Santa Carol

Don’t you all love your life?

Santa Carol

(photo: www.lpcoverlover.com)

Lord I feel like going home
I tried and I failed and I’m tired and weary
Everything I ever done was wrong
And I feel like going home

Lord I tried to see it through
But it was too much for me
And now I’m coming home to you
And I feel like going home

Cloudy skies are rolling in
And not a friend around to help me
From all the places I have been
And I feel like going home

Lord I feel like going home
I tried and I failed and I’m tired and weary
Everything I ever done was wrong
And I feel like going home

by loan me a dime…

Επιτέλους, ένα κομμάτι που μπορείς να κολλήσεις…

Είναι σαν να φτερνίστηκαν οι Antony and the Johnsons, να πήραν τα σκάγια τις Cocorosie και να δείπνησαν σε μπεργκεράδικο της Ουγκάντα με τον Bowie…

Βέβαια, δεν συγκρίνονται με τίποτα με τους Mike Jagger,Damian Marley,Joss Stone,Ar Rahman,Dave Stewart…=SuperHeavy – Miracle worker..

Το οτι θα έβλεπα τον Jagger με φουξιοπαρδαλέ κουστούμι τύπου Mika και ριγοπούτσικη γραβάτα δεν θα το πίστευα ποτέ, μάνα μου… Και η μπούρδα σου κολλάει σαν διάολος στον εγκεφαλό σου και το τραγουδάς μέχρι να τελειώσει το σάλιο που παράγεται απο τους αδένες του κορμιού σου…

Καλά την Joss Stone την φαντάζομαι για αρπαχτοσιντάκι κολαμποράσιον με ονοματάρες όπως τον γιό του εκατοντοψειρά και του μεγαλοστόματου Jagger..

Αλλά ο Mike??? Why Mike dear??

Έχει πάθει κάτι ο Mick και του κάνουν όλοι τύπου tribute? ενημερώστε με πλιζ!

Ασε που ακόμα μια σαχλοτραγουδάρα μου έχει κολλήσει.. Και αυτό είναι ακόμα χειρότερο..Γιατί συμμετέχει η Christina Αυγουλιέρα… Ναι ναι αυτή η αντιπαθητικιά..!

Ε ναι λοιπόν, “Moves like Jagger”!

Ήρθε αυτός ο τυροπιτάς με τα τατού, τα μικρά βυζιά , το κολάν και το στραβό αυτί να μας πεί τα παρακάτω:

Take me by the tongue
And I’ll know you
Kiss til you’re drunk
And I’ll show you

You want the moves like jagger
I got the moves like jagger
I got the mooooooves…like jagger

Ημαρτόν Θεέ της τυρόπιτας!

Τί έχει πάθει ο πλανήτης??

Santa Carol…..

(thank you MrsRudess)

“To our Fans and Friends: As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening.“

MIKE

“During our last tour, and while making Collapse Into Now and putting together this greatest hits retrospective, we started asking ourselves, ‘what next’? Working through our music and memories from over three decades was a hell of a journey. We realized that these songs seemed to draw a natural line under the last 31 years of our working together.

“We have always been a band in the truest sense of the word. Brothers who truly love, and respect, each other. We feel kind of like pioneers in this–there’s no disharmony here, no falling-outs, no lawyers squaring-off. We’ve made this decision together, amicably and with each other’s best interests at heart. The time just feels right.”

MICHAEL

“A wise man once said–’the skill in attending a party is knowing when it’s time to leave.’ We built something extraordinary together. We did this thing. And now we’re going to walk away from it.”

“I hope our fans realize this wasn’t an easy decision; but all things must end, and we wanted to do it right, to do it our way.

“We have to thank all the people who helped us be R.E.M. for these 31 years; our deepest gratitude to those who allowed us to do this. It’s been amazing.”

PETER

“One of the things that was always so great about being in R.E.M. was the fact that the records and the songs we wrote meant as much to our fans as they did to us. It was, and still is, important to us to do right by you. Being a part of your lives has been an unbelievable gift. Thank you.

“Mike, Michael, Bill, Bertis, and I walk away as great friends. I know I will be seeing them in the future, just as I know I will be seeing everyone who has followed us and supported us through the years. Even if it’s only in the vinyl aisle of your local record store, or standing at the back of the club: watching a group of 19 year olds trying to change the world.”

για την αντιγραφή της ανακοίνωσης,

loan me a dime

I’ll be your seven day fool, only beacause I really love you….

Santa Carol….

Πέρα από κάμποσα κηδειόσημα, μερικές παραπομπές και λογής-λογής τραγούδια από youtube συνδέσμους, οι τελευταίες ολοκληρωμένες αράδες,  με αρχή-μέση-τέλος, εντοπίζονται στις αρχές του Φεβρουαρίου του 2011. Κι ενώ μεσολάβησαν πολλά, μπόλικη ανάγνωση κι άλλη τόση ακρόαση, παρά τις όποιες προθέσεις και τις κάμποσες αφορμές για παρεμβολές, οι διαθέσεις δεν έπαιζαν σε πλάνα έρευνας και κατάθεσης απόψεων. Μιας και λίγη σημασία έχουν όλα αυτά, το κενό διάστημα ενδεχομένως να μαρτυρηθεί ανάμεσα στα μελλοντικά γραφόμενα.

Λίγη σημασία έχει να το παρατραβάς και να πέφτεις με το ζόρι σε επιπόλαιους εκνευρισμούς κι αντιπαραθέσεις. Αν και πολλές φορές, χάρη σε εξωτερικεύσεις με το ζόρι, παρά τη δόλια αφορμή τους, ενδεχομένως να προκύψει η αρχή μιας σπουδαίας ιστορίας. Όπως συνέβη και με το solo ντεμπούτο lp ενός κύριου που λίγο καιρό πριν, στις 31 Αυγούστου, έγινε 66 χρονών. Του κυρίου Van Morrison.

1967 και ο παραγωγός Bert Berns δίχως την άδεια του Van κυκλοφορεί αυτά που κάποιους μήνες πριν είχαν σχεδιαστεί να κυκλοφορήσουν ως τέσσερα σινγκλάκια για λογαριασμό της Bang Records, την ώρα που το εξώφυλλο προέκυπτε ως παράταιρα κακότεχνη ψυχεδελιά. Έκτοτε ο Van δεν έπαψε να καταριέται τον Berns ακόμη και μετά το θάνατό του. Ο τελευταίος βέβαια τον είχε περί πολλού, όπως φανέρωνε και το οπισθόφυλλο στο lp με ορίτζιναλ misprint κωδικό BLB 218.

«Εκφραστής του αληθινού σήμερα, του τώρα, της αρχαίας του λεωφόρου», «Mother England and Muddy Waters…Land of Eire and Leadbelly”, αυτά και άλλα πολλά που ήταν αν μη τι άλλο ενδεικτικά του φλέγματος του Ιρλανδού, ήδη εμφανούς απ’ την Them περίοδο. Τι κι αν με το ζόρι λοιπόν, το εναρκτήριο “Brown Eyed Girl” ήταν αρκετό για να παραβλέψουμε την όποια αποδοχή απ’ τους κριτικούς και τις όποιες ενστάσεις για αυτό το άλλο που είχε ο Van στο μυαλό του. Η ιστορία είχε καταγραφεί πέρα απ’ την πρόθεση του δημιουργού της, ακόμη κι αν η στερεοφωνική-μονοφωνική κόντρα είχε σαν αποτέλεσμα δύο εκδοχές.

Στη stereo εκδοχή, τα όργανα παίζουν πίσω, η παραγωγή δεν ακούγεται τόσο γεμάτη, ενώ φαίνεται πως απουσιάζει ένα φωνητικό overdub προς το τέλος. Στην πραγματικότητα χάρη στο μονοφωνικό mix προκύπτει ένας άλλος δίσκος. Μπασαδούρα, πιο γεμάτη παραγωγή, λες και πρόκειται για διαφορετικές ηχογραφήσεις των τραγουδιών. Όσο για το “Brown Eyed Girl”, στο μονοφωνικό του καθάρισμα το “laughin’ and a-runnin’ behind the stadium” αντικαθιστά το uncensored στερεοφωνικό “makin’ love in the green grass behind the stadium.”

Ας είναι λοιπόν. Με το ζόρι; Με το ζόρι!

Υγ Αφορμή για την επανακρόαση, ένας άλλος δίσκος του Van, 21 τραγουδιών που κυκλοφόρησε το 1991,  άκρως προσωπικός, διόλου εταιρικά εκβιαστικός,  χαμηλότονος, gospel, jazz και folk, blues και κέλτικος, μια μυθολογία αυτοβιογραφική με στροφές σαν κι αυτή

See me through days of wine and roses
By and by when the morning comes
Jazz and blues and folk, poetry and jazz
Voice and music, music and no music
Silence and then voice
Music and writing, words
Memories, memories way back
Take me way back, Hyndford Street and Hank Williams
Louis Armstrong, Sidney Bechet on Sunday afternoons in winter
Sidney Bechet, Sunday afternoons in winter
And the tuning in of stations in Europe on the wireless
Before, yes before it was the way it was
More silence, more breathing together
Not rushing, being
Before rock `n’ roll, before television
Previous, previous, previous
See me through, just a closer walk with Thee

“See Me Through II (Just A Closer Walk With Thee)”, Hymns To The Silence (1991, Polydor)

Το σκορ γράφει ταπεινωτικά 8-2. Σε τρία ματς της σεζόν έχουμε πάρει μόλις ένα βαθμό, οι κόκκινες βγαίνουν σερί, το “In Arsene We Trust” είναι πια παρελθόν, όσο κι αν ο ίδιος δικαιώνεται ιστορικά απ’ τους αριθμούς, μιας και στο μυαλό ενός οπαδού όλα αυτά είναι νούμερα για επιδειξιομανή σωτηρακοπουλικά παιχνίδια μνήμης. Το όραμα εξακολουθεί και βρίσκεται σε πλαίσια ορθολογικής μετριοπάθειας, το θέαμα δεν χρυσώνει πια ένα τέτοιο βελούδινο χάπι κι όλα δικαιολογούνται απ’ το πως είναι νωρίς ακόμη. Είναι αλήθεια πως είναι ακόμη νωρίς για να επισφραγιστεί μετά λύπης το τέλος μιας εποχής. Τα χειρότερα έπονται.

By loan me a dime…

ps

16/02/2011

εκείνες τις μέρες, εκείνη τη νύχτα, όποιον κι αν είχες να αντιμετωπίσεις, έμοιαζες ικανή να τα καταφέρεις. Και δεν έχει περάσει ούτε ένα χρόνος.

Έτσι βρε αδερφέ, γιατί μπήκε Αύγουστος και τα μπουτάκια βγήκαν έξω..

Santa Carol at 0800

Νο 21
Mulholland Drive, 2001, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: David Lynch

Εδώ που τα λέμε ο τύπος πάντα καμένο τό ΄χε. Απ’ το περιβόητο Eraserhead όλοι το κατάλαβαν. Βέβαια εγώ ήμουνα μικρός τότε και έτσι η πρώτη επαφή με το φαινόμενο Lynch ήρθε με το Μπλε Βελούδο και λίγο αργότερα με την Ατίθαση Καρδιά. Ωραίος ο τύπος, σκεφτόμουν, αλλά χρειαζόμουν κάτι να με απογειώσει που δεν υπήρχε. Μάστορας στην κινηματογράφιση, δε λέω, αλλά το στόρι στις ταινίες του δε με συγκινούσε (με εξαίρεση τον Άνθρωπο Ελέφαντα). Και τελικά αυτό το κάτι ήρθε με το Mulholland Drive.

Ώρες-ώρες κάθομαι και σκέφτομαι τι γέννησε το μυαλό αυτού του ανθρώπου και κυρίως πως μας το σερβίρησε. Πως αντέστρεψε δηλαδή τον πραγματικό κόσμο με τον φανταστικό με μια τέτοια πρωτόγνωρη μεθοδολογία που μας έκανε να ξημεροβραδιαζόμαστε με σημειώσεις, ομοιότητες, διαφορές και άλλα τέτοια. Και που το βάζεις κι εκείνο το φυλλάδιο που κυκλοφορούσε μαζί με το DVD και που τελικά ήταν φτιαγμένο να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα ήδη περιπεπλεγμένα πράγματα αντί να τα αποσαφηνήσει. Οι πιο μάγκες με πιο ανοιχτό μυαλό το έπιασαν αμέσως. Όσο για όλους εμάς που φτύσαμε αίμα να το καταλάβουμε δεν έφταιγε το στόρι. Έφταιγε ο τρόπος που βλέπαμε κινηματογράφο. Όλα είναι στο θεατή. Όταν σε μια ταινία μπερδεύεται μια αληθινή ιστορία με μια φανταστική, είχαμε συνηθίσει η αληθινή να αποτελεί το κυρίως σώμα της ταινίας, το μεγαλύτερο σε διάρκεια και η φανταστική απλώς να έρχεται συμπληρωματικά, αργότερα και με σημαντικά μικρότερο χρόνο απλώς για να συμπληρώσει τα πράγματα και να λειτουργήσει επικουρικά. Εδώ όμως γίνεται το αντίστροφο και μάλιστα με έναν τέτοιο εσκεμένο απ’ τον Lynch τρόπο που είναι σαν να σου λέει ότι όταν βλέπεις κινηματογράφο πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα και κάθε φορά να ξεχνάς αυτά που ξέρεις. Το κυρίως κομμάτι της ταινίας (το πρώτο) είναι σκέτη φαντασία και πιο συγκεκριμένα ένα απλό όνειρο. Η ενοχική πραγματικότητα έρχεται μετά για να κλείσει την ιστορία. Γιατί το συγκεκριμένο όνειρο το γέννησε η ενοχή.

Πέρα όμως απ’ αυτό το τέχνασμα υπάρχει και κάτι άλλο που πραγματικά ανεβάζει την ταινία στα ύψη. Ο τρόπος που ο Lynch πραγματεύεται το φαινόμενο του ονείρου. Ο τύπος πραγματικά έχει κάνει διδακτορικό και βάλε και μέσα σε δυο ώρες συμπυκνώνει πράγματα που οι ψυχολόγοι, ψυχίατροι και πάσης φύσεως επιστήμονες του μυαλού χρειάζονται τόμους και καριέρες ολόκληρες για να τα αναλύσουν. Πρόκειται εν ολίγοις για μια ταινία-σπουδή πάνω στον κόσμο των ονείρων. Μέσα στο όνειρο που βλέπει η Diane (Naomi Watts) βρίσκουμε κάτι απ’τα δικά μας όνειρα και το υλικό απ’ το οποίο αυτά είναι φτιαγμένα. Δηλαδή από ενοχές, φόβους, επιθυμίες, ανθρώπους που αλλάζουν ρόλους, φράσεις, αντικείμενα και ήχους που εμφανίζονται αλλιώς και αλλού. Και πάνω απ’ όλα μια ανάγκη να αλλάξουμε τα πράγματα που δεν μπορούμε στην πραγματικότητα. Ο Lynch μας λέει ότι το όνειρο είναι ο μοναδικός τρόπος να ξαναγράψουμε το σενάριο της ζωής μας. Η αφύπνιση όμως μας δείχνει ότι δυστυχώς αυτό μπορεί να γίνει μόνο στη φαντασία μας. Για τη Diane δυστυχώς η πραγματικότητα δεν θα αλλάξει αλλά θα την κοιτάζει πεισματικά μεταμορφωμένη στο μπλε κλειδί που βρίσκεται πάνω στο τραπεζάκι της και θα της δείξει το δρόμο για το κομοδίνο, στο συρτάρι του οποίου βρίσκεται ο μοναδικός τρόπος να λυτρωθεί απ’ αυτήν. Και η λύτρωση είναι μόνο μια λέξη: Silencio!

posted by Vertigo

I will be missing you…

Santa Carol

Νο 22
The Fisher Κing, 1991, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Terry Gilliam

Ίσως ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης ever. Κι ας τα σκάτωσε στα 00ς. Από άποψη μυαλού, αισθητικής, θεματολογίας, εικόνων, τα πάντα. Και ο Βασιλιάς της Μοναξιάς ένα απ’ τα δυο μεγάλα του αριστουργήματα. Γιατί πάντα μου άρεσε αυτή η θεματολογία που συνοψίζεται στην ατάκα «τι κρύβει μέσα το μυαλό ενός τρελού δεν ξέρεις». Συναντάς στο δρόμο έναν τρελό. Που συχνά είναι ο τρελός του χωριού, είτε μιλάμε για κυριολεκτικό χωριό, είτε, μεταφορικά, για μια μεγαλούπολη. Όλος ο κόσμος γελάει μαζί του. Τα καψόνια πάνε κι έρχονται. Καμιά φορά τον στριμώχνουν σε καμιά γωνιά τίποτα καθάρματα και του ρίχνουν κι ένα χέρι ξύλο ή τον ληστεύουν. Κι όμως, όλο αυτό το πλήθος που τρέχει μέρα νύχτα για τις δουλειές του, τα φράγκα του, τις παραξενιές του δεν κάθησε ποτέ για μια στιγμή να αναρωτηθεί πως αυτός ο άνθρωπος έφτασε εκεί. Ποια είναι η προσωπική ιστορία που κρύβει μέσα του, ποιο το παρελθόν του.

Έτσι κι ο Jack (Jeff Bridges) δε θα σκεφτόταν ποτέ την ιστορία ενός τρελού. Ξεπεσμένος ραδιοφωνικός παραγωγός, κυνικός, μισάνθρωπος, φυλακισμένος στη σύγχρονη ζωή, στην παραπαίουσα καριέρα του, στη σχέση του, σε όλα. Κανένα ενδιαφέρον για τη ζωή. Που όμως θα το ξαναβρεί στο πρόσωπο ενός τρελού, του Parry (Robin Williams), που ένα βράδυ του σώζει τη ζωή. Και θα θελήσει να τον βοηθήσει γιατί ανακαλύπτει ότι η προσωπική ιστορία αυτού του ανθρώπου είναι μια διαδρομή απ’ την ευτυχία που κάποτε ζούσε στην Κόλαση της τρέλας και της απομόνωσης εξαιτίας της απώλειας της γυναίκας που κάποτε αγαπούσε. Και το χειρότερο είναι ότι στην ιστορία αυτή ηθικά ευθύνεται ο ίδιος ο Jack. Έτσι όλη η κοσμοθεωρία του Jack γυρνάει τούμπα. Όλα αλλάζουν μέσα του, το ίδιο και η στάση του. Γιατί διαπιστώνει ότι η τραγική κατάσταση του Parry είναι αντιστρέψιμη. Και η αντιστροφή αυτή έχει να κάνει με την Lydia, μια άγαρμπη, αντικοινωνική και ασχημούλα υπάλληλο που ο Parry έχει ερωτευτεί και δίνει νόημα στη ζωή του. Έτσι ο Jack μπαίνει σε ένα παιχνίδι να οργανώσει ένα παράξενο προξενιό που όμως δεν πρέπει να αποτύχει με τίποτα. Γιατί αν ο Parry φάει απόριψη τότε η καταστροφή θα είναι οριστική. Κι αυτή η προσπάθεια δίνει νόημα και στη δικιά του ζωή.

Με όλα αυτά ο Βασιλιάς της Μοναξιάς δεν μιλάει για την τραγικότητα ενός ανθρώπου αλλά δυο. Είναι η προσπάθεια αυτών των δυο ανθρώπων να επιστρέψουν στη ζωή απ’ τη δικιά τους Κόλαση που είναι βουτηγμένοι. Ο ένας στην Κόλαση της βαριεμάρας και ο άλλος στην Κόλαση της τρέλας. Και εδώ ο Gilliam παίρνει απ’ όλους τα σώβρακα καταφέρνοντας να αποδόσει την τρέλα όπως κανείς άλλος. Είναι μια φρίκη που σε χτυπάει εκεί που δεν την περιμένεις, που όταν σε βρίσκει σου καταστρέφει ότι έχεις καταφέρει και σε γυρνάει στο μηδέν. Μια φρίκη όπου το παρελθόν ορμάει καταστρεπτικά στο παρόν σαν τον  τερατώδη Κόκκινο Ιππότη που υπάρχει στο μυαλό του Parry και που ο Gilliam τον αποδίδει δανειζόμενος στοιχεία απ’ τις τρελές μέρες των Monty Python και του δικού του Jabberwocky. Και τότε το παρόν πασχίζει να αμυνθεί για να δώσει ελπίδα για το μέλλον.

posted by Vertigo

Νο 23
The Beyond, 1981, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Lucio Fulci

Τι λάσπη είχε φάει αυτός ο άνθρωπος! Τον είπαν καιροσκόπο. Και ήταν! Ότι ήταν μόδα στην Ιταλία, μέσα κι αυτός. Κάμποσα σπαγκέτι γουέστερν. Στη δεκαετία του ΄70 μπαίνει στο giallo. Και δίνει δυο ταινιάρες το A Lizard in a Woman’s Skin του 1971 και το Don’t Torture a Duckling του 1972. Και στα τέλη των seventies, όταν έγιναν μόδα τα ζόμπι και τα σπληνάντερα, έρχεται το αποκορύφωμα με την περιβόητη τριλογία της Κόλασης. Δηλαδή η Πόλη των Ζωντανών Νεκρών του 1980, η Έβδομη Πύλη Της Κολάσεως του 1981 και το Ενοικιάζεται Στοιχειωμένη Βίλα Δίπλα στο Νεκροταφείο του 1981. Και με απαραίτητο αρωγό σ’ αυτή την τριλογία την μούσα του Catriona MacColl που μ’ αυτές τις τρεις ταινίες έγινε θρύλος. Τόση γαρδούμπα που θα δεις σ’ αυτές τις τρεις ταινίες δε θα την βρεις ούτε στην Πλατεία Λαού στη Λαμία. Και φυσικά απ’ αυτά η Έβδομη Πύλη Της Κολάσεως, η κορυφή του. Καινούργια λάσπη! Ότι το σενάριο είναι της πλάκας (όντως ήταν), ότι οι ερμηνείες είναι για γέλια (όντως ήταν), ότι δεν έχει να δώσει τίποτα άλλο εκτός από εντόσθια και αίμα (κι αυτό ισχύει). Ἄφες αὐτοῖς, Λούτσιο, οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι!

Βέβαια όλα αυτά σιγά μην τα ξέραμε τότε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 όταν  πιάσαμε στα χέρια μας για πρώτη φορά την βιντεοκόπια αυτού του ανοσιουργήματος σ’ εκείνο το ρημαδοβιντεοκλάμπ της γειτονιάς. Τι κι αν ήμουν μόνο δεκατεσάρων χρονών. Ο βιντεοκλαμπάς μας τά ΄δινε αβέρτα. Μέσα λοιπόν η κασσέτα, πατάς το play και μέχρι να καταλάβεις με τι έχεις να κάνεις, γκολ απ’ τ’ απουδητήρια. Σαν τον βάζελο που μόλις μπήκε στο Καμπ Νου, μέχρι να διαλέξει τέρμα είχε φάει το πρώτο. Λουιζιάνα 1927! Η περιβόητη σταύρωση του μάγου Σβάικ μαζί με λούσιμο με ασβέστη! Μέχρι να συνέλθεις και να κάνεις σέντρα, πάρε και το δεύτερο! “The eyes! The eyes!” Ο μπογιατζής πέφτει απ’ τη σκάλα και ανοίγει το κεφάλι του. Ποτάμι το αίμα απ’ το κρανίο, απ’ το στόμα, απ’ όπου θες. Κι έρχεται και το τρίτο. Ο τιτάνας υδραυλικός Τζο έρχεται να φτιάξει τους ρουμπινέδες στο υπόγειο. Εκεί που είχαν κατεβάσει τον Σβάικ τότε. Και σε μια ακόμα αξέχαστη σκηνή το χέρι του νεκρού μπήγεται στην κόγχη του ματιού του Τζο και του το βγάζει. Κι όλα αυτά στο πρώτο τέταρτο. Μετά απ’ όλα αυτά πέστε μου εσείς αν από δω και πέρα έδωσε κανείς σημασία στην υπόθεση της ταινίας. Απλά δεν μπορείς να συνέλθεις απ’ το σφυροκόπημα της σπλατεριάς. Αράχνες που τρώνε ζωντανό έναν άνθρωπο, ο πιστός σκύλος της τυφλής μουρλένεται και της ξεσκίζει το λαρύγγι (σε μια σκηνή αντιγραφή απ’ το Suspiria του Argento), δοχείο με οξύ που πέφτει στη μούρη της χήρας του Τζο και την κάνει αγνώριστη και βέβαια μια ακόμα εξόρυξη ματιού, αυτού της υπηρέτριας, από καρφί, πάλι απ’ τον Σβάικ που δε λέει να κάτσει ήσυχος. Και τέλος το εκπληκτικό φινάλε! Το πρωταγωνιστικό δίδυμο χάνεται στο περιεχόμενο του πίνακα που είχε φτιάξει ο Σβάικ και που αναπαριστά την Κόλαση. Και η φωνή απ’ τα τάρταρα σε αποτελειώνει: «Και θ’ αντικρύσετε τη θάλασσα του σκότους, και ότι εκεί μπορεί να εξερευνηθεί». Και πάνω απ’ όλα ποιος μπορεί να ξεχάσει το κολοσσιαίο σάουντρακ του Fabio Frizzi! Τελικό σκορ: Φούλτσι 8 – Θεατής 0! Ποτέ μετά ή πριν απ’ αυτό δεν ξανάδαμε τίποτα παρόμοιο!

The Beyond OST (2001, Dagored, RED 133-2)
Tracks 1-3, Tracks 4-5, Tracks 6-7, Tracks 8-9, Tracks 10-11

posted by Vertigo

Νο 24
Τhe Cincinnati Κid, 1965, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Norman Jewison

Δυο οι μεγάλες στιγμές του κινηματογραφικού τζόγου για τη δεκαετία του ΄60. Το περιβόητο Hustler του 1961 του Robert Rossen με τον παιδαρά που λέγεται Paul Newman. Και το Cincinnati Κid με τον άλλον παιδαρά που λέγεται Steve McQueen. Αντικειμενικά το Hustler είναι ανώτερο. Και, μην ξεχνιόμαστε, με 9 υποψηφιότητες για όσκαρ. Πιο κλασσικό δε γίνεται. Τόσο κλασσικό που ο Σκορτσέζε γύρισε το σήκουέλ του το 1986 στο Χρώμα του Χρήματος, με τον Paul Newman να επαναλαμβάνει το ρόλο του και τον Τομ Κρουζ την εποχή που όλες οι γυναίκες κατουριόντουσαν γι’ αυτόν στο ρόλο του φέρελπι αλλά άμυαλου ταλέντου του εννιάμπαλου μπιλιάρδου.

Το Cincinnati Κid όμως το αγάπησα πολύ περισσότερο. Δεν έχει το δραμματουργικό βάθος του Hustler, είναι πιο επίπεδο και σχεδόν fun. Σε όλα τα άλλα όμως είναι μια απόλαυση. Φοβερός τύπος ο kid. Στους τοπικούς κύκλους του πόκερ της Νέας Ορλεάνης τά ΄χει σαρώσει όλα. Φήμη, γυναίκες που τρέχουν πίσω του, όνομα αγαπητό παντού. Πως να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα λοιπόν. Φέρτε μου τη Μπαρτσελόνα να την ξεσκίσω, τους λέει. Και του φέρνουν τον Λάνσι Χάουαρντ. Παλιά καραβάνα, θρύλος σε όλη την Αμερική. Έχει ξεπαραδιάσει κόσμο και κοσμάκη και κάπου εκεί κάνει και ένα πέρασμα απ’ τα μέρη του kid. Άρα πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον δικό μας να του αρπαξει το στέμα. Κάτι σαν το Ρόκι με τον Απόλλο Κριντ με πράσινη τσόχα αντί για ριγκ.

Κι εδώ έρχεται το φοβερό καστ της ταινίας να τα κάνει όλα σκόνη. Ο φοβερός και τρομερός Edward G. Robinson στο ρόλο του Λάνσι Χάουαρντ. Τι ηθοποιάρα ρε φίλε! Θαυμάστε βλέμμα, αρχοντιά, στυλ. Καταλαβαίνεις με την πρώτη του εμφάνιση ότι είναι ο νούμερο ένα του χώρου του. Κι από κοντά ο Karl Malden, ο φίλος του Κid. Ξεπεσμένος χαρτοπαίχτης, με χίλια δυο χρέη που αναγκάζεται από ωμό εκβιασμό να εμπλακεί στο παιχνίδι με πονηρούς σκοπούς. Παντρεμένος με μια γυναίκα που χρειάζεται ένα σκασμό λεφτά για τις ανάγκες της και που την πέφτει και στον Κid. Στην αρχή ο kid της κάνει το δύσκολο. Αλλά στο τέλος της τον σφυράει. Πως να μην κουτουπώσεις τέτοια γυναίκα, αμαρτία είναι. Μεγαλοπουτάνα 24 καρατίων. Γυναίκα-θάνατος!  Και το όνομα αυτής που την υποδύεται Ann Margret. Άψογη! Δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις πάνω της. Τα γαλάζια μάτια της ή τα άλλα δυο μάτια που κρύβονται κάτω απ’ το φόρεμά της; Έλα ντε! Αλλά και το υπόλοιπο καστ δεν πάει πίσω. Ο Rip Torn στο ρόλο του εκβιαστή του Malden. Και η Tuesday Weld, η αθώα και αγγελικά όμορφη γκομενίτσα του Κid. Αλλά και η Joan Blondell που κάνει το μοίρασμα στον μεγάλο αγώνα εναλλάξ με τον Malden. Ακόμα κι αυτή δεν παίζεται. Και δεν τελειώνουμε εδώ. Μουσική ο Lalo Schifrin. Το τέλειο τραγούδι, ένα απ’ τα αγαπημένα μου στον κινηματογράφο, απ’ τη φωνή του Ray Charles.

Εν ολίγοις όλη η ταινία είναι φτιαγμένη με τα καλύτερα υλικά. Και που φυσικά θα δώσει την ευκαιρία στο δίδυμο Norman Jewison – Steve McQueen να δώσουν τρία χρόνια αργότερα μια άλλη ταινιάρα που λέγεται The Thomas Crown Affair.

posted by Vertigo

3 χρόνια πριν

by loan me a dime