Μια απο τις πλαδαρές και άχαρες μέρες μου κλεισμένη στο σπίτι, καθώς οι καιροί είναι δύσκολοι όπως λένε οι εφημερίδες και τα κανάλια, έπεσα στο νέο κλιπ των Noisettes.  Και παρατήρησα το καρούμπαλο που έχει η τραγουδίστρια στην κουτέλα της. Γιατί για γάγγλιο δεν το κόβω… (μπλέχ?)

Μετά σκεφτόμουν τον γατόπαρδο. Όχι το ζώο. Τον άντρογατόπαρδο. Αυτόν που λέει ατάκες όπως “Πες μου το ονομά σου για να μην σε πω καύβλα”.

Η φυσική εξέλιξη του άντρα: γατούλης- τίγρης- γατόπαρδος.

Γιατί ακόμα και στον δρόμο να περπατήσεις ανέμελη και κιουρία, κάποιος γατόπαρδος θα βρεθεί να σου χαλάσει την ημέρα! Βρε φιλαράκο, πλύνε δόντι και βούρτσισε νύχι και  πες οτι θες! Τι τραβάνε αυτές οι γυναίκες!

Ακόμα και σήμερα, μια απο τις καλές μου φίλες, την φωνάζουμε καυλίτσα, επειδή κάποιος τυχαίος την απεκάλεσε έτσι. Μα καυλίτσα?

Οι χειρότεροι όλων είναι αυτοί με τα ροζ ριγέ πουκάμισα με την ασπρη μανσέτα που το παίζουν τύπου βιομήχανοι. Μεγάλο γυαλί, μικρό πουλί.

Σκέψου να άρχιζαν οι γυναίκες να λένε τις καφρίλες των αντρών..

“Πωπω, καλά τα αρχ*$)(% του ειναι τούμπανο!”

“Να σε βάλω κάτω να ξεχάσεις την θητεία σου”

“Κωλ&ρα”

Ήμαρτον! Κάπου αλλού ήθελα να καταλήξω. Πάντα ξεχνάω πού θέλω να καταλήξω. Βασικά, ξέχασα τί ήθελα να πώ…

Βασικά, Santa Carol xωρίς ιδέες….

ΥΓ. Τοσα ωραία κείμενα ανεβάσαμε μεσα σε αυτή την εβδομάδα, απο μενα βρήκατε να διαβάσετε κάτι σοβαρό???

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει

κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,

στην τραγική απάτη τους δομένοι

πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,

παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.

Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,

νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι

Καρυωτάκης

Μέρος 1ο

Βρεθήκαμε σε ένα ναυάγιο , όλοι , να επιπλέουμε , προσμένοντας ένα αβέβαιο αύριο. Τα τύμπανα του καραβανιού ηχούν. Ή θα έρθεις μαζί μας , ή θα μείνεις πίσω. Μα να ξέρεις : Δε θα γυρίσεις ποτέ. Θα είναι ένας εφιάλτης που ποτέ δεν τελειώνει.”This sadness in my eyes.The burden drags me down.It shames the storm outside.God knows I’ve tried and tried” Και θα συνεχίσει ως το τέλος. Οι λέξεις θα αρνηθούν τη λαλιά σου και θα δεις όλα τα σκοτάδια του θεού σου στην Άπω Ανατολή. “So where now, your peace to all men? So where now, your undeniable proof?Where is it written, in paper or stone :An eye for an eye and a tooth for a tooth?”

Θα τσιτώσεις , θα φτάσεις στα άκρα , θα ρωτήσεις Γιατί , μα δε θα πάρεις απάντηση. Ενώ ο ρυθμός γίνεται εντονότερος , σαν από τα ηλεκτρονικά μαραφέτια μα όχι σαν αυτά , πιο ανθρώπινος , πιο λεπτεπήλεπτος μα και οργισμένος ταυτόχρονα. “This life winds me up too much.I am taut as a wire.And the pressure’s building up.” Μινιμαλιστικά κύμβαλα , σαν μια άρπα που τραγουδά τη μονάξια της κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο που δε θα το βρει ποτέ κανείς , synthesizers περασμένων εποχών σαν φωνές μέσα από τη θάλασσα :

A FOND FAREWELL

(Words – GA Johnson)

Oh lord

I’ve lost the one I love

I gave her all I had

But that was not enough

Oh lord

I cannot bear to breathe

Her voice is but a memory

Her kiss is but a dream

So long

I haven’t left my bed

I see no point in getting up

I wish that I were dead

So long

I bid a fond farewell

I cannot live this hollow life

I cannot break her spell

Ξέρεις , στην εποχή μας δεν υπάρχει χρόνος για πολλές σκέψεις. Ούτε για έρωτες. Αντιστάσου. “Take the last kiss from my lips.Take the last look at my face.And then surrender all we have.Or I will never walk away” Οι κιθάρες θα σε συνοδεύουν και θα σε λυτρώνουν σε κάθε δύσκολη ώρα , όταν τα χρώματα γίνονται ροδοκόκκινα και το πρώτο αστέρι αντανακλάται στο δάκρυ σου.

Οι κιθάρες θα είναι πάντα μαζί σου. Όσο τσαλαπατημένος και αν είσαι , οι παραμορφώσεις θα σπάνε την επιβεβλημένη σιωπή των χωρίς φαντασία ανθρώπων. “My mother had a crying boy.Hung up over the fire..I could not bear to see him..I would not meet his eye..I think that’s why I’m like this.The tears they never cease.And yet you never see them..I keep them all in me.”

La Cobardía de los Toreros : Αν κάποιος φοβάται τον ταύρο περισσότερο από όλους , αυτός είναι ο ταυρομάχος.

Κανείς δεν αγάπησε τις τσιμενένιες πόλεις. Γλυκά έγχορδα , απαλές κιθάρες και ο Glen Johnson με το λυρισμό του Richard Hawley , ένας ύμνος στο δίχως στέγη έρωτα : “You never loved this city.But angel, it loves you.Your smile, a Roman Candle.Your eyes are Prussian blue.I never loved this city.But you can keep me here.Your love, a stained glass window.Your heart, a chandelier.”

Καθώς ο ορίζοντας θα σε κάνει να νιώθεις μικρότερος , εσύ θα πεισμώνεις , όσο η αναβλητικότητά σου σε καταπνίγει τόσο το σήμερα βουλιάζει. Κάποια στιγμή η ανάσα σου κόβεται : “We always want tomorrow.So never live today.And that’s the curse of our lives.We wish our lives away.” Η κιθάρα δε σε εγκατέλειψε ποτέ. Πεισμώνει μαζί σου.

Ανατολίτισσες μάγισσες , βρωμεροί μερομεκαματιάρηδες ανθρακωρύχοι , ανυποψίαστοι έφηβοι που τρώνε την παρθενική τους φόλα , τελευταία αθώα φιλιά πάνω στην πόρτα πριν όρκοι καταδικασμένοι στην αθέτηση ειπωθούν , ομίχλη , σκοτεινοί καβαλάρηδες στην άμμο , ένα πλημμυρισμένο από τη νεροποντή σοκάκι. Όλα στροβιλίζονται μπροστά σου σε μια δίνη με τον εαυτό σου παιδί να σε κοιτάζει με μια αφελή επικριτικότητα : Γιατί?

Το καραβάνι σταμάτησε. Τίποτα δεν κρατά παντοτινά. Μονάχα η σιωπή. Το ταξίδι είναι η απάντηση. Σε όποιον τόλμησε να την ψάξει. “We all have our reasons.We all have our doubts.Maybe it’s time to get out?”

Μέρος 2o

Ένα χειροποίητο έπιπλο πριν σαράντα χρόνια ήταν απολύτως φυσιολογικό να υπάρχει σε ένα σπιτικό. Πολύ πριν την επέλαση της μαζοποιημένης παραγωγής με την υπογραφή ενός ρομπότ. Στα 00’s ένα χειροποίητο κατασκεύασμα αφορά τους υψηλά προνομιούχους. Ξυλουργός. Τσαγκάρης. Επιπλοποιός. Βυρσοδέψης. Φαντάζουν άυλες αναμνήσεις , πλέον. Θεωρούνται σύγχρονα επαγγέλματα απευθυνόμενα σε όσους έχουν την οικονομική και χρονική άνεση να ασχολούνται με τα προϊόντα πολυτελείας. Η τέχνη όλων των “παλιών” φαντάζει να εξαργυρώνεται στη φτήνια όσο ο καιρός περνά.

Οι Piano Magic είναι σα μια παλιά συνήθεια που δε θέλεις ποτέ να αφήσεις , η ανύπαρκτη αδερφή σου ψυχή που σαν εφιάλτης βγαλμένος μέσα από το ομορφότερο όνειρο θα σε συντροφεύει μέχρι το τέλος.

O Glen Johnson κατέχει την τέχνη των τελευταίων πραγματικών “μηχανικών”. Σαν τον πατέρα του. Είναι , όμως , παραγκωνισμένος , πικραμένος , δίχως ίχνος διεθνούς αναγνωρισιμότητας στο έργο του των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Κάποιοι καλλιτέχνες πασχίζουν μιαν ολάκερη ζωή για ένα ψήγμα αναγνωρισιμότητας. Κάποιοι μουσικοί πασχίζουν μια ζωή να γράψουν κάτι τόσο έντονο όσο ένα λεπτό από τα σαραπέντε του Ovations.

Θλίβεται , σπαράζει. Θα μπορούσε να το βάλει κάτω. Όχι , όμως , απολαμβάνει τον εφιάλτη του , έμαθε να ζει με αυτόν , όσο τον φτύνουν τόσο πονάει δημιουργώντας , ο πόνος του μετουσιώνεται σε ένταση μουσική , σε λεπτότητα στιχουργική , σε κάθαρση συναισθηματική. Τόσο τα στολίδια του θα παίρνουν αξία , αφρίζοντας σε ένα ελεγχόμενο πείσμα χαοτικής εμπνευσης.

Ο φόβος της ήττας έδωσε τη σκυτάλη στο φόβο της παραίτησης. Ως ακροατής οφείλεις να είσαι έτοιμος να δεχτείς τα πάντα. Από ανατολίτικους ήχους στα παράλια της Μεσογείου μέχρι τη φάμπρικα του εργατικού Μάντσεστερ. Πρέπει να είσαι έτοιμος να ανατριχιάσεις στα εσώψυχα ενός ανθρώπου που μιλά αντί για σένα. Στο απόγειο της καλλιτεχνικής του πορείας , με όλες τις επιρροές του μετουσιωμένες σε ένα ιδανικό πάντρεμα , με όλα του τα κουσούρια εξυψωμένα σε μια εκ βαθέων υπεράσπιση της μέχρι τώρα προσωπικής του πορείας. Σημασία δεν έχει κάποια αναφορά στους Dead Can Dance , ούτε στους Cocteau Twins , σε κανένα σκοτεινό ρομαντισμό , ή πειραματική πρωτοπορεία στα indie σαλόνια. Δεκαπέντε χρόνια βαστάει η διαδρομή του Glen Johnson και της κομπανίας του και η πίτα ήταν πάντα μοιρασμένη προς όφελος των αφελών συντεχνιών των μετρίων , της δικτατορίας των συνασπισμένων κουτοπόνηρων αυνανιζόμενων μανιεριστών. Η ένταση και το συναίσθημα , όμως , είναι κάτι που δε τα το βρούν ποτέ όλοι αυτοί που ευλογούν τα γένια τους.

Αυτή είναι η οριστική παραίτηση των Piano Magic από κάθε είδους δάφνες. Η κορύφωση της καλλιτεχνικής τους ωριμότητας , η πικρή συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος δε θα αλλάξει αν δεν αλλάξεις εσύ. Και , τόσο απλά , γλυκά το ομολογούν. Δηλώνουν απογοητευμένοι και , πια , αποστασιοποιημένοι. Καιρός ήταν. Το Ovations είναι μια ατέρμονη περιπλάνηση σε μια έρημο από τσιμέντο που πάντοτε θα μας κατατρέχει , γιατί σε αυτή γεννιόμαστε πια , γιατί , πλέον , έχουμε γίνει μέρος της , τσιμεντένια σώματα αφελώς παραδομένα στην προσμονή ενός αύριο που δε θα έρθει ποτέ.

http://www.piano-magic.co.uk

I didn’t create Bob Dylan. Bob Dylan has always been here…always was. When I was a child there was Bob Dylan. And before I was born, there was Bob Dylan.

(Rolling Stone 278, November 16, 1978 – interview)

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1997, λίγους μόλις μήνες μετά την παραλίγο μοιραία περιπέτεια υγείας του, ο Bob Dylan εμφανίζεται μπροστά σε 300.000 πιστούς για να ερμηνεύσει τρία κομμάτια, τα “Knockin’ On Heaven’s Door”, “A Hard Rain’s A-Gonna Fall” και “Forever Young”. Μία ασυνήθιστη λόγω αριθμών συναυλία που χαρακτηρίστηκε ως εξωπραγματική εξ αιτίας της συνύπαρξης του καλλιτέχνη με τον πιο πιστό από τους πιστούς, τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το 2^ο. Οι κεραυνοί και οι κατάρες από τους πιουρίστες, δεσμώτες του μύθου, απατημένους υπερασπιστές του πνεύματος και της ηθικής ήταν προγραμματισμένες. Τα υπόλοιπα όχι. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος στη γη που να μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Η μήπως υπήρχε ένας;

Μέσα στον ορυμαγδό κυκλοφορεί το “Time Out Of Mind”.  Οι κριτικές υπερθετικές. Ακολουθεί μία βράβευση στο Λευκό Οίκο από τον Bill Clinton. Το 2000 γράφει το “Things Have Changed” για την ταινία “Wonder Boys”, στις 25 Μαρτίου του επόμενου χρόνου γίνεται ο πρώτος καλλιτέχνης που ερμηνεύει το τραγούδι του στην τελετή των Oscar μέσω δορυφόρου και κερδίζει το βραβείο. Κλείνει τα 60 και στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001 – ναι, αυτήν ακριβώς την ημέρα – κυκλοφορεί το “Love And Theft”. Πρωταγωνιστεί στην ταινία “Masked And Anonymous”, ολοκληρώνει το πρώτο μέρος των Chronicles. Mετά έρχονται η διαφήμιση για τα Victoria’s Secret, το “No Direction Home” του Scorcese, οι ραδιοφωνικές εκπομπές Theme Time Radio Hour,  συμμετοχές με νέες ηχογραφήσεις σε συλλογές, soundtracks, δίσκους άλλων, το “Modern Times” που γίνεται το πρώτο του αμερικάνικο Νούμερο 1 μετά από 40 χρόνια, η ταινία του Todd Haynes, “I’m Not There”, ένα ανήκουστο βραβείο Pulitzer. Με ιλιγγιώδη ταχύτητα φτάνει στο φετινό “Together Through Life” που ανεβαίνει στην κορυφή των charts σε Αγγλία και Αμερική, ξεπερνώντας παράλληλα το 21^ο έτος της Never Ending Tour και τις 2000 συναυλίες.  Μία δωδεκαετία σαν μία ολόκληρη ζωή, μετά από 100 άλλες ζωές.

Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε καλλιτέχνες, ανθρώπους να είναι τόσο δημιουργικοί. Αυτός όμως δεν φαίνεται διατεθειμένος να πεθάνει από πλήξη και συνεχίζει και θα συνεχίζει, όχι εύκολα εκμεταλλευόμενος το μύθο του ούτε καν παραμένοντας απλά ενεργός, υπερασπιζόμενος το όνομα, χωρίς νοσταλγικά δεσμά, χωρίς ούτε μία φορά να επιδιώξει την επανάληψη της επιτυχίας, αλλά πεισματικά υπερδραστήριος, πάντα ανήσυχος, δημιουργικός, αναζητώντας νέους δρόμους, αμετανόητα πιστός στο δικό του “Don’t Look Back”.

Στα 68 του πλέον εξακολουθεί να έχει ως πρώτη ανάγκη την επαφή με το κοινό. Δεν διορθώνεις τις αμαρτίες σου στην εκκλησία. Το κάνεις στους δρόμους. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Ο καθένας κάνει αυτό για το οποίο ήρθε στη ζωή. Των fans ο σκοπός είναι να ταξιδεύουν σε Ευρώπη, Αμερική, Ιαπωνία για να τον ακούσουν όσες περισσότερες βραδιές μπορούν. Και οι bootleggers πάντα παρόντες, καταγράφουν την κάθε, μα την κάθε συναυλία. Είναι πλέον ένας άλλος αιώνας από τότε που οι μάγκες πουλούσαν στο San Francisco στα μουλωχτά έξω από τα δισκάδικα και τα clubs το πρώτο bootleg, κι αυτό του Dylan, το ιστορικό από κάθε άποψη, “Great White Wonder”. Τώρα πλέον οι λίστες ανεβαίνουν  την ίδια μέρα στα καλά μέρη του δικτύου και η διάδοση τους είναι άμεση. Σήμερα το πρωί στην Αθήνα μπορείς να ακούσεις τι έπαιξε χθες βράδυ στο Saarbrucken της Γερμανίας.

Είναι τόσα πολλά τα τραγούδια. Αυτά που έμειναν εκτός των επίσημων δίσκων επίσης. Οι διασκευές τους αμέτρητες με ειδικά sites – οδηγούς να καταγράφουν όλα τα ονόματα και τους τίτλους από τον Elvis και το “Tomorrow Is A Long Time” μέχρι τους Dead Weather του Jack White και την πρόσφατη αναπάντεχη εκδοχή τους στο “New Pony”.  Σε ένα σύνολο 600 δικών του συνθέσεων, δεν είναι μόνο ο αριθμός των αρχικά ακυκλοφόρητων που δεν έχει αντίστοιχο σε κανέναν άλλον, όσο η ποιότητα αυτών. Είτε πρόκειται για τον πανθεϊστικό ύμνο “Lay Down Your Weary Tune” που έγραψε στα 22 του, πρωτοψυχεδελικό προπομπό του “Mr Tambourine Man” , των Byrds, του  folk rock, αυτών που γνωρίσαμε αργότερα ως sixties, είτε για το “Blind Willie McTell” από μία 20ετία αργότερα, ένα spooky ιμπρεσιονιστικό έργο για την άλλη εκτός χρόνου Αμερική, για το οποίο μπορεί να γραφτεί και να διαβαστεί ένα ολόκληρο βιβλίο. Κατά αντιστοιχία στα live πότε δεν ξέρεις τι θα παίξει και πως θα το παίξει. Το ‘63 στο Carnegie Hall ερμηνεύει το πιο μοναχικό, σκονισμένο, (θα μπορούσε και να’ ναι) αυτοβιογραφικό, αυθεντικά outlaw “North Country Blues” που μπορούσε να φανταστεί ποτέ ο Townes Van Zandt. 40 χρόνια αργότερα ανοίγει τις συναυλίες του σαν άνεμος με μία διασκευή στο παραδοσιακό “I Am The Man Thomas”, κομμάτι που δεν πρέπει να γνώριζε κανείς πριν το ακούσει από αυτόν.

Η επαφή με κάθε τρόπο είναι συναρπαστική. Μαγνητική. Η εξερεύνηση του πλανήτη Dylan, μία περιπέτεια ζωής που οδηγεί στον Woody Guthrie, τον Big Joe Turner, την Bessie Smith, το Sam Peckinpah, την καρδιά που (έχουν ξεχάσει που) κρύβουν οι τραχείς Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και μαζί στον Proust, τον Όμηρο, τον Άγιο Αυγουστίνο. Στο νήμα που όταν δεν υπάρχει υφαίνει ο ίδιος, του οποίου η μία άκρη κρέμεται από το παντελόνι του Verlaine ,την άλλη πατά η αριστερή μπότα του Hank Williams. Σε ένα παιχνίδι κρυφτό με το Marcel Proust για χρόνια να πλαγιάζει νωρίς και τον Robert Johnson να ξυπνά απ’ τα άγρια χαράματα…

Αν και παιδί των 50’s, στα οποία έζησε την εφηβεία του, συγκλονισμένος από τους beat ποιητές, το Rock & Roll, τα doo wop, τους folk, blues, country τραγουδιστές, την ίδια του τη χώρα, θα μπορούσε να έχει γεννηθεί 130 χρόνια νωρίτερα ή μία μέρα πριν από το τώρα. Το ιστορικό αίσθημα τον υποχρεώνει ως δημιουργό να γράφει όχι μόνο με τη δική του γενιά μέσα στα κόκαλά του, αλλά και με την αίσθηση ότι ολόκληρη η λογοτεχνία-μουσική δημιουργία της Αμερικής πρωτίστως, από τη γέννησή της μέχρι σήμερα και μέσα σ’ αυτήν ολόκληρη η παράδοση του τόπου του, αποτελεί μία ταυτόχρονη τάξη. Ένας άνθρωπος εκτός εποχής που όρισε την εποχή του και επηρέασε όσο κανείς άλλος της γενιάς του, αλλά και οποιασδήποτε γενιάς πριν και μετά και μάλιστα ως μονάδα και όχι ως ομάδα ότι αναπτύχθηκε μαζί του και ότι τον ακολούθησε, αλλάζοντας τις ζωές των ανθρώπων κυρίως τότε που η μουσική ακόμα μπορούσε να τις αλλάξει.

Ο Dylan γεννήθηκε πριν τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, το LSD (σχεδόν), το 33άρι LP, το Rock & Roll, το Σαββόπουλο  – και τίποτα από αυτά δεν θα ήταν το ίδιο δίχως αυτόν.  Χωρίς αυτόν, δεν θα υπήρχαν όπως τους ξέρουμε τουλάχιστον, Bruce Springsteen, Band, Felice Brothers,  Hendrix, Kristofferson, Steve Wynn, Gram Parsons, White Stripes,  Calexico, Black Keys, Nick Cave, Nick Drake, hip hop, rap, Public Enemy, M Ward, Tom Petty, country rock, folk rock, ψυχεδέλεια, americana, “A Change Is Gonna Come”, Obama, filesharing, αλλά κατά μία ουσιαστική έννοια μιας και το παρελθόν ως εκ των υστέρων προβλέψιμο, είναι ανυπεράσπιστο στην όποια αλλαγή, ούτε και Joan Baez, Pete Seeger, Woody Guthrie, Chuck Berry, Carter Family, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, outlaws, Blind Willie Mc Tell, John Wesley Harding, Charley Patton, blues, Alan Lomax, Harry Smith, αμερικάνικη μουσική.

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Guthrie, έγραφε πολλά από τα τραγούδια του χρησιμοποιώντας ήδη υπάρχουσες μελωδίες, πολλές φορές και 100 ετών σαν άλλος T.S. Eliot που χρησιμοποιούσε παραθέσεις ή παραφράσεις ξένων κειμένων σε όλα τα ποιητικά του έργα. To 60% σχεδόν των τραγουδιών των πρώτων 3 χρόνων στη Νέα Υόρκη, τα περισσότερα δηλαδή από τα κομμάτια, πάνω στα οποία πάτησε το folk κίνημα και τα sixties, (“Blowin’ In The Wind”, “Masters Of War”, κλπ) βασίζονταν σε παλιότερες μελωδίες. Ότι έκαναν και όλοι οι συνοδοιπόροι του, ότι έκαναν και οι πρόγονοί του, όχι όμως όπως αυτός. Αυτή δεν είναι η έννοια της folk παράδοσης; Μία παράδοση πάντα παρούσα σε οτιδήποτε κάνει , χωρίς ποτέ όμως να περιορίζει τον ορίζοντα του οράματός του. Καταφέρνοντας να είναι παραδοσιακός και ταυτόχρονα ριζοσπαστικός, καταλαβαίνοντας το παλιό και το νέο, όσο γίνεται ένας άνθρωπος να καταλαβαίνει και τα δύο, έχοντας γνωρίσει τη ζωή και το θάνατο, όσο μπορεί ένας θνητός, κρίνοντας τη μακραίωνη έριδα μεταξύ παράδοσης και ανακάλυψης, τάξης και περιπέτειας, δίνοντας υπόσταση στα φαντάσματα, πολεμώντας στο μέτωπο του απεριόριστου.

Με όπλο τη διαίσθηση, τη δίψα για γνώση, αληθινή ζωή, τη μοναδική αντίληψη του χρόνου, την οξύτατη παρατηρητικότητά, την ασύγκριτη ικανότητα του να ρουφάει σαν σφουγγάρι μουσικές, στίχους, κείμενα ολόκληρα και να τα εμπλουτίζει με τις εμπειρίες των δικών του βιωμάτων, το θράσος του και την αυτοπεποίθησή του έγραψε τραγούδια για τους πλούσιους και τους φτωχούς, τους μαύρους και τους λευκούς, τις καλές και τις κακές στιγμές της ζωής, τις αντιθέσεις ανάμεσα σ’ αυτά που διδάσκουν στο σχολείο ή στην τηλεόραση και σε όσα πραγματικά συμβαίνουν. Για όλα αυτά που νιώθουμε, αλλά δύσκολα μπορούμε να εκφράσουμε. Αυτοί που γεννήθηκαν το ’59, το ’79, αυτοί που γεννιούνται τώρα και θα γεννηθούν σε 50 χρόνια.

Μπλοφαδόρος πρώτης τάξης μπορεί να σε γδύσει ακόμα και αν έχεις φλος στο άσσο και εκείνος ούτε καν ζευγάρι. Ένας άνθρωπος χωρίς άλλοθι που κατάφερε να αλλάξει όχι μόνο το underground μα και το mainstream. Ένας επαγγελματίας ιλλουζιονιστής. Στα έργα του, όπως στα ραδιοφωνικά σίριαλ, είναι δύσκολο αν δεν το βλέπεις να ξεχωρίσεις τον ήχο της ηλεκτρικής καρέκλας από το μπέικον που τσιτσιρίζει στο τηγάνι, τα κόκκαλα που σπάνε από μία καραμέλα Lifesaver που θρυμματίζει ένας τύπος με τα δόντια του.

Όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη το χειμώνα του ‘61, άγνωστος και ελεύθερος να πει τα πάντα για το έως τότε παρελθόν του, δεν έκρυψε από κανέναν πως μεγάλωσε ως ορφανό στο Gallup του New Mexico, πως ήταν οδηγός σε αγώνες μοτοσυκλέτας στη Dakota (και στις δύο Ντακότες), πως γνώρισε το Woody Guthrie στην California και έπαιξε με τον Gene Vincent στο Nashville.  Λίγη σημασία έχει το ότι τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί.

Το “I’m Not There”, κομμάτι γρίφος, είναι απόλυτα ταιριαστό για τίτλος σε μία ταινία για αυτόν, όπου τον υποδύονται άνδρες, γυναίκες, παιδιά, λευκοί και μαύροι. Μία ταινία με αρχή, μέση και τέλος, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Όπως οι χαρακτήρες στα τραγούδια του, επίχρυσοι ήρωες που αλλάζουν πρόσωπο, πρόσωπα, φύλλα, ηλικίες, σε μία πραγματική φάρσα, μία φανταστική πραγματικότητα.  Ένα  party μασκαράδων, όπου ο κάθε καλεσμένος φέρει μία μάσκα από τραγούδι του Dylan. Κάτι σαν τον ίδιο ή το “Renaldo & Clara”, μία εξουθενωτικής διάρκειας ταινία που είχε φτιάξει στα 70’s, στην οποία η Joan Baez αλλάζει θέσεις και ρόλους με τη γυναίκα του, Sarah και με παρόντα τον ίδιο, υπάρχει σκηνή, όπου “Bob Dylan” είναι ο Ronnie Hawkins!

Στον κόσμο του Dylan δεν υπάρχουν κανόνες. Εδώ όλα μπορούν να γίνουν. Ο Θεός μπορεί να ζητήσει από τον Αβραάμ  να σκοτώσει έναν άνθρωπο και εκείνος να συμφωνήσει να στήσει το φονικό στη Highway 61. Ο ίδιος αν και Εβραίος να ασπαστεί το Χριστιανισμό και να κηρύττει στις συναυλίες του το λόγο του Τζίζας.  Και πράγματι  αυτός ο υπέροχος κύριος φέρνει στο μυαλό τον Ιησού, έτσι που περιπλανιέται από μικρό παιδί μέσα σ’ αυτόν το θλιβερό κόσμο. Αν δεν καταφέρει να φτάσει αυτός στον προορισμό του, κανείς από όσους το προσπαθούν δεν πρόκειται να τα καταφέρει. Έχει ότι χρειάζεται, είναι ένας καλλιτέχνης, δεν κοιτά πίσω, μπορεί να πάρει το σκοτάδι από τη νύχτα και να βάψει τη μέρα μαύρη, να ταξιδέψει από τη Γιούτα στην Ταγγέρη πριν δύσει το φεγγάρι, να ηχογραφήσει 16 δίσκους, από τον πρώτο μέχρι και το “Desire” του ’76 σε όσες ώρες χρειάστηκαν οι Beatles για το “Sgt. Peppers” μόνο.

Ο Χρόνος μοιάζει απέραντος, όμως η ταχύτητα του είναι άπιαστη. Πετάει, δεν μπορεί να περιμένει, is a jet plane, it moves too fast, it isn’t long,  is pilin’ up, δεν μπορεί να τον σπαταλά, lost time is not found again, μπορεί να είναι ωκεανός, όμως τελειώνει στην ακτή και ζώντας χίλιες μέρες την κάθε μέρα μπορεί να νιώθει και να το λέει πως tomorrow is a long time. “It’s nice to see Bob Dylan from Australia – an 18-hour time difference – which is normal for Bob”, σχολίασε ο Steve Martin στην απονομή των Oscar,ένα βραβείο που τους πρώτους μήνες μετά από εκείνη τη βραδιά και πολλά χρόνια μετά τη βουδιστική του περιπέτεια, ο Bob μόστραρε σε πρώτη φάτσα στις συναυλίες του. Γιατί ναι δεν έχει μεγάλο νόημα, ούτε καν μικρό να δουλεύεις ολημερίς ασταμάτητα για μία τηλεόραση, ένα παραφουσκωμένο  ipod, το δεύτερο αυτοκίνητο, πληρωμένους αγώνες, ένα κοσμοπολίτικο πιάτο σούσι. Όμως είναι και δύσκολο να πειστείς πως το νόημα της ζωής είναι τα πρώιμα λουλούδια, τα κλαριά της ιτιάς, οι βελόνες του μπαμπού, η λινή κλωστή.

“I am my words” έχει πει και μπορεί  να σε κάνει κομμάτια με μία τυχαία διαλεγμένη λέξη. Έναν στίχο που διαδέχεται έναν άλλον σαν ράβδος δυναμίτιδας. Η λέξη έχει το νόημα που αυτός επιλέγει να έχει και όντως μπορεί να τις κάνει να σημαίνουν διαφορετικά πράγματα. Όμως δεν είναι μόνο οι στίχοι. Το να τους διαχωρίσεις από τη μουσική είναι σαν να χωρίζεις τα αστέρια από τον ουρανό, το Leiber απ’ τον Stoller. Η μουσική δεν είναι συνοδευτική. Είτε είναι το “Like A Rolling Stone”  που έμεινε το καλοκαίρι του 1965 στο 2, γιατί στην κορυφή ήταν το “Help” των Beatles – στοιχείο ενδεικτικό της διαφοράς του Πριν από το Μετά – είτε το εντεκάλεπτο “Brownsville Girl”, το σουρεαλιστικό road movie, όπου ο 45χρονος τότε πλέον Bob τραγουδά “We’re going all the way ’til the wheels fall off and burn,’Til the sun peels the paint and the seat covers fade and the water moccasin dies”. Δεν ακούγεται τσιμπολογώντας τσιπς, πλένοντας πιάτα, χουζουρεύοντας με τα free press, χαζεύοντας τα blogs με τα φρέσκα νέα της γειτονιάς. Η φωνή διαχρονικά είναι «ενοχλητική», οι στίχοι εθιστικοί, εριστικοί, η μουσική σύγχρονη και αρχαία μαζί, η παρουσία προκλητική.

Είναι αλήθεια πως η φυσιογνωμία ετούτη είναι δύσκολο να αγαπηθεί. Οι folkies προδομένοι τον αποκήρυξαν, όταν έγινε ηλεκτρικός. Οι σιξτάδες απογοητεύτηκαν από το ατύχημα-απόσυρση, γιατί έμεναν χωρίς μετεωρολόγο. Το underground προδόθηκε από τα country γούστα του, ακόμα περισσότερο όταν αποφάσισε να ενστερνιστεί το λόγο του Κυρίου. Είναι και η εβραϊκή του καταγωγή που όσο να’ ναι για πολλούς είναι παράγων ανασταλτικός, ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται. Μα κυρίως είναι η συστολή που φορές φτάνει στην απόρριψη που εκδηλώνουν διαχρονικά επί δεκαετίες οι ροκάδες προς αυτόν. Και πράγματι ο τύπος δεν το έχει. Δεν είναι rrrock. Δεν έχει το macho του ροκά. Γίνεται τόσο τρυφερός, αφοπλιστικά δοτικός στα ερωτικά του τραγούδια. Στο “I Want You” τόσο άμεσος, στο “Wedding Song” ολόγυμνος, στο “I’ll Be Your Baby Tonight” πλήρως παραδομένος, να γίνει αυτός το μωρό της κοπέλας, όχι το αντίστροφο.  Για αυτόν “love is a driving wheel” και (για να μην ξεχνάμε με ποιον έχουμε να κάνουμε) «ο Θεός Έρωτας έχει μαύρα μαλλιά, μουστάκι και μούσι»…

Οι Dylan-ολόγοι από τον A.J. Weberman που έψαχνε στα σκουπίδια του για να ανακαλύψει το στοιχείο που θα ολοκλήρωνε το παζλ του, μέχρι τον Robert Shelton και από τον Greil Marcus ως τον CP Lee  που έγραψε βιβλίο για το ψυχοδραματικό κονσέρτο στο Free Trade Hall του Manchester το Μάιο του 66, εκεί που ο Keith Butler φώναξε το μυθικό πλέον“Judas!”, στην πλειοψηφία τους εξετάζουν, αναλύουν, εξηγούν το φαινόμενο, αποκαλύπτοντας ή χτίζοντας τη δική τους αλήθεια, αρνούμενοι συχνά ταυτόχρονα να παραδεχτούν αυτές των υπολοίπων. Ένας διαρκής πόλεμος , με μεγάλη απήχηση σε παιδιά που ζουν, ακούγοντας μουσική. Τρύπιο νεροπίστολο στα χέρια επιτήδειων και αφελών . Στο site γνωστού Ελληνα bobhead πρώην υπουργού ως αγαπημένο κομμάτι αναφέρεται το “Political World”. Και αυτό αν έχεις μόνο πολύ καλές προθέσεις σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ξέρει τα βασικά αγγλικά, πέραν των χελόου, άι λοβ θουβλάκι, δε θάμμερ, δε θαν, δε θη εντ δε μπιούτιφουλ μπίτθεθ οφ γκριθ.

Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει. Ο καθείς αντιλαμβάνεται, παίρνει ότι του αρμόζει με προσωπική ευθύνη. Η αρνητική κριτική και το παιχνίδι των συνεχών αποκαλύψεων για τα «αυθεντικά» κείμενα, τραγούδια, μελωδίες που «κλέβει» για τα τραγούδια του έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια. Στην εποχή της κατάρρευσης κάθε έννοιας πνευματικής ιδιοκτησίας, της πλήρους καταπάτησης έργων των σημαντικότερων καλλιτεχνών, των samples, του mashup, των mp3, του filesharing είναι κάπως αστείο να γίνεται τέτοια συζήτηση, ειδικά τη στιγμή που όσοι τον (κατα)κρίνουν, με δανεικές κι αγύριστες λέξεις και ιδέες  δεν θα ήξεραν καν αν δεν μάθαιναν από τον ίδιο ποιος είναι o Clarence Ashley ή ο Woody Guthrie. Μήπως υπάρχει κάποιος λόγος που οι Pearl Jam και αμέτρητοι άλλοι διασκεύασαν το “Masters Of War” και όχι το “Nottamun Town” από το οποίο προήλθε; Αλλά και πάλι τον ίδιο δεν φαίνεται να τον πολυνοιάζει τι θα πει ο κόσμος..

I don’t have any regrets, they can talk about me plenty when I’m gone.
You always said people don’t do what they believe in, they just do what’s most convenient, then they repent

… και μαρσάρει προς το διηνεκές.

And I always said, “Hang on to me, baby, and let’s hope that the roof stays on.”

written by blue drifter

Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν ασύστολης λωποδυσίας ,ένα αυθαίρετο χωρίς άδεια μοντάζ-κολάζ από αποσπάσματα κειμένων, ρινίσματα λόγων γραπτών, προφορικών, φράσεων μισών, ολόκληρων, κλεμμένων, παραφράσεων, προφάσεων, αντιφάσεων και επιφάσεων, λέξεων ή ακόμα επιφωνημάτων υπογεγραμμένων, καταγεγραμμένων, καταχωρημένων στα ονόματα  Tedham Porterhouse, Blind Boy Grunt, Clinton Heylin, Παναγιώτης Στάμος, Elston Gunn, William Shakespeare, Sam Shepard, Χίλντα Παπαδημητρίου, Ernest Hemingway, Mardik Martin, William Faulkner, Sean Penn, Μανώλης Γιαλουράκης, Lucky Wilbury, blue drifter, Mark Twain, Jack Kerouac, Τρύφων Δημαράς, Jean-Luc Godard, Lewis Carroll, Ζήκος Κοινούσης, Alias, Robert Milkwood Thomas, T.S.Eliot, Joan Baez, Jack Frost, Γιάννης Τζώρτζης, Guillaume Apollinaire, Bill Flanagan, Γιώργος Σεφέρης, Allan Jones, William Blake, Justin Case.

2:43μ.μ., Φοίνιξ, Αριζόνα. Ο Ty Segall έχει κάτι παραπάνω από ένα τέταρτο για να αφήσει το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ενός τυπικού φτηνού motel, σε κάποιον παράδρομο της εθνικής, από εκείνα που δεν ενδιαφέρονται για το πότε έρχεσαι αλλά για το πότε φεύγεις.

Ξεκίνησε από το Σαν Φραντσίσκο και πέρασε απ’ το Όραντζ Κάουντυ της Καλιφόρνια, κουβαλώντας ένα σχεδόν παιδικό drum kit, ένα μικρόφωνο και μπόλικες τοξικές, θορυβώδεις αυταπάτες για τις νεογκαράζ εμφανίσεις του. DIY, κομπλικέ punk, ένα one man show που σέρνει το κουφάρι του από πόλη σε πόλη και από πολιτεία σε πολιτεία, ενθουσιωδώς ακατάληπτο, εξαρτημένο απ’ τις φόρμες της δεκατίας του ’60, εγκλωβισμένο στην ημιτελή αποδόμησή τους. Ο Ty τα έχει χαμένα με τις δόσεις. Ένα ριφ αλά Stooges λειτουργεί διεγερτικά, ο Beefheart εμπλέκεται ως lo-fi παράδοξο, ενόσω μια ρυθμική γραμμή των Standells υποχρεώνεται να θανατωθεί σε εκκοφωντικά reverb.

Καθώς έμπαινε στ’ αμάξι, καθοδόν για την επόμενη εμφάνισή του στην Τακόμα της Ουάσινγκτον, αναρωτιόταν για πόσο ακόμη θα ακροβατούσε μεταξύ ρετρό και νεωτερικών πειραμάτων. Άκουγε μια κασέτα με Dead Boys, Fuzztones και Kinks, όταν άρχισε η βροχή. Είχε ήδη νυχτώσει, τα αυτοκίνητα άναβαν τους προβολείς και παρότι η ευρυχωρία του δρόμου υποδήλωνε ασφάλεια, ήταν αδύνατον να συνεχίσει εντός της πορείας του. Η μπόρα είχε δυναμώσει για τα καλά, όταν είδε τη φωτεινή επιγραφή από νέον. Etiquette Motel.

Στη ρεσεψιόν δεν υπήρχε κανείς. Μερικά αποκρουστικά βαλσαμωμένα πουλιά και μια αποπνικτική μυρωδιά τηγανίλας. Κοιτάζοντας τα νεκρά διακοσμητικά, ο Ty σκέφτηκε πως κάλλιστα το motel θα μπορούσε να είναι συνεπώνυμο με τον Norman Bates. Κείνη τη στιγμή, ένας άνθρωπος εμφανίστηκε πίσω απ’ τον πάγκο. «Καλησπέρα. Τι μπορώ να κάνω για εσάς;». «Ένα δωμάτιο για απόψε θα ήταν μια καλή αρχή», απάντησε κοφτά. Πήρε το κλειδί για το πρώτο δωμάτιο στο ισόγειο, ευχόμενος καθαρά σεντόνια και ζεστό νερό.

Ξεφόρτωνε τα μπαγκάζια του, όταν το στομάχι του άρχισε να διαμαρτύρεται. Το πιο κοντινό diner ήταν 17 μίλια μακριά, και ήταν αρκετά κουρασμένος για να ξαναμπεί στ’ αυτοκίνητο. Έτσι, τηλεφώνησε στην υποδοχή για να δει αν θα μπορούσε να ικανοποιήσει την πείνα του. «Η κουζίνα έχει κλείσει. Αν θέλετε μπορείτε να έρθετε στην τραπεζαρία να σας ετοιμάσω λίγο ζεστό γάλα και μερικά σάντουιτς.»

Σε ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι είδε πέντε άντρες να χασκογελάνε και να πίνουν. «Καλωσήρθατε στην παρέα μας κύριε Segall. Λησμόνησα να σας συστηθώ νωρίτερα. Είμαι ο Gerry και από εδώ οι φίλοι μου Andy, Larry, Bob και Rob. » Του έγνεψαν σύσσωμοι. «Κάτσε λίγο μαζί μας. Σχεδιάζουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα.» « Κάποια άλλη φορά. Άλλωστε δεν πιστεύω στα Χριστούγεννα». «Μεγάλες κουβέντες! Κι εμείς κάτι τέτοια λέγαμε στην ηλικία σου, αλλά όσο περνούσε ο καιρός παρακαλάγαμε να βρισκόμαστε στο επόμενο ρεβεγιόν. Αλήθεια, τι δουλειά κάνεις;».«Είμαι μουσικός» «Και τι μουσική παίζεις;» «Θα μπορούσατε να πείτε πως αναβιώνω τις garage φορμές», απάντησε ο Ty καθώς έπινε μια γουλιά απ’ το ποτήρι του. «Μα το garage έχει παραδώσει πνεύμα εδώ και χρόνια! Άλλωστε τα σημερινά παιδιά είστε τόσο νωχελικά για να ουρλιάξετε με ψυχή όπως το ’65. Άσε λοιπόν τα μεγάλα λόγια και ρούφα το γαλατάκι σου».  Σωριάστηκε στο πάτωμα και δεν άργησε να υποφέρει από σπασμούς. Μες στη θολούρα και τον πόνο, έβλεπε πως τα προσώπα της γεροντοπαρέας αποκτούσαν επίθετα. Roslie, Parypa, Parypa, Lind και Benett. Χαμογελούσαν και κραύγαζαν μια μονάχα λέξη. Στρυχνίνη.

3:01 μ.μ., Φοίνιξ, Αριζόνα. Δεν πρέπει να είχαν περάσει πάνω από 20 λεπτά απ’ όταν είχε πέσει στην αγκαλιά του Μορφέα. Έριξε λίγο νερό στο προσωπό του και ντύθηκε βιαστικά μιας και έπρεπε να αφήσει το δωμάτιο. Έβαλε τη μηχανή μπροστά και άνοιξε το ραδιόφωνο. Οι πρώτες νότες απ’ την κιθάρα του Robert Johnson ξεπρόβαλλαν.

by loan me a dime…

(Δημοσιεύτηκε για λογαριασμό του Ποπ και Ροκ, τεύχ. 344, Νοέμβριος 2009)

Λοιπόν θα πάρω αυτό το album και θα γίνω πίτα το σαββατοκύριακο. Θα κλειστώ σ’ ένα δωμάτιο, θα αφήσω το κρύο να μπει στα χέρια μου ξεραίνοντας από ανία τις παλάμες μου, θα παίξω με τα παγάκια στο στόμα μου, θα στείλω αλλόκοτα γράμματα στους φίλους μου, θα πιω κι άλλο, θα παρατήσω τη γυναίκα μου όταν εκείνη μαγειρεύει βοδινό για μετά το μεθύσι και ύστερα θα χυθώ σ’ ένα μπαρ από εκείνα που βρωμοκοπάνε μεταχειρισμένο βυζί και βενζίνη ουίσκι, σκορπώντας χίλια κομμάτια τα νέα της Αγίας Μαίρης στη μαλακία που δέρνει εκατομμύρια μικροαστούς, μισάνθρωπους εγκληματίες στην απανθρωπιά που γεννοβολάνε τα σκατά που συμβαίνουν.

Ξέρεις, βλέπω χιλιάδες ξεπεταρούδια καθαρματάκια ν’ ακούνε Hip hop με το βρακί τους χεσμένο και προστατευμένο απ’ το βυζί των φραγκάδων πατεράδων τους. Δεν άκουσα ποτέ Hip hop μουσική στη ζωή μου, δεν κατάλαβα ποτέ την ρημάδα μπουρδολογία ρίμα της, δεν έζησα ποτέ σε γκέτο της μαμάς Αμερικής, φοβάμαι την μήτρα της και τον Μπαρμπα Σαμ με τους αραπάδες του να σηκώνουν κωλοδάχτυλο στην βολεψιά του. Δεν με αφορά τίποτε από όλα αυτά. Άλλωστε τα γκόσσελ και τα μπλουζ με μεγάλωσαν πριν την ενηλικίωση!

Είμαι ένας μέθυσος που έφαγε κι έριξε ξύλο, που δουλεύει για το πιοτί και τους λογαριασμούς του βαριεστημένος πια όταν ακούει ηλίθιους στίχους για ηλίθιους ανθρώπους από ηλίθιους καλλιτέχνες μεγαλωμένους από ηλίθιους μουσικογραφιάδες. Κοίτα όμως να δεις τι γίνεται όταν ο καλομαθημένος κώλος μου στον στίχο και στην αφοβία για ιστορίες που τα χώνουν χωρίς δήθεν οργή, που τα λένε σαν καταπίνουν το σάλιο τους απαγγέλλοντας οργισμένα, τραχιά, ασύμφορα και άηχα μπουρδελιάρικα λογάκια με κουίντα τα ανέγγιχτα μπλουζ, γίνεται ορφανό που τρέχει στον ποιητή μπας και του δώσει ένα τσιγάρο.

Γάμα τις εισαγωγικές μαλακίες, σιχτίρισε τον κάθε μαλάκα που γράφει τα δικά του. Ο μουσικός, ο ποιητής, ο καλλιτέχνης ήταν πάντα το επιχείρημα, όλα τα υπόλοιπα οι ματαιόδοξες παπαριές που σού ‘παν κάποιοι που δεν γύρισαν ποτέ το κλειδί απ’ την εξώπορτα μ’ έναν αλλόκοτο φόβο. Ο μουσικός ήταν πάντα ο προστατευτικός σου καθοδηγητής.

C.R Avery. Ποιητής, γραφιάς, μουσικός καλλιτέχνης! Με ιστορίες που σου δέρνουν τον κώλο με λουρίδα, με ρουφηξιές τσιγάρων και χαρακτήρες που δεν λυγάει ποτέ η μούρη τους στη λάσπη. Ρυθμός hip hop, το στόμα του μουσικό όργανο, τα σάλια του τύμπανα, τα γέρικα αιώνια μπλουζ, η γκόσπελ γύμνια ενός ποιήματος ρουφηξιά, η φυσαρμόνικα που φυσάει ο διάολος όταν ένας χορός είναι δικός του με την ζαριά στημένη. Μια μαγική ώρα που ο Ginsberg λυσσάει για παιχνίδια με βέλη, ο Tom Waits ορκισμένος οπαδός του, τα κότσια του πάνω στο χαρτί και στη νότα και στη ριξιά που πέφτει σε μια μαύρη βίβλο, σ’ ένα ρουφηχτό φιλί από κοκότα πολυτελείας ξαναμμένης σαν ο πιανίστας της γράφει άλλο ένα κομμάτι. Η σπορά των νέων στην πόλη, η ποίηση που γδέρνει, πάντα η ποίηση που γδέρνει, όχι εκείνη η βαρετή με τις βαρύγδουπες στροφές που έχει πεθάνει από την εποχή που γέρασαν οι ποιητές πριν την ώρα τους κι έγραψαν κάτι κωλόπαιδα της φιλολογικής ομοιοκαταληξίας το όνομά τους σε εκείνα μιας μουσικής κρυφής επανάστασης. Ποίηση του ανυπέρβλητου Gill Scott Heron, του πρώτου που τά ‘πε δεκαετίες πριν τα μπολντιμπιριασμένα χάρχαλα ξεράσουν γλιδιασμένες καλοβολεμένες εκατομμυριούχες ατάκες. Τα νέγρικα μπλουζ που ζητάνε μια ουγκιά ουίσκι κι ένα όπλο, η τζαζ του Charlie Parker και η καθάρια φωνή της Patsy Cline, οι ξεθυμασμένες σταλαματιές ενός φτηνού ουίσκι  στα γένια ενός παιδιού απομακρυσμένου που μετράει νύχτες, μετράει ώρες, μετράει λεπτά. Το βαθύ μπλε, τα ατελείωτα απανωτά τσιγάρα και τα ατελείωτα απανωτά τσιγάρα, οι μεθυσμένοι που πίνουν σ’ ένα μπαρ δεκαετίες και δεν μετανιώνουν ποτέ που παίζουν φανταστικό πιάνο τα δάχτυλά τους πάνω στη μπάρα, στο ξύλο που κάποτε θα τους σκεπάσει, στα μπλουζ, στα γκόσπελ, στο γαμημένο μουσικό θέατρο που δεν είναι πια θέατρο γιατί όταν ο μουσικός είναι και ποιητής η ποίηση του σου δίνει μια σπρωξιά και σε πάει στην άλλη πλευρά.

C.A Avery. Ποιητής, γραφιάς, μουσικός καλλιτέχνης! Μ’ ένα άλμπουμ απ’ τα πέρσι, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα, ένα καπέλο παρατημένο πάνω στο πιάνο, έναν δρόμο που βάφτηκε μπλε, μια αρμαθιά ιστορίες, μερικά ποιήματα στο κεφάλι του, και μια άφοβη μουσική  παλινδρόμηση που τά ‘χει όλα γραμμένα εκεί που δεν γράφουν οι υπόλοιποι!

Δυστυχώς δεν κυκλοφορεί σε βινύλιο!

favorite track: Down at the Cafe

(Το κομμάτι είναι παραπλανητικό)

C.R Avery site

C.R Avery myspace

by Arturo Bandini

Οι γυναίκες έχουν δίκιο. Οι άντρες δε χάνουμε ποτέ την ευκαιρία να παραμένουμε παιδιά μέχρι τα βαθειά μας γεράματα. Και όσο τα χρόνια περνάνε και οι τομείς της ζωής μας που απαιτούν σοβαρότητα και ωριμότητα πληθαίνουν (επάγγελμα, ανθρώπινες σχέσεις, οικογενειακά, οικονομικά) τόσο αυξάνει και η ανάγκη του άντρα να διατηρήσει, πάση θυσία, κάποιες δραστηριότητες που να του επιτρέπουν να σκέφτεται και να φέρεται ως παιδί. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι άντρες γουστάρουμε το ποδόσφαιρο (οι συντριπτικά πεισσότεροι) αλλά και τις ταινίες τρόμου (οι πιο βαρεμένοι από μας) ενώ οι γυναίκες κατά κανόνα όχι. Η ταινία τρόμου είναι ένα εξ ορισμού μη σοβαρό κινηματογραφικό είδος γιατί δεν απαιτεί τόσο την ενεργοποίηση του μυαλού του θεατή αλλά του ενστίκτου του και μάλιστα αυτού που του θυμίζει τα παιδικά του χρόνια: του φόβου, είτε η ρίζα που τον παράγει είναι νατουραλιστική (αστυνομικά θρίλλερ, serial killers, gialli και άλλα συναφή) είτε υπερφυσική-μεταφυσική (φαντάσματα, πρώην λογοτεχνικά τέρατα που ενσαρκώνονται στο πανί, εξωγήινοι, μεταλλαγμένα ζώα). Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς πως πολλές ταινίες τρόμου βλέπουν τη θεματολογία τους και με μια οπτική παιχνιδιού του καλού με το κακό ή της γάτας με το ποντίκι τότε ο συνδυασμός παιχνίδι-φόβος είναι η τέλεια συνταγή διασκέδασης για έναν άντρα και η χειρότερη για μια γυναίκα. Κατά τ’ άλλα η προσθήκη του ερωτικού ή σεξουαλικού στοιχείου στο παραπάνω δίδυμο, είτε για exploitation χρήση είτε για σοβαρούς λόγους, έρχεται να βοηθήσει το τελικό αποτέλεσμα στα μάτια ενός άντρα που είναι το κατ’ εξοχήν target group του κινηματογραφικού τρόμου. Σ’ αυτή τη λογική κινήθηκε η ταινία τρόμου όλες αυτές τις δεκαετίες, από τη γέννησή της μέχρι και τις μέρες μας, παραμένοντας κυρίως ένα αντρικό και εν πολλοίς underground κινηματογραφικό είδος. Με εξαίρεση φυσικά τον ψυχολογικό-εγκεφαλικό τρόμο που κατά καιρούς παρήγαγε θαυμαστά αποτελέσματα, δεν στάθηκε όμως ακόμα κι αυτός ικανός να διαχωριστεί αποτελεσματικά απ’ το υπόλοιπο σώμα των ταινιών τρόμου και να συγκινίσει τις γυναίκες.

Όλα αυτά μέχρι πριν από δέκα χρόνια ακριβώς όταν εμφανίστηκε στις αίθουσες η περιβότη πλέον “Έκτη Αίσθηση” του M. Night Shyamalan ορίζοντας κατά τη γνώμη μου ένα καινούργιο υποείδος κινηματογραφικού τρόμου που χαρακτήρισε το είδος στη δεκαετία που όπου νά ‘ναι τελειώνει και που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε “ταινίες τρόμου για ζευγάρια”. Η επιτυχία αυτών των ταινιών σε επίπεδο εισητηρίων αλλά και η προτίμησή τους και από γυναίκες αποδεικνύουν, πιστεύω, του λόγου το αληθές. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς κάποιον να βλέπει με τη γκόμενά του το Beyond του Fulci, ή έστω και τον “Εφιάλτη Στο Δρόμο Με Τις Λεύκες”, ενώ αντίθετα πολλοί από μας έχουμε δει μαζί με γυναίκες την “Έκτη Αίσθηση” ή το “The Others”. Η ταινία τρόμου λοιπόν άλλαξε και πλέον η εισχώρησή της στο mainstream είναι δεδομένη.

Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των ταινιών που τις κάνουν να ορίζουν ένα τόσο καινούργιο και επιτυχημένο εισπρακτικά υποείδος στο χώρο κινηματογραφικού τρόμου είναι επιλεγμένα με προσοχή:

• Mainstream πρωταγωνιστές. Πλέον γνωστά ονόματα του κινηματογράφου με υψηλά κασέ δεν ντρέπονται να παίξουν σε μια ταινία τρόμου για να μη χαλάσουν το προφίλ τους όπως παλιότερα. Μετρήστε μερικά παραδείγματα που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό και θα καταλάβετε: Bruce Willis, Nicole Kidman, Jennifer Lopez, Halle Berry, Naomi Watts, John Cusak, Jim Carrey. Μόνο το ζεύγος Meg Ryan – Tom Hanks δεν έχει εμφανιστεί ακόμα για να πούμε ότι τά ‘χουμε δει όλα σ’ αυτή τη ζωή.

• Αίμα, βία, σεξ, χιούμορ κομμένα ή περιορισμένα στο ελάχιστο. Τα παλιά, κακά χούγια πρέπει να κοπούν γιατί δεν είναι σοβαρά. Εδώ κυριαρχεί η σοβαρότητα, ο συναισθηματισμός και ο θεσμός της οικογένειας.

• Ανάδειξη της γυναίκας ή του παιδιού ως κεντρικούς ήρωες. Ξαφνικά οι οθόνες γέμισαν με προβληματικά, υπερευαίσθητα και με ειδικές ικανότητες παιδάκια και χωρισμένες, κερατωμένες, νέες γυναίκες μόνες ψάχνουν που σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω προβλήματα που είχαν, έχουν τώρα να αντιμετωπίσουν και άλλα, μεταφυσικής ή παραψυχολογικής φύσεως που απειλούν να τις στείλουν στην καλύτερη περίπτωση στο τρελάδικο.

• Προσπάθεια ανάδειξης της ατμόσφαιρας έναντι της δράσης. Επειδή όμως η δημιουργία ατμόσφαιρας δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα τον αργό ρυθμό, τις κοιλιές και τελικά τη βαριεμάρα. Μην κοιτάτε που το “The Others” κατάφερε να πετύχει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα. Είναι μάλλον η λαμπρή εξαίρεση του είδους.
• Soundtrack υποτονικά και ατμοσφαιρικά και όχι αγωνιώδη και ψυχοβγαλτικά όπως παλιά, έτσι ώστε να βοηθηθεί η ατμόσφαιρα του παραπάνω σκοπού. Οι ροκιές και οι κολοσιαίοι Goblin των παλαιοτέρων δεκαετιών έχουν πλέον συνταξιοδοτηθεί.

• Επικέντρωση στον κεντρικό ήρωα που απειλείται (άρα ενσαρκώνει το καλό) έναντι της πηγής του κακού που περνάει σε δεύτερη μοίρα και πολλές φορές είναι απροσδιόριστης ή άυλης φύσεως γι’ αυτό και ούτε που τον βλέπουμε στα μάτια μας.

• Ανάδειξη του ψυχολογικού τρόμου που επειδή προέρχεται από μέσα μας, είναι πιο εγκεφαλικός, άσε που δεν απαιτεί αίμα. Προς Θεού όμως οιδιπόδια, σεξουαλικά, διαστροφικά και άλλου τέτοιου είδους ψυχολογικά προβλήματα απαγορεύονται. Έλα όμως που και ο ψυχολογικός τρόμος θέλει και αυτός μαστοριά.

Σήμερα λοπόν, δέκα χρόνια ακριβώς μετά την “Έκτη Αίσθηση” ο mainstream τρόμος έχει παγιωθεί και δε λέει ν’ αλλάξει. Μάλιστα τελευταία παντρεύτηκε άριστα με τον άπω ανατολίτικο τρόμο (το άλλο horror υποείδος που κατέκτησε το mainstream μες στη δεκαετία, για μάλλον “εξωτικούς” λόγους όμως) με αποτέλεσμα τη σωρεία αμερικανικών remake γιαπωνέζικων και κορεάτικων original που επίσης έρχονται να γεμίσουν τα ταμεία. Ταινίες τρόμου όμως με τα παραπάνω light χαρακτηριστικά σπάνια είναι καλές. Και αυτό γιατί η ταινία τρόμου διέπεται από ένα βασικό δίπολο διαλεκτικής μάλιστα φύσεως: τη μάχη του καλού με το κακό. Το καλό είμαστε όλοι εμείς οι φυσιολογικοί και ανυποψίαστοι άνθρωποι που απειλούμαστε απ’ το κακό. Σε μια διαλεκτική όμως θεώρηση των πραγμάτων για να μπει ο θεατής στη θέση του καλού που απειλείται πρέπει να υπερτονιστεί και να αναδειχθεί η παρουσία του κακού έτσι ώστε να καταλάβουμε πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το τελευταίο. Με λίγα λόγια δηλαδή σε μια ταινία τρόμου το κακό πρέπει να κάνει ζημιές και τελικά να είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας και όχι ο κομπάρσος.

Κατά τ’ άλλα ο underground τρόμος συνεχίζει να υφίσταται αλλά μάλλον κολλημένος στις θεματολογίες των 80ς (νεανικές παρέες που πάνε για μαλλί και βγαίνουν κουρεμένες και σφαγμένες) με αποτέλεσμα και αυτός να καταντάει βαρετός μιας και η αρχική σπίθα και η φρεσκάδα με το χρόνο είναι φυσικό να έχουν ξεθωριάσει. Οι όποιες καινοτομίες εμφανίζονται από ανήσυχα μυαλά έρχονται να δώσουν μια ενδιαφέρουσα πνοή και να φτιάξουν μερικές ωραίες ταινίες τρόμου και στις μέρες μας.

Φυσικά όπως καταλαβαίνετε αυτή είναι η υποκειμενική άποψη ενός ανθρώπου που

• γνώρισε τον κινηματογραφικό τρόμο με τη Hammer και τον Vincent Price
• γούσταρε αφάνταστα τους serial killers της περιόδου ‘78-’88 (Freddy Krueger, Leatherface, Michael Myers, Jason Voorhees)
• διασκέδασε μέχρι περεξηγήσεως με τον Fulci και τα δυο Evil Dead
• ανακάλυψε την αξία των gialli
• εκτίμησε τον ψυχολογικό τρόμο της πρώτης δεκαετίας του Polanski και την κλειστοφοβία των αμερικάνικων ασπρόμαυρων 50ς και 60ς
• και τέλος έμεινε άφωνος με την νοσηρότητα του Εξορκιστή αλλά και του Hellraiser.

10 ταινίες του είδους για να δείτε μαζί με τη γκόμενά σας (σε χρονολογική σειρά με το σκηνοθέτη τους):

The Sixth Sense (1999, M. Night Shyamalan)

The Cell (2000, Tarsem Singh)

The Others (2001, Alejandro Amenábar)

Signs (2002, M. Night Shyamalan)

Gothika (2003, Mathieu Kassovitz)

Birth (2004, Jonathan Glazer)

Danika (2006, Ariel Vromen)

The Orphanage (2007, Juan Antonio Bayona)

I Know Who Killed Me (2007, Chris Sivertson)

Και πέντε remake Japanese Horror :

The Ring (2002, Gore Verbinski)

The Grudge (2004, Sam Raimi)

Dark Water (2005, Walter Salles)

Pulse (2006, Jim Sonzero)

The Eye (2008, David Moreau & Xavier Palud)

posted by Vertigo

Χρόνος: Κυριακή 21.20

Τόπος: Κλειστό ΟΑΚΑ

Λόγος: Beyonce+ Sugah Mama

Διάρκεια: 2 ώρες

Eναρκτήριο κομμάτι: Crazy in love

Φορέματα: 8-9 μπορεί κ παραπάνω

Μπάντα: Όλες γυναίκες

Αρμόνια: 2

Πνευστά: 3 (μάλλον playback)

Ντραμς: 2

Κρουστά: 1

Κιθάρες: 2

Vocals: 3

Χορευτές: πολλούς

Playback: Ανύπαρκτο

Προεδροι: Obama

Πεθαμένοι: Michael Jackson

Πεθαμένοι 2: Etta James

Koμμάτι Εtta James: Αt last

Τυχερός βραδιάς: Βαγγέλης

Τυχερός 2 βραδιάς: Loan me a dime

Tυχερός 3 βραδιάς: Santa Carol

Άτυχοι: Eσεις..!

Κίνηση-κούνημα Beyonce: Κολασμένη και ασταμάτητη

Πολιτική προπαγάνδα: ναι

Γίνεσαι λεσβία για χαρη της: ναι

Νιώθεις περήφανη για τις δικές σου καμπύλες: ναι

Εύχεσαι να ήσουν ο Jayz: ναι

Να είχες το πουλί του: ναι

Έπιασαν τόπο τα λεφτά σου: Πηγα με πρόσκληση (ευχαριστώ πολύ Π.)

Single Ladies: η χαρά της γεροντοκόρης που λατρεύει τις γάτες κ τα ράφια(τα καρφιά, παρακαλώ!)

Είχες κυάλια στην συναυλία: ναι

Είδες κωλαρακοβυζάκι: πολύ

Θέλεις να βγείς γυμνή να δείχνεις τα δαχτυλακια σου κ να φωνάζεις “ΤΣΑΚ” στο κόσμο που δεν πήγε?: ναι

Βy Santa Carol……..

I am Diva and I was there!

Ξέρω, ξέρω πολλοί είστε που περιμένετε τον Pall Jenkins εκεί κοντά στα Χριστούγεννα να σας μαυρίσει τις καρδιές! Που ήσασταν όμως αγόρια και κορίτσια  όταν πριν μερικά χρόνια μέσα στο Αn περίπου εκατό άτομα, (και πολλά δεν λέω Loan me a Dime?), σερνόμασταν με ολάκερη την μπάντα του στην αύπνωτη υπόγα της πλατείας; Anyway πέρσι τα λέγαμε για το κορίτσι, φέτος εκτός απ’ το να διασκευάσει άληστα ένα από τα καλύτερα κομμάτια όλων των εποχών στην συλλογή Dark was the Night, «έπαιξε» και την κακιά μάγισσα σ’ ένα από τα καλύτερα album της χρονιάς. Ladies and gents η ερωτεύσιμη και φωνάρα πάνω απ’ όλα, Sara Worden (a.k.a My Brightest Diamond), έρχεται στην πόλη όταν τα φώτα της θα είναι ακόμα περισσότερα, οι μύγες θα πεθαίνουν απ’ τη φωτιά και ο γραφών θα σουλατσάρει πάνω σε έναν στίχο και κανέναν σταθμό! Έντεκα Δεκεμβρίου στο Rodeo η My Brightest Diamond!

I’m feelin’ good!!!

by Arturo Bandini

Γράφουμε γι’ αυτά που αγαπάμε, για εκείνα που κάνουν το χέρι που τρέμει να σταματήσει να τρέμει με λίγο παραπάνω αλκοόλ, γιατί κύριοι πίνουμε απ’ τις δύο το μεσημέρι σαν τους desperados που όταν καθήλωναν το τομάρι τους με μια σπρωξιά μπροστά στη μπάρα δεν ανέπνεαν τίποτε άλλο παρά μονάχα οινόπνευμα. Θα γράψω ένα σενάριο φανταστικό, μεθυσμένο κι ασύμφορο, κ’ ύστερα θα μεθύσω ακόμα περισσότερο, δίχως να παίζει τίποτε άλλο τούτο το τρανζίστορ παρά μονάχα σκόνη και μπαρούτι…ξεκίνα λοιπόν…!

Μέσα σ’ ένα μπαρ που ζέχνει σάλιο, θάνατο και μπέρμπον, ένας άντρας μολογάει την μπουρδελιάρα ζωή του στον κακότυχο ψάρι μπάρμαν και σ’ έναν προϊστορικό μπαρόσαυρο που ξύνει χρόνια πάνω στο ξύλο. Μια κοκότα πολυτελείας μασάει ταμπάκο, αφήνει μια πορδή στα κρυφά και προσπαθεί να φτιάξει το καλσόν της που σημαίνει έρωτα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένας περιπλανώμενος πιστολέρο που δεν είναι πια περιπλανώμενος, αλλά απ’ αυτούς που δεν παίζουν πια στις ταινίες, βουτάει τη σκιά του στο χώρο, κλοτσάει μια καρέκλα και βροντοφωνάζει στο πουθενά πως κάθε πιστόλι έχει τον δικό του ήχο! Σωριάζεται αμέσως στο πάτωμα κι ένας μεθυσμένος που δουλεύει για νεκροκάσελα κατουράει πάνω του. Τέλος σεναρίου κύριος, φέρε τους μουσικούς!

Τραβάω προς τα βόρια, κάπου εκεί στα σκανδιναβικά, παγωμένα, νυχτάδικα νερά. Τέσσερα χρόνια μετά το μεθυσμένο, αλήτικο, βρώμικο, ερωτικό και γκαραζογουεστερνοβίαιο The Ballad Of Nora Lee, ξανανταμώνω τους νορβηγούς Helldorado. Η αμαρτωλή ψυχή τους συνεχίζει ακόμα να τους τυραννά. Πίνουν ακόμα ότι βρουν μπροστά τους, φονεύουν ακόμα για βρώμικα λεφτά, υπόσχονται ακόμα στην πουτάνα πως θα την πάρουν μακριά καθώς τρομπέτες τους λυγάνε σάμπως νά ‘ναι υπόσχεση πως θα σταματήσει το επόμενο μακελειό. Ψέματα μίστερ, ο δολοφόνος δεν έφυγε ποτέ  απ’ το φονικό, ο εραστής ήταν μια ζωής ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και το ηλιοβασίλεμα είχε πάντα έναν όμορφο θάνατο να υποσχεθεί. Κανείς δεν πάει ενάντια στη φύση του κι όπως λέει κι ο υπότιτλος του Sinful Soul…when the man comes riding he can smell your blood!

Western κιθάρες, τύμπανα που πυροβολούν κατά βούληση, τα φωνητικά του Dag S Vagle να γδέρνουν τομάρια και να λεν’ την ιστορία μ’ ένα τσαμπουκά που έσπειρε πριν χρόνια ο Jeffrey Lee Pierce και ήπιαν μπόλικοι από ‘κείνη την σπορά. Τρομπέτες και άλλα λογής πνευστά καθιστούν τους χαρακτήρες υπεύθυνους για την ιστορία. Ξέρεις είναι από εκείνα τα album που ξεθαρρεύει μια ιστορία στο κεφάλι σου καθώς αμαρτωλά κυλάνε τα τραγούδια, το ποτήρι δεν ξεμένει ποτέ από ουίσκι, η γυναίκα είναι η γυναίκα που ονειρεύτηκες όταν είδες την άληστη Joan Crawford να παίζει μοναδικά την Vienna στο Johnny Guitar, τα κοράκια να πετούν ακόμα πιο χαμηλά καθώς το σώμα μετράει ανάποδα το αίμα, οι μουσικοί να είναι οι δολοφόνοι του σαλούν κι εκείνου του μπαρ που έκλεισε μια για πάντα γιατί βάφτηκε με αίμα, ενώ τα παραθυρόφυλλα κλείνουν από απέναντι με τις κυράδες τους χεσμένες από φόβο καθώς το χώμα σκονίζει μπότες επίγειων αγγέλων που στήνουν καυγά μες στο καταμεσήμερο.

Πόσα τέτοια album έχεις ακούσει στη ζωή σου; Άπειρα, δεν τα χορταίνεις ποτέ όμως. Ο Eugene Edwards με τα δεκαέξι άλογά του είναι ο προφήτης, ο Jeffrey Lee Pierce είναι ο κόκορας που γύριζε πριν η σκανδάλη πατηθεί, οι Great Crusades είναι οι μαυροφορεμένοι που πίνουν σάπια πάνω στην μπάρα του ανήλεου, η Claudia Cardinale κατεβαίνει απ’ την άμαξα κυνηγώντας την ψεύτικη κληρονομιά, κι ο Tuco παρακαλάει τον άνθρωπο δίχως όνομα να του πεί την ταυτότητα ενός τάφου. Πάνω στη σκηνή οι Helldorado ξεκινάνε την βραδιά με το Steal Away!

Τέλος μουσικής…σκέψου τις αμαρτίες σου και κοίτα το ηλιοβασίλεμα.

Έχει μια σφαίρα στο κατευόδιό του,

την δικιά σου!

favorite track: And the ravens did croak

Helldorado myspace

Helldorado site

CCAP myspace

by Arturo Bandini

by loan me a dime…

Ρευστή πλοκή, υποδεέστεροι σκηνοθέτες κι ηθοποιοί, σκηνοθετική Kodak αταξία. Τα blaxploitation των ‘70s τα είχαν όλα αυτά μέσα στα στερεότυπα πλάνα των νταβατζήδων, στις συναλλαγές των εμπόρων πρέζας, στα περιφραγμένα ghetto της φτώχειας, στους μαύρους ήρωες που έσωζαν την κατάσταση.

Η παγκόσμια αποθέωσή τους έφτασε όταν ήταν πια παρωχημένα και κάπως έτσι ήρθαν οι ένθετες κι αυτοτελείς παρωδίες. Πριν λίγα χρόνια το “Undercover Brother”, η blaxploitation εκδοχή του Austin Powers έκανε μια σχετική επιτυχία στα πλαίσια του χοντροκομμένου και της εύκολης παραπομπής. Φέτος μια παραγωγή που κόστισε περί τα 3 εκατ. δολλάρια, με πρωταγωνιστή τον Michael Jai White που κάποιοι μπορεί να το θυμούνται απ’ την ατυχή μεταφορά του κόμικ Spawn στη μεγάλη οθόνη και με τη σκηνοθετική επιμέλεια του Scott Sanders, βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες υπό τον τίτλο Black Dynamite.

Ένα spoof film, μια κωμωδία που ενδεχομένως στα καθ’ ημάς θα βρεθεί απευθείας στα video clubs, γυρισμένη με super 16, τον Arsenio Hall στο καστ, αναμενόμενα b και χαβαλεδιάρικα εθιστική, με τα καρατιές της, τις kick ass ατάκες της, το afro fun και φυσικά το ανάλογο soundtrack. Το οποίο εν προκειμένω έρχεται εις διπλούν, υπερφροντισμένο και μελετημένο χάρη στο Wax Poetics. Τουτέστιν έχουμε να κάνουμε με το Black Dynamite Score του πολυοργανίστα Adrian Young, εμπνευσμένο απ’ τη λογική των παλιών blaxploitation soundtracks, και με το Black Dynamite Soundtrack όπου ο David Hollander διάλεξε βρετανικά 70s library tracks.

Εν πρώτοις, ο Adrian Younge αποφάσισε να κάνει ένα βέρο blaxploitation lp. Μια vintage κόπια ως παραγωγή, μια fake επιρροή ως σύνολο, μια αναλογική εκσυγχρόνιση ως ψήγμα ιδεών. Με όργανα και μικρόφωνα αποκλειστικά πριν τα τέλη των 70s, ηλεκτρικά μπάσα, πιάνο, Hammond και αρχαία tape machines, τα blaxploitation δόθηκαν μέσα απ’ τα φτηνά ευρωπαϊκά soundtracks της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Ιδωμένο ως το φιλμικό χαλί, η σκοπιά ήταν να σταθεί σύμφωνο με την αισθητική της ταινίας. Απ’ την άλλη, ο Hollander πήγε αλλού τη δουλειά, μιας και στα library κάθε καρυδιάς μουσικό ιδίωμα ανακύπτει προς ηχητική τέρψη. Απ’ τις ηχογραφήσεις της KPM και της Bruton, εστίασε στα μέρη που ο Alan Tew πείραζε τα ηλεκτρονικά, εκεί που ο πολυσαμπλαρισμένος Alan Hawkshaw και ο Brian Bennett αποσαφήνιζαν το βρετανικό library ήχο και δεν παρέλειψε να μας θυμίσει τον πολύ Nino Nardini και τους Johnny Pearson, Duncan Lamont και Sir Charles Hughes. Κάνοντας μια σύντομη περιήγηση σε μερικά απ’ τα γνωστότερα ονόματα των σκοτεινών υπογείων του αχανούς κι ανεξερεύνητου βινυλιακού είδους.

Και τα δύο lp κυκλοφορούν σε 2000 hand numbered limited εκδόσεις, με μποναμά 2 lobby κάρτες και ένθετο πληροφοριών.

Είναι δυνατόν να μην παρεβρεθούν μέλη του backtomono στην μεγάλη συναυλία της Beyonce? Ναι, και στους Sonics πήγαμε (εκτός απο μένα) αλλά συγκρίνεται η corenga με το τακούνι???

Σίγουρα κολλάς με την εικόνα της. Σε αιχμαλωτίζουν αυτά τα (μπούτια, στήθος, κωλ%@, πόδια) μάτια, κ δεν καταφέρνεις να ακούσεις τα τραγούδια που αν μη τι άλλο δεν λες οτι έχουν και στίχο απο Jeff Buckley. Αλλά χαλάλι… Εγώ θα κουνηθώ στο “Σίγκουλ λέιντις” στο “Μπουτιλίσιους” και όποιος αντέξει..!

Πληροφορία:

Η λέξη Bootylicious έχει “εφευρεθεί” απο την Beyonce.

Aλλά η εξέλιξη είναι τεράστια:

Πωπω!!!!

Μπουτιλάγνα Santa Carol……

Υγ.Vertigo, μέσα στο μυαλό μου εισαι με το προηγούμενο ποστ σου!!! Japan rules!!!

Δεν είναι ο δικός σου δίσκος. Είναι το προσωπικό αντικείμενο ενός εν δυνάμει σημαντικού σου προσώπου το οποίο δεν έχει καμμία απολύτως χρηστική αξία σε σένα. Όμως είναι τόσο εύθραυστο , τόσο ευάλωτο , όσο ευαίσθητο και λεπτό ήταν το πρόσωπο που στο πρόσφερε. Για κάποιον λόγο νιώθεις ότι πρέπει να το κρατήσεις ασφαλές , χωρίς , όμως , να νιώσεις ποτέ ότι είναι κάτι δικό σου. Είναι κάποιου άλλου. Όμως , ξέρεις , ότι εκεί περιέχονται πολύτιμες στιγμές , αποτυπωμένες πάνω του ως άγγιγμα των χεριών που στο δώρισαν.

Infinity : Το Wicked Games του Chris Isaak εξακολουθεί να μαγεύει.

Hip hop και μοντέρνο Rn’B υπό τη σκιά των Interpol.

Το σεξ βρίσκεται παντού.

Πολλοί δεν πρόκειται να ακούσουν ποτέ αυτόν το δίσκο. Πολλοί θα κοιτάξουν να βρουν μερικά από τα οφθαλμοφανή ψεγάδια του. Πολλοί δε θα σταματήσουν να ακούν μέχρι να βρουν κάποια.Το ζήτημα δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι το πάντρεμα διαφορετικών τεχνοτροπιών , μπασταρδεμένων ηχητικών καστών. Ομως τα 00’s μόλις που τελειώνουν και αν κάτι μάθαμε με πολύ πόνο και απορία είναι ότι μπορείς να βάλεις στο μπλέντερ τα πάντα και όποιον πάρει ο χάρος. Στην πλειοψηφία τους , οι προσπάθειες αυτές οδηγούσαν σε κακόγουστα ανομοιογενή μίγματα. Οι λίγες , όμως , εξαιρέσεις υπάρχουν , μία εκ των οποίων είναι και οι XX.

Ο λόγος που ο δίσκος αυτός είναι ξεχωριστός είναι η απλότητα και το συναίσθημά του. Είναι φτιαγμένος με τα ελάχιστα δυνατά μέσα. Ελαφρώς μανιερίζει , φλερτάρει με το indie , το drum machine υποκαθιστά τα παραδοσιακά κρουστά και ξυπνά house μνήμες.

Οι XX δεν είναι από τις μπάντες που ο πολύς κόσμος θα τους θυμάται σε ένα χρόνο από τώρα. Είναι όμως από τις μπάντες που θα αποκτήσουν ένα φανατικό πυρήνα οπαδών που θα τους στηρίζει πάντα.

Σημασία έχει να κλέβεις σωστά. Και με μέτρο. Αυτό έκαναν και οι ΧΧ. Έκοψαν μικρά μικρά κομματάκια  τις επιρροές τους , έβαλαν από πάνω τη μυστική τους σάλτσα και στις σέρβιραν με σένα ανυποψίαστο. Έλα , όμως , που η σάλτσα καμμιά φορά κάνει τη διαφορά.

Το έχουν πιάσει το νόημα. Γράφουν μουσική για να την ακούν μόνοι τους τα βράδια μετά από μέτριο σεξ και  καταδικασμένα στη ματαιότητα ερωτικά συναπαντήματα.

http://www.myspace.com/thexx

οι sonics όπως είναι σήμερα

ο υπογράφων θα είναι εκεί ασυζητητί

loan me a dime…

Έχοντας μπει ήδη στο στούντιο γράφοντας καινούργια τραγούδια για το νέο τους άλμπουμ, αυτές τις ημέρες βγαίνει παγανιά και το soundtrack που έγραψαν για το βιβλίο του συγγραφέα επιστημονικής τρομοφαντασίας Jeff Vandermeer. Ο τελευταίος πλησίασε το συγκρότημα και τους πρότεινε να φτιάξουν την μουσική επένδυση για την ιστορία του όπου και θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα. Οι Murder by Death φαίνεται να βρίσκονται σε μια κολασμένη κάψουλα δημιουργίας αφού τα τρία παρακάτω μουσικά ορχηστρικά θέματα που βρήκα στο διαδίκτυο έχουν βαλθεί να κάψουν τα ηχεία! Περιμένοντας λοιπόν το πράσινο βινύλιο που βγαίνει σε πεντακόσιες κόπιες, δεν ξέρω τι παραπάνω να περιμένω απ’ την επίσημα πια αγαπημένη μου μπάντα των τελευταίων χρόνων. Κόλαση σου λέω!

by Arturo Bandini