Top5(Επανεκδόσεις 2006)

dalton.jpg

Για να εξηγούμαι και για να μην παρεξηγούμαι, ένας απ’ τους σκοπούς αυτής της στήλης, έως ότου βρει την ταυτότητα της γραφής της, είναι να αναφερθεί σε κάποια ονόματα, που, εκ των πραγμάτων, δεν είναι αρκούντως γνωστά. Μπορεί το ρολόι να ‘χει, προς το παρόν, κολλήσει σε καλλιτέχνες του προηγούμενου αιώνα, όμως και οι καινούριοι θα συζητηθούν. Αναλόγως τα κέφια. Και για να το φέρω σιγά-σιγά προς το σήμερα, αυτό το κείμενο θα μιλήσει για δίσκους του 2006, μόνο που αυτοί θα είναι κάποιες επανεκδόσεις.

    “The Genius Of Earl Hooker”, Earl Hooker (Sundazed LP5206). Το επίθετο όντως φανερώνει τη συγγένειά του με τον, πιο διάσημο, John Lee Hooker μιας και ήταν ξαδέρφια. Γεννήθηκε στο Clarksdale του Mississippi( όπως και ένας άλλος bluesman, ονόματι Muddy Waters. Μάλιστα, το 1962 η μοίρα τα έφερε έτσι που ο Hooker έπαιξε slide κιθάρα στο “You Shook Me” του Waters, αν αυτό σας λέει κάτι για το ποιόν του.), αλλά βρέθηκε στο Chicago του Illinois όπου και σπούδασε κιθάρα, όργανο και ντραμς στο Lyon & Healy Music School. Τις πρώτες του ηχογραφήσεις, χάρη στη συμμετοχή του στην μπάντα του Ike Turner, τις έκανε στα θρυλικά στούντιο της Sun(αξίζει να δει κάποιος την αισθηματική κομεντί του CameronAlmost FamousCrow, Elizabethtown μόνο και μόνο για τα extras που αναφέρονται στη γειτονιά του Memphis) και σύντομα έγινε ένα σημαντικό μέλος της μπλουζ σκηνής του Σικάγο. Το ότι συνεχώς ταξίδευε για να παίζει σχεδόν παντού, δεν του επέτρεπε την ύπαρξη ενός ικανοποιητικού εισοδήματος, και τη δυνατότητα συμβολαίου με κάποια εταιρία. Τον Απρίλιο του ’70, πέθανε στα 41 του, σ’ ένα σανατόριο του Σικάγο. Για να μην κουράζω περαιτέρω με τα βιογραφικά, το ορχηστρικό άλμπουμ που επανακυκλοφόρησε πέρυσι, πρωτοκυκλοφόρησε το 1967 στην εταιρία Cuca (KS-3400), έχει μπλουζ νιαουρίσματα, τζαζ ντουμάνια και σόουλ λυγμούς. Αν η γνώμη μου δεν είναι αρκετή, ο Jimi Hendrix είχε χαρακτηρίσει τον Earl Hooker ως » the master of the wahwah«.

    “It’s so hard to tell who’s going to love you the best”, Karen Dalton (Megaphone, CD MEGA10). Κάπου γύρω στο ’60, και κρατώντας μια μεγάλη κόκκινη δωδεκάχορδη Gibson, ένα μπάντζο και τη μικρή της κόρη Abby, έφτασε στο Greenwich Village η τεράστια φωνή της Karen Dalton, όπως θυμάται ο γνώριμός της Richard Tucker. Θα πρέπει να ήταν γύρω στα 22 και η κόρη της, που είχε αποκτήσει μ’ ένα καθηγητή αγγλικής λογοτεχνίας αλλά την είχε «απαγάγει» -από εκείνον- για να ‘ναι μαζί της, κοντά στα 5, εκείνη την περίοδο που ζούσε κοινοβιακά, τραγουδούσε από καφέ σε καφέ, και εξαιτίας του αλκοόλ και των ναρκωτικών δεν ήλεγχε τον «ιδιαίτερο» χαρακτήρα της. Παρά το αλά Billie Holiday μέταλλό της και το μπλουζοφολκ παίξιμο της κιθάρας, δεν εντάχθηκε στη ιστορική σκηνή των folkies, πλάι στα ονόματα των Dylan, Joni Mitchell, Tim Buckley, Fred Neil και άλλων. Ίσως ο πολύπλοκος χαρακτήρας της, ίσως η δυσκολία της να συμβιβαστεί με στουντιακούς όρους, όπως και να ‘χει, η όποια αναγνώριση του ονόματός της δεν ήλθε όταν κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο άλμπουμ στην Capitol( ST271) το ’69, αλλά μόλις πέρυσι(ή το ’97 που πρωτοεπανακυκλοφόρησε δίχως όμως dvd) χάρη στην επανέκδοσή του. Από Fred Neil και Booker T., μέχρι Tim Hardin και Huddie Ledbetter, η Dalton ακατέργαστα και σιωπηλά, απόλυτα ταυτισμένη με τους στίχους και τους ήχους, τραγουδά τις ιστορίες τους για να ξορκίσει τους δικούς της δαίμονες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s