond), έρχεται στην πόλη όταν τα φώτα της θα είναι ακόμα περισσότερα, οι μύγες θα πεθαίνουν απ’ τη φωτιά και ο γραφών θα σουλατσάρει πάνω σε έναν στίχο και κανέναν σταθμό! Έντεκα Δεκεμβρίου στο Rodeo η My Brightest Diamond!

I’m feelin’ good!!!

by Arturo Bandini

Γράφουμε γι’ αυτά που αγαπάμε, για εκείνα που κάνουν το χέρι που τρέμει να σταματήσει να τρέμει με λίγο παραπάνω αλκοόλ, γιατί κύριοι πίνουμε απ’ τις δύο το μεσημέρι σαν τους desperados που όταν καθήλωναν το τομάρι τους με μια σπρωξιά μπροστά στη μπάρα δεν ανέπνεαν τίποτε άλλο παρά μονάχα οινόπνευμα. Θα γράψω ένα σενάριο φανταστικό, μεθυσμένο κι ασύμφορο, κ’ ύστερα θα μεθύσω ακόμα περισσότερο, δίχως να παίζει τίποτε άλλο τούτο το τρανζίστορ παρά μονάχα σκόνη και μπαρούτι…ξεκίνα λοιπόν…!

Μέσα σ’ ένα μπαρ που ζέχνει σάλιο, θάνατο και μπέρμπον, ένας άντρας μολογάει την μπουρδελιάρα ζωή του στον κακότυχο ψάρι μπάρμαν και σ’ έναν προϊστορικό μπαρόσαυρο που ξύνει χρόνια πάνω στο ξύλο. Μια κοκότα πολυτελείας μασάει ταμπάκο, αφήνει μια πορδή στα κρυφά και προσπαθεί να φτιάξει το καλσόν της που σημαίνει έρωτα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένας περιπλανώμενος πιστολέρο που δεν είναι πια περιπλανώμενος, αλλά απ’ αυτούς που δεν παίζουν πια στις ταινίες, βουτάει τη σκιά του στο χώρο, κλοτσάει μια καρέκλα και βροντοφωνάζει στο πουθενά πως κάθε πιστόλι έχει τον δικό του ήχο! Σωριάζεται αμέσως στο πάτωμα κι ένας μεθυσμένος που δουλεύει για νεκροκάσελα κατουράει πάνω του. Τέλος σεναρίου κύριος, φέρε τους μουσικούς!

Τραβάω προς τα βόρια, κάπου εκεί στα σκανδιναβικά, παγωμένα, νυχτάδικα νερά. Τέσσερα χρόνια μετά το μεθυσμένο, αλήτικο, βρώμικο, ερωτικό και γκαραζογουεστερνοβίαιο The Ballad Of Nora Lee, ξανανταμώνω τους νορβηγούς Helldorado. Η αμαρτωλή ψυχή τους συνεχίζει ακόμα να τους τυραννά. Πίνουν ακόμα ότι βρουν μπροστά τους, φονεύουν ακόμα για βρώμικα λεφτά, υπόσχονται ακόμα στην πουτάνα πως θα την πάρουν μακριά καθώς τρομπέτες τους λυγάνε σάμπως νά ‘ναι υπόσχεση πως θα σταματήσει το επόμενο μακελειό. Ψέματα μίστερ, ο δολοφόνος δεν έφυγε ποτέ  απ’ το φονικό, ο εραστής ήταν μια ζωής ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και το ηλιοβασίλεμα είχε πάντα έναν όμορφο θάνατο να υποσχεθεί. Κανείς δεν πάει ενάντια στη φύση του κι όπως λέει κι ο υπότιτλος του Sinful Soul…when the man comes riding he can smell your blood!

Western κιθάρες, τύμπανα που πυροβολούν κατά βούληση, τα φωνητικά του Dag S Vagle να γδέρνουν τομάρια και να λεν’ την ιστορία μ’ ένα τσαμπουκά που έσπειρε πριν χρόνια ο Jeffrey Lee Pierce και ήπιαν μπόλικοι από ‘κείνη την σπορά. Τρομπέτες και άλλα λογής πνευστά καθιστούν τους χαρακτήρες υπεύθυνους για την ιστορία. Ξέρεις είναι από εκείνα τα album που ξεθαρρεύει μια ιστορία στο κεφάλι σου καθώς αμαρτωλά κυλάνε τα τραγούδια, το ποτήρι δεν ξεμένει ποτέ από ουίσκι, η γυναίκα είναι η γυναίκα που ονειρεύτηκες όταν είδες την άληστη Joan Crawford να παίζει μοναδικά την Vienna στο Johnny Guitar, τα κοράκια να πετούν ακόμα πιο χαμηλά καθώς το σώμα μετράει ανάποδα το αίμα, οι μουσικοί να είναι οι δολοφόνοι του σαλούν κι εκείνου του μπαρ που έκλεισε μια για πάντα γιατί βάφτηκε με αίμα, ενώ τα παραθυρόφυλλα κλείνουν από απέναντι με τις κυράδες τους χεσμένες από φόβο καθώς το χώμα σκονίζει μπότες επίγειων αγγέλων που στήνουν καυγά μες στο καταμεσήμερο.

Πόσα τέτοια album έχεις ακούσει στη ζωή σου; Άπειρα, δεν τα χορταίνεις ποτέ όμως. Ο Eugene Edwards με τα δεκαέξι άλογά του είναι ο προφήτης, ο Jeffrey Lee Pierce είναι ο κόκορας που γύριζε πριν η σκανδάλη πατηθεί, οι Great Crusades είναι οι μαυροφορεμένοι που πίνουν σάπια πάνω στην μπάρα του ανήλεου, η Claudia Cardinale κατεβαίνει απ’ την άμαξα κυνηγώντας την ψεύτικη κληρονομιά, κι ο Tuco παρακαλάει τον άνθρωπο δίχως όνομα να του πεί την ταυτότητα ενός τάφου. Πάνω στη σκηνή οι Helldorado ξεκινάνε την βραδιά με το Steal Away!

Τέλος μουσικής…σκέψου τις αμαρτίες σου και κοίτα το ηλιοβασίλεμα.

Έχει μια σφαίρα στο κατευόδιό του,

την δικιά σου!

favorite track: And the ravens did croak

Helldorado myspace

Helldorado site

CCAP myspace

by Arturo Bandini

by loan me a dime…

Ρευστή πλοκή, υποδεέστεροι σκηνοθέτες κι ηθοποιοί, σκηνοθετική Kodak αταξία. Τα blaxploitation των ‘70s τα είχαν όλα αυτά μέσα στα στερεότυπα πλάνα των νταβατζήδων, στις συναλλαγές των εμπόρων πρέζας, στα περιφραγμένα ghetto της φτώχειας, στους μαύρους ήρωες που έσωζαν την κατάσταση.

Η παγκόσμια αποθέωσή τους έφτασε όταν ήταν πια παρωχημένα και κάπως έτσι ήρθαν οι ένθετες κι αυτοτελείς παρωδίες. Πριν λίγα χρόνια το “Undercover Brother”, η blaxploitation εκδοχή του Austin Powers έκανε μια σχετική επιτυχία στα πλαίσια του χοντροκομμένου και της εύκολης παραπομπής. Φέτος μια παραγωγή που κόστισε περί τα 3 εκατ. δολλάρια, με πρωταγωνιστή τον Michael Jai White που κάποιοι μπορεί να το θυμούνται απ’ την ατυχή μεταφορά του κόμικ Spawn στη μεγάλη οθόνη και με τη σκηνοθετική επιμέλεια του Scott Sanders, βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες υπό τον τίτλο Black Dynamite.

Ένα spoof film, μια κωμωδία που ενδεχομένως στα καθ’ ημάς θα βρεθεί απευθείας στα video clubs, γυρισμένη με super 16, τον Arsenio Hall στο καστ, αναμενόμενα b και χαβαλεδιάρικα εθιστική, με τα καρατιές της, τις kick ass ατάκες της, το afro fun και φυσικά το ανάλογο soundtrack. Το οποίο εν προκειμένω έρχεται εις διπλούν, υπερφροντισμένο και μελετημένο χάρη στο Wax Poetics. Τουτέστιν έχουμε να κάνουμε με το Black Dynamite Score του πολυοργανίστα Adrian Young, εμπνευσμένο απ’ τη λογική των παλιών blaxploitation soundtracks, και με το Black Dynamite Soundtrack όπου ο David Hollander διάλεξε βρετανικά 70s library tracks.

Εν πρώτοις, ο Adrian Younge αποφάσισε να κάνει ένα βέρο blaxploitation lp. Μια vintage κόπια ως παραγωγή, μια fake επιρροή ως σύνολο, μια αναλογική εκσυγχρόνιση ως ψήγμα ιδεών. Με όργανα και μικρόφωνα αποκλειστικά πριν τα τέλη των 70s, ηλεκτρικά μπάσα, πιάνο, Hammond και αρχαία tape machines, τα blaxploitation δόθηκαν μέσα απ’ τα φτηνά ευρωπαϊκά soundtracks της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Ιδωμένο ως το φιλμικό χαλί, η σκοπιά ήταν να σταθεί σύμφωνο με την αισθητική της ταινίας. Απ’ την άλλη, ο Hollander πήγε αλλού τη δουλειά, μιας και στα library κάθε καρυδιάς μουσικό ιδίωμα ανακύπτει προς ηχητική τέρψη. Απ’ τις ηχογραφήσεις της KPM και της Bruton, εστίασε στα μέρη που ο Alan Tew πείραζε τα ηλεκτρονικά, εκεί που ο πολυσαμπλαρισμένος Alan Hawkshaw και ο Brian Bennett αποσαφήνιζαν το βρετανικό library ήχο και δεν παρέλειψε να μας θυμίσει τον πολύ Nino Nardini και τους Johnny Pearson, Duncan Lamont και Sir Charles Hughes. Κάνοντας μια σύντομη περιήγηση σε μερικά απ’ τα γνωστότερα ονόματα των σκοτεινών υπογείων του αχανούς κι ανεξερεύνητου βινυλιακού είδους.

Και τα δύο lp κυκλοφορούν σε 2000 hand numbered limited εκδόσεις, με μποναμά 2 lobby κάρτες και ένθετο πληροφοριών.

Είναι δυνατόν να μην παρεβρεθούν μέλη του backtomono στην μεγάλη συναυλία της Beyonce? Ναι, και στους Sonics πήγαμε (εκτός απο μένα) αλλά συγκρίνεται η corenga με το τακούνι???

Σίγουρα κολλάς με την εικόνα της. Σε αιχμαλωτίζουν αυτά τα (μπούτια, στήθος, κωλ%@, πόδια) μάτια, κ δεν καταφέρνεις να ακούσεις τα τραγούδια που αν μη τι άλλο δεν λες οτι έχουν και στίχο απο Jeff Buckley. Αλλά χαλάλι… Εγώ θα κουνηθώ στο “Σίγκουλ λέιντις” στο “Μπουτιλίσιους” και όποιος αντέξει..!

Πληροφορία:

Η λέξη Bootylicious έχει “εφευρεθεί” απο την Beyonce.

Aλλά η εξέλιξη είναι τεράστια:

Πωπω!!!!

Μπουτιλάγνα Santa Carol……

Υγ.Vertigo, μέσα στο μυαλό μου εισαι με το προηγούμενο ποστ σου!!! Japan rules!!!

Δεν είναι ο δικός σου δίσκος. Είναι το προσωπικό αντικείμενο ενός εν δυνάμει σημαντικού σου προσώπου το οποίο δεν έχει καμμία απολύτως χρηστική αξία σε σένα. Όμως είναι τόσο εύθραυστο , τόσο ευάλωτο , όσο ευαίσθητο και λεπτό ήταν το πρόσωπο που στο πρόσφερε. Για κάποιον λόγο νιώθεις ότι πρέπει να το κρατήσεις ασφαλές , χωρίς , όμως , να νιώσεις ποτέ ότι είναι κάτι δικό σου. Είναι κάποιου άλλου. Όμως , ξέρεις , ότι εκεί περιέχονται πολύτιμες στιγμές , αποτυπωμένες πάνω του ως άγγιγμα των χεριών που στο δώρισαν.

Infinity : Το Wicked Games του Chris Isaak εξακολουθεί να μαγεύει.

Hip hop και μοντέρνο Rn’B υπό τη σκιά των Interpol.

Το σεξ βρίσκεται παντού.

Πολλοί δεν πρόκειται να ακούσουν ποτέ αυτόν το δίσκο. Πολλοί θα κοιτάξουν να βρουν μερικά από τα οφθαλμοφανή ψεγάδια του. Πολλοί δε θα σταματήσουν να ακούν μέχρι να βρουν κάποια.Το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι το πάντρεμα διαφορετικών τεχνοτροπιών , μπασταρδεμένων ηχητικών καστών. Ομως τα 00’s μόλις που τελειώνουν και αν κάτι μάθαμε με πολύ πόνο και απορία είναι ότι μπορείς να βάλεις στο μπλέντερ τα πάντα και όποιον πάρει ο χάρος. Στην πλειοψηφία τους , οι προσπάθειες αυτές οδηγούσαν σε κακόγουστα ανομοιογενή μίγματα. Οι λίγες , όμως , εξαιρέσεις υπάρχουν , μία εκ των οποίων είναι και οι XX.

Ο λόγος που ο δίσκος αυτός είναι ξεχωριστός είναι η απλότητα και το συναίσθημά του. Είναι φτιαγμένος με τα ελάχιστα δυνατά μέσα. Ελαφρώς μανιερίζει , φλερτάρει με το indie , το drum machine υποκαθιστά τα παραδοσιακά κρουστά και ξυπνά house μνήμες.

Οι XX δεν είναι από τις μπάντες που ο πολύς κόσμος θα τους θυμάται σε ένα χρόνο από τώρα. Είναι όμως από τις μπάντες που θα αποκτήσουν ένα φανατικό πυρήνα οπαδών που θα τους στηρίζει πάντα.

Σημασία έχει να κλέβεις σωστά. Και με μέτρο. Αυτό έκαναν και οι ΧΧ. Έκοψαν μικρά μικρά κομματάκια  τις επιρροές τους , έβαλαν από πάνω τη μυστική τους σάλτσα και στις σέρβιραν με σένα ανυποψίαστο. Έλα , όμως , που η σάλτσα καμμιά φορά κάνει τη διαφορά.

Το έχουν πιάσει το νόημα. Γράφουν μουσική για να την ακούν μόνοι τους τα βράδια μετά από μέτριο σεξ και  καταδικασμένα στη ματαιότητα ερωτικά συναπαντήματα.

http://www.myspace.com/thexx

οι sonics όπως είναι σήμερα

ο υπογράφων θα είναι εκεί ασυζητητί

loan me a dime…

Έχοντας μπει ήδη στο στούντιο γράφοντας καινούργια τραγούδια για το νέο τους άλμπουμ, αυτές τις ημέρες βγαίνει παγανιά και το soundtrack που έγραψαν για το βιβλίο του συγγραφέα επιστημονικής τρομοφαντασίας Jeff Vandermeer. Ο τελευταίος πλησίασε το συγκρότημα και τους πρότεινε να φτιάξουν την μουσική επένδυση για την ιστορία του όπου και θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα. Οι Murder by Death φαίνεται να βρίσκονται σε μια κολασμένη κάψουλα δημιουργίας αφού τα τρία παρακάτω μουσικά ορχηστρικά θέματα που βρήκα στο διαδίκτυο έχουν βαλθεί να κάψουν τα ηχεία! Περιμένοντας λοιπόν το πράσινο βινύλιο που βγαίνει σε πεντακόσιες κόπιες, δεν ξέρω τι παραπάνω να περιμένω απ’ την επίσημα πια αγαπημένη μου μπάντα των τελευταίων χρόνων. Κόλαση σου λέω!

by Arturo Bandini

Φρονίμεψαν οι ορμές, στερημένες ερεθισμάτων. Αναγνώσκουμε νέους ορισμούς στο σύμπαν του on-line κάλλους. Ο νέος καλύτερος ήταν ο παλιός μέτριος, ο έξωθεν εκτιμηταίος αποκαθιστάται σε mp3 προσφορά, ως άμεση κατανάλωση των web καταθέσεων. Νέο κρέας για κάθε ημέρα, εύκολο κι ευνόητο. Καινούριοι ποιοτικοί ορισμοί, η ζωή για τη μουσική μεταλλάχθηκε σε ζωή απ’ τη μουσική, στο εφήμερο του άνευρου διαδικτυακού ραδιοφώνου, στις καλημέρες του facebook, στην τέχνη ως ανακυκλώσιμo λινκ σε ένα σχόλιο στο cbox. Νεοσύστατοι ορισμοί. Ο ελληνικός καφές λέγεται παλιά ελλάδα, η φωτιά στην πλατεία επανάσταση, η επί τούτου αυτοδικαιολογία γενναία παραδοχή. Αυτός ο κόσμος που επίπλαστα συμφωνεί πως ξεχωρίζει ως προοδευτική μειονότητα, άραγε πως γράφει και διαβάζει την απώλεια;

Ένα παλιό λεξικό θα έγραφε πως η απώλεια αναφέρεται σε κάτι που ανήκει πια στο παρελθόν, που ξέφυγε της απτής και νοητής προσοχής, που χάθηκε ενώ ήταν επιθυμητό αλλά πια απουσιάζει. Η απώλεια πάντα αναφερόταν σε αυτό που δεν είναι πια «δικό» μας. Ένα παλιό λεξικό θα έγραφε επίσης πως soul τραγουδίστρια, είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε τον περασμένο αιώνα, σε μέρη όπως η Georgia, μεγαλώνοντας τραγουδούσε σε εκκλησίες ώσπου να μεταπηδήσει σε gospel μπάντες και λίγο αργότερα να βρει καλλιτεχνικά το δρόμο της. Αν το στο ίδιο λεξικό, υπήρχε λήμμα συνδιαστικό της απώλειας και της soul τραγουδίστριας, ένα απ’ τα παραδείγματα θα ήταν αυτό της Doris Curry.

Γεννήθηκε το 1945 στη Sandersville της Georgia και τραγούδησε στις εκκλησίες ώσπου βρέθηκε σε gospel groups όπως ήταν οι Rasberry Singers και οι Caravans. Το ’63 βρέθηκε στη New York, κάνοντας backing vocals στο Apollo. Η Doris πήρε πτυχίο ψυχολογίας, παντρεύτηκε και με το συζυγικό επώνυμο Willingham έκοψε το πρώτο της single με τίτλο “Running Away From Loneliness” στην Hy-Monty το ’66, και το ’68 έκανε το “You Can’t Do That” για την Jay Boy. Τα πράγματα δεν πήγαιναν κατ’ ευχή, ασχέτως αν είχε κάνει φωνητικά σε ονόματα όπως των Jerry Butler, Aretha Franklin, Frank Sinatra, Nina Simone, ώσπου γνώρισε τον πολυπράγμονα πρώην παραγωγό της Atlantic, τραγουδιστή, συνθέτη, απατεώνα και παλαβό Jerry Williams, περισσότερο γνωστό ως Swamp Dogg. Αυτός της έδωσε και το καινούριο της όνομα. Doris Duke.

1969 και ο ακόμη Jerry Williams Jr. την πήρε για να ηχογραφήσουν στο Capricorn στούντιο του Phil Walden, του ανθρώπου που ανέλλαβε τον Otis, τους Allman Brothers τον πρόεδρο Carter. Τα label πέταγαν το lp στα αζήτητα, ώσπου να κυκλοφορήσει απ’ την Canyon, η οποία όμως γρήγορα πτώχευσε κι έτσι η προώθηση του δίσκου κατέληξε αδύνατη. Με νότια τραγούδια γραμμένα κυριώς απ’ τον παραγωγό και τον Gary “U.S” Bonds, η Duke τραγούδησε στο «δύσκολο-να-βρεθεί» “I’m A Loser” για την απώλεια όπως αυτή ορίζεται στο λεξικό της deep soul. Για το πώς ένας άντρας γίνεται απάνθρωπος, ξένος, φυγάς, φίλος, αδιάφορος, υπογραφή διαζυγίου. Τραγούδησε με την κακότυχη στόφα της πληγωμένης γυναίκας, της ζηλιάρας συζύγου, της παρατημένης που περνά μ’ ένα βιβλίο τη νύχτα των Χριστουγέννων, της «άλλης» γυναίκας που περιμένει μόνη σ’ ένα δείπνο για δύο. Τραγούδησε την απώλεια κατάπως οι ορισμοί μιλούν για τους ευαίσθητους ανθρώπους, στους οποίους η ζωή δε φέρθηκε καλά.

Άλλαξαν κι ευτελίστηκαν οι ορισμοί. Η αναγραφή τους όμως δεν χώθηκε σ’ ένα βιβλίο με λευκές σελίδες αλλά σ’ αυτό με τα μπόλικα παλαιά κεφάλαια. Κι εδώ λέμε να το διαβάσουμε απ’ την αρχή, στεκόμενοι στα κεφάλαια των ανθρώπων που θυμίζουν έννοιες των παραπεταμένων πια λέξεων.

Τελικά ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει τόσο ξαναμωρένεται. Το βλέπω και στον εαυτό μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που με παίρνει ο ύπνος μπροστά στην ανοιχτή τηλεόραση η οποία φυσικά παραμένει ανοιχτή όλη τη νύχτα. Το ίδιο πάθαινε κι ο παππούς μου στα τελευταία του και τον ξύπναγε το πρωϊ ο εθνικός ύμνος. Εμένα σήμερα με ξύπνησε κατα τις εφτά μια φοβερή γκαραζιά που δεν μπορούσα να πιστέψω αν ήταν αλήθεια ή αν τό ‘βλεπα στον ύπνο μου. Ήταν το τραγούδι των τίτλων απ’ το Teen Titans, ενός εντελώς καμένου γιαπωνέζικου καρτούν προορισμένου για τα σημερινά βαρεμένα πιτσιρίκια που έχουν κάψει φλάντζα ακόμα δε βγήκαν απ’ τ’ αυγό.

Το ντουέτο Puffy που έχει γράψει το τραγούδι αποτελείται από δυο αστραποβαρεμένες γιαπωνέζες, την Ami και τη Yumi (φοβερά γκομενάκια) που άν και στο επίσημο videoclip του τραγουδιού μικροδείχνουν στην πραγματικότητα είναι μεγαλοκοπέλες, περίπου στην ηλικία μου, δηλαδή όπου νά ‘ναι πατάνε τα σαράντα και μυαλό δε βάλανε!!! Μάλιστα guest σόλο κιθάρα κάνει κάποιος Guitar Wolf (αυτός κι αν τό ‘χει καμένο) του ομώνυμου γκαραζοραμονοπανκοειδούς group που μαζί με τις γνωστές μας πλέον απ’ το Kill Bill 5.6.7.8’s είναι, λέει, τα δυο πιο ιστορικά γακράζ συγκροτήματα της Ιαπωνίας. Και καλά ο Guitar Wolf το καταλαβαίνω να  τό ‘χει καμένο μιας και είναι απ’ το Ναγκασάκι, αλλά απ’ ότι φαίνεται και η Ami με τη Yumi δεν πάνε πίσω. Και ακόμα περισσότερο εγώ που το Teen Titans Theme έχει κολήσει στο μυαλό μου όλη τη μέρα και τό ‘χω λιώσει στο youtube. Απολάυστε το!!!

Δείτε και το καινούργιο τους videoclip! Σας θυμίζει τίποτα?

posted by Vertigo

Jonathan Richman @ Rodeo :

Rodeo… Δίπλα στον σωσία του Ronalinho, περιμέναμε να ανοίξουν οι πόρτες. Κάπου εκεί στην ουρά, εμφανίστηκε ο Jonathan Richman παραπατώντας.

Η συναυλία ξεκίνησε, χωρίς να γνωρίζω το σύνηθες κονσεπτ του τροβαδούρ-ει-ου. Μέσα σε αυτό το κόνσεπτ ήταν και το κλείσιμο του αιρ-κοντίσιον καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας!!!

Ναι, για αρκετή ώρα νιώθαμε σαν να βρισκόμασταν σε θάλαμο αερίων, όπου κάθε πορδή ήταν αρκετή για να σε εξολοθρεύσει. Το καλό ήταν οτι εκείνη την ημέρα δεν είχα κάνει μπάνιο. Το κακό ήταν οτι μου κατέστρεψε όλη την διάθεση.

Κάτι το κλειστό κλιματιστικό, κάτι οι λεσβίες που χοροπηδούσαν χτυπώντας τον ποπο μου, κάτι τα λάθος ακόρντα, κάτι τα παράφωνα φωνήεντα, κάτι ο κοκκαλορέκλας Jonathan… Θεωρώ οτι ήταν απο τις κακιές συναυλίες που έχω πάει…

Βέβαια, δεν θα πάψει να έιναι ένας καλλιτέχνης που πάντα θα σέβομαι και θα ακούω…  Και θα μου κάνει εντύπωση αν κάποιος μου πει οτι ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής του.

Trouble over Tokyo @ Swing bar

Το περιοδικό Muzine, έκλεισε τα 2 χρόνια και την Κυριακή είχε παρτυ-συναυλία στο Swing με καλεσμένους τους Trouble over Tokyo. Στην πραγματικότητα είναι ένα άτομο, ο Toph Taylor.

Φωνή λίγο Justin Timberlake, φάτσα nerd και αυστριακό humor συνδυάστηκαν τέλεια για ενα φοβερό βράδυ!

Santa Carol….

Ο κράχτης του καινούριου δίσκου των Piano Magic. Με το επικό σκοτάδι να υποκρύπτεται. Με τα μπλιμπλίκια που τόσο γουστάρουμε χωρίς να αλλοιώνεται ο ήχος τους για κανένα λόγο. Ovations λέγεται το νέο album. Θα επανέλθουμε. Μπορεί και ο Μπαντίνης να αιφνιδιάσει. Μπορεί και όχι.

You think you know me
But you don’t know me
You get a version
You cast aspersions