The same old rain. . . And I’m just trying to walk with you between the raindrops.

zero.jpg

Αν σε κάτι πιστεύω ακράδαντα είναι η απλότητα. Ιδιαίτερα στη σχέση του ανθρώπου με την τέχνη. Ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης πετυχαίνει το σκοπό του άπαξ και αγγίξει τον απλό άνθρωπο. Αυτό ισχύει στη λογοτεχνία , στη ζωγραφική , στη γλυπτική , στο θέατρο , στον κινηματογράφο , στα comics , στη φωτογραφία και , φυσικά , στη μουσική. Και σε ο,τιδήποτε άλλο χαρακτηρίζεται ως τέχνη με τη φιλοσοφική έννοια του όρου. Αλλά δεν έχω κάποια πρόθεση να αναλύσουμε τι μπορεί να είναι , ή τι μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τέχνη. Αυτό που με απασχολεί είναι ο παραλήπτης της. Πότε ένα έργο τέχνης κάνει «σωστά» τη δουλειά του? Πότε ένας καλλιτέχνης δημιουργεί καθρεφτίζοντας την εποχή του σαν ευαίσθητος σεισμογράφος των μηνυμάτων της και πότε κάνει τέχνη για την τέχνη? Για μένα η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στο αν «κάτι» μπορεί να «μιλήσει» στον απλό άνθρωπο. Σε εκείνον που ξέρει απλά και μόνο να χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του με τον καλύτερο τρόπο. Σε εκείνον που δεν αναλώνεται στο να βρίσκει συμβολισμούς για το καθετί. Σε εκείνον που δεν ξέρει να μιλάει με μουσικούς και καλλιτεχνικούς όρους , αλλά απλά έχει τη δική του διαισθητική αντίληψη για το ωραίο , από τον τρόπο που μεγάλωσε , από τα ερεθίσματα που πήρε και συνεχίζει να λαμβάνει καθόλη τη διάρκεια της ζωής του.
Και ο ρόλος του κριτικού? Η «γέφυρα» μεταξύ καλλιτεχνικού δημιουργού και κοινού. Ωστόσο , μια παρουσίαση ενός έργου τέχνης δεν μπορεί να είναι αμερόληπτη. Μια εκτίμηση καλλιτεχνική δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Στην ουσία , ένας κριτικός αναπλάθει το ίδιο το έργο και δημιουργεί ένα καινούριο : Το έργο μέσα από τα μάτια του , διαμέσου των δικών του αυτιών , μέσα από το δικό του μυαλό. Γι’αυτό και πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός. Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι επιτελεί ένα σημαντικότατο ρόλο. Καθώς , είναι πολύ εύκολο να υποπέσει στο σφάλμα του να ευλογεί τα γένια του , να γίνει ένας πομπώδης ελιτιστής με συντεχνιακή λογική. Και τότε το πολύτιμο μέσο από τον καλλιτέχνη στον κόσμο χάνεται σε μια ματαιόδοξη κατάληξη ανασφαλούς κομπλεξισμού.
Για το λόγο αυτό οι ψευτοφανφάρες , οι σοβαροφάνειες και οι άρρωστοι ελιτισμοί με αηδιάζουν. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί φοβούνται τόσο πολύ μήπως ο κόσμος καταλάβει την ασχετοσύνη τους , οπότε προτιμούν να μιλάνε απόλυτα , να γίνουν αντιπαθητικοί και σνομπ για να καλύπτουν την ανασφάλειά τους μήπως γίνουν αντιληπτοί από τον κόσμο που κυκλοφορεί εκεί έξω. Η πανούκλα της καλλιτεχνικής και , κυρίως , της μουσικής αντίληψης. Γιατί η μουσική θα μας απασχολήσει γενικότερα από εδώ και μπρος. Δεν παίρνω και όρκο , βέβαια.

Ήμαστε ακόμα στο λύκειο με τον Α. όταν μου έλεγε να κάνουμε ένα fanzine μουσικού ενδιαφέροντος. Στην πορεία , δυστυχώς , (ή και ευτυχώς , αλλά δεν έχει σημασία τη δεδομένη στιγμή) χαθήκαμε για λίγο καιρό , αλλά τελικά να που είμαστε εδώ , στο Back to mono. Πάντως σημαντικότατα τα blogs στην εποχή μας , αλλά τέλως πάντων. Έχουμε να πούμε πολλά και θα πούμε ακόμα περισσότερα για διάφορα ζητήματα. (όχι με τον Α. , με εσάς) Πάντα , φυσικά , συναρτήσει της μουσικής. Όχι πως και με τον Α. δε βγαίνουμε για ποτάκια και τα σχετικά. Φυσικά και βγαίνουμε και τα λέμε και συζητάμε για πράγματα πολλά.

Όσον αφορά στο όνομα της στήλης μου. . . Στίχοι από το κομάτι των Smashing Pumpkins “Raindrops and Sunshowers” , από τον τελευταίο τους δίσκο Machina the machines of God που κυκλοφόρησε το 1999. Οι Smashing Pumpkins επανενώνονται , όμως και ετοιμάζουν νέο album με το όνομα “Zeitgeist” , ενώ ήδη έχει ανακοινωθεί η συμμετοχή τους στο Heineken festival τον Ιούνιο στη γειτονική μας Ιταλία , στο Lisbon festival και αλλού στην Ευρώπη. Λέτε να έρθουν και εδώ? Μακάρι. Ωστόσο , οφείλω να εκφράσω το φόβο μου να καταρριφθεί ένας μύθος των 90’s , δεδομένου του πρόσφατου προσωπικού δίσκου του Billy Corgan και του παλιού δίσκου των Zwan , που μας απογοήτευσαν , ως μη εξαιρετικά. Αφήστε που στην επανένωση μάλλον δε θα συμμετάσχουν ο James Iha και η D’Arcy η θεά , παρά μόνο ο Jimmy Chamberlin. Αν και είναι ελαφρυντικό το γεγονός ότι επανενώσεις στυλ Pixies – in it for the money – έχουν εξαιρετικό συναυλιακό ενδιαφέρον. Όπως και να έχει , οι Smashing Pumpkins είναι σίγουρα μέσα στο Top5 των επιδραστικότερων καλλιτεχνών του κιθαριστικού ήχου στα 90’s. Αν ο καινούριος δίσκος τους είναι καλός (. . . ) θα κάνουμε ένα αφιέρωμα στο καταπληκτικό αυτό συγκρότημα. Αν , πάλι , δεν είναι καλός , ενδεχομένως να κάνουμε πάλι , αλλά σίγουρα με πιο ήπιες διαθέσεις. Ίδωμεν.

Όπως και να έχει , καλωσήρθατε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s