WOO…Whichever way you are going, you are going wrong

woo.jpg

SIDE 1

1. Swingtime

2. Pokhara

3. C.H. Revisited

4. A Wave

5. The Cleaner

6. Wah Bass

7. The Attic

SIDE 2

1. Razorblades

2. White and Whiter still!

3. Wapping

4. Life in Shadows

5. The English Style of Rowing

6. Whichever way you are going, you are going wrong

1982 Sunshine series, (sun1) Published by Cherry Red Music

Ένα ξανθό κι αθώο παιδάκι κάνει τα πρώτα βήματά του στη ζωή. Ένας συρφετός ανθρώπων το περικυκλώνει και του δείχνει ποια κατεύθυνση να πάρει και ποιό δρόμο να πορευτεί. Όλοι τους με βλέμμα σίγουρο υψώνουν τα χέρια δεξιά κι αριστερά μα εκείνο τους κοιτάζει μ’ ένα χαμόγελο θλιμμένο. Ξέρει κι ας είναι ακόμη φασκιωμένο με πάνες πως οποιοδήποτε δρόμο κι αν ακολουθήσει από αυτούς που του δείχνουν θα είναι και ο λάθος.

Όλη αυτή η εισαγωγή θα μπορούσε να είναι και το ξεκίνημα σ’ ένα παραμύθι που μολογάει πάντα με το γνωστό…μια φορά κι ένα καιρό…, στην πραγματικότητα όμως είναι μια περιγραφή της ζωγραφιάς του Harry G.Theaker που κοσμεί το ντεμπούτο άλμπουμ των βρετανών WΟΟ.

Στα τέλη των 70s και στο ξύπνημα των 80s μια ολόκληρη χώρα, που ακόμη ο θεός δεν μπορεί να σώσει τη βασίλισσά της, φορούσε παραμάνες στα μπουφάν, έβαφε το μαλλί της σε ότι χρώμα της κάπνιζε, έπαιρνε ναρκωτικά με τους κουβάδες και βίωνε με τον πιο αυτοκαταστροφικά δημιουργικό τρόπο ένα μουσικό κίνημα που ονομαζόταν punk. Εκεί κοντά και συγκεκριμένα στην Gladstone Road του Wimbledon δύο αδέρφια, ο Mark και ο Clive Ives επί μία τριετία, (1978 – 1981), είχαν κλειστεί στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους και γεννοβολούσαν ήχους, γράφοντάς τους σε αμέτρητες κασέτες, που καμία σχέση δεν είχαν με όλον εκείνον τον ορυμαγδό πρωτόγονων κιθάρων που τους βομβάρδιζε από τα έξω. Το ηχητικό αποτέλεσμα που περισύλεξαν τελικά αποτυπώθηκε στο Whichever way you are going, you are going wrong, κι έμελλε να είναι ένα συνοθύλευμα από free jazz, ψυχεδέλεια, φολκ και ηλεκτρονικής μουσικής. Ένα συνοθύλευμα ήχων που κάμποσα χρόνια αργότερα θα γαλουχούσε αρκετούς μουσικούς της επόμενης δεκαετίας.

Τί κάνει όμως τόσο σπουδαίο, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, τον πρώτο δίσκο αυτών των παλαβών βρετανών που βάφτισαν το συγκρότημά τους απλά από μία ατάκα της ταινίας Whats New Pussycat?. Πέρα από τη χρονική περίοδο που βγήκε και αγνόησε όλο το hype της πατρίδας του ήταν ένας δίσκος που ακόμα και σήμερα αν τον ακούσεις αποκλείεται να μαντέψεις την δεκαετία που ξεμύτισε.

Εκτός από το The Attic το μόνο τραγούδι του δίσκου, όπου μιλάει για έναν πρώην φοιτητή σχολής καλών τεχνών που παράτησε όλα τα όνειρά του για τα «σπουδαία ερωτήματα» της ζωής κι έβαλε τα έργα του σ’ ένα συρτάρι, όλα τα υπόλοιπα δώδεκα κομμάτια είναι instrumental πειραματισμοί που δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Έτσι εκεί που τελειώνουν οι μελωδικές αλλά Gabor Szabo κιθάρες στο jazzy μοναχικό αριστούργημα The Cleaner, ξεκινάνε οι νωχελικοί trip hop ηχοκερασμοί του Wah Bass. Ένα κομμάτι προπομπός για τον ήχο που θα έφτιαχναν σχεδόν δέκα χρόνια μετά συγκροτήματα σαν τους Portishead και τους Massive Attack. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο White and whiter still, που πάλι συναντούμε αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο ενώ το χαλί, που το οδηγεί σε ατμόσφαιρες που μόνο σε soundtrack του David Lynch συναντάς, είναι μια κιθάρα βγαλμένη από το Blue Afternoon του Tim Buckley. Οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ μιας και το Wapping που ακολουθεί είναι μια easy αλλά αρκετά εφιαλτική electronica ψυχεδέλεια. Ένα αγχωτικό ηχόδραμα που βάζει κάτω πολλούς νεομπλιμπλικάδες του myspace. Στο Life in shadows επιστρέφουν ξανά στα τερτίπια της φολκ μελαγχολίας και στο The English style of rowing αμέσως μετά αναθυμούνται τα νωχελικά κιθαριστικά jazz ενός μεταμεσονύκτιου κλαμπ του δρόμου.

Όλα αυτά και άλλα τόσα μέσα σε περασιές από το ένα μουσικό είδος στο άλλο δίχως κανένα άγχος να αποδείξουν κάτι ή να επιδείξουν παικτικές αυτολατρείες. Δίχως να θέλουν να χτίσουν μουσικές θρησκείες και νέα κινήματα. Οι αδερφοί Ives ποτέ δεν υπήρξαν φοβεροί μουσικάντηδες όπως δεν υπήρξαν και οι Ramones και πολλοί άλλοι. Αυτό βέβαια δεν σταματάει κανέναν πραγματικό καλλιτέχνη από το να δημιουργήσει με πάθος και πρωτοτυπία. Η μουσική πάντοτε απλή ήταν όπως και όλες οι μορφές της τέχνης. Μόνο ένας μικρός διαβολάκος έμπαινε ανάμεσα στον άνθρωπο και στην τέχνη, εκείνος που λεγόταν ματαιοδοξία και όσο γι’ αυτό κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τα δύο αδέρφια μιας κι ο ένας συνέχιζε να ασχολείται με τη γραφιστική κι ο άλλος λάτρευε να ποτίζει τα λουλούδια του κήπου του και να παίζει το τένις του κάθε Κυριακή πρωί.

Υ.Γ. Ένας άλλος φοβερός καλλιτέχνης και μουσικός, ο Bruce Licher, (Savage Republic) που με τη σειρά του θα επηρέαζε κι αυτός μουσικά ξεπεταρούδια μιας άλλης δεκαετίας, ανακάλυψε τους WOO κι επανακυκλοφόρησε τούτο το LP στην Independent Project (IPR20) το 1988. Αυτά για την ιστορία!

Written by: A. Bandini

Advertisements

One response to “WOO…Whichever way you are going, you are going wrong

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s