Nobody Likes Me

the_peddlers-three_in_a_cell.jpg 

The Black Jack Age. Ύστερα από δυο αλλεπάλληλες συζητήσεις, περί μάζας, βίαιου lifestyle, διαστάσεων απόψεων, αόριστων και ειδικών πεποιθήσεων, προκύπτει ένας εύκολος παραλληλισμός μεταξύ του συγκεκριμένου χαρτοπαίγνιου και της ηλικίας των συμμετεχόντων, μεταξύ αυτών και εμού. Οι επιλογές και τα ρίσκα «παίζονται» αυτοβούλως. Ειδικά σ’ αυτήν την περίοδο, επιτρέπεται-πιθανόν- η μεγαλύτερη ελευθερία στις κινήσεις, μιας και, κακά τα ψέματα, οι πιέσεις είναι οι λιγότερες δυνατές. Άλλωστε, δεν έχεις και πολλά να χάσεις. Παίζεις. Σκληρά, συντηρητικά, εκ του ασφαλούς, επιπόλαια, επιπλέοντας, για να παίξεις, για να υπάρχεις στην παρτίδα, για, για, για…Καθείς για την «κάβα» του. Εγώ παίζω απόλυτα. Όχι σύμφωνα με το ελιτίστικα ηλίθιο (όπως λέγαμε μια άλλη φορά) «Im not like everybody else», αλλά όπως υπάρχω σ’ ένα κόσμο με οικείους φίλους, βλέψεις, κώδικες, ανεξαρτήτως συμφωνιών και αντιρρήσεων. Δεν μπορώ παντού, μόνο όπου ταιριάζουν τα χνώτα μου.      

Δεν κατεβάζω μουσική. Δεν το έχω κάνει ουδέποτε, μόνο τότε που βγήκε το Napster, όταν βρέθηκα, όντας μικρός, αντιμέτωπος με κάτι νέο. Ίσως αν κατέβαζα, μπορεί να μην είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου σ’ ένα δισκάδικο και πιθανότατα να μπέρδευα τα 33αρια για πιατέλες τυριών. Αν δεν είχαν σκονιστεί τα χέρια μου, δίπλα απ’ τα δάχτυλα κάποιων άλλων γραφιάδων εδώ μέσα, ψάχνοντας για όποιον δίσκο θα πρότειναν λέγοντας μου «Καλά δεν έχεις αυτό!?!», μπορεί και να μην υπήρχε αυτό το  συλλογικό blog, αυτή η συνεχής, πρωτίστως μεταξύ μας, συνδιάλεξη.

     Σ’ ένα δισκάδικο στο Manchester γνωρίστηκαν και οι Roy Phillips, Tab Martin και Trevor Morais. Ο Roy Phillips γεννήθηκε και έμαθε μουσική στο Parkstone του Dorset. Αργότερα έπαιξε κιθάρα στους The Soundtracks, μια μπάντα που συνήθιζε να εμφανίζεται πριν απ’ τους τοπικούς ήρωες The Dowland Brothers. Κατά τύχη, μια νύχτα στο κοινό των Dowland βρέθηκε ο παραγωγός Joe Meek που τον ξεχώρισε και του προσέφερε την ευκαιρία ως session μουσικού στο Λονδίνο. Εκεί συνέβαλλε στην παρέα των, υπό-τον- Meek, Tornados. Εις εκ των μελών τους ήταν ο Tab Martin. Ο μπαμπάς του μάλλον δεν είχε καταλάβει ότι ο γιος του έπαιζε κιθάρα, όταν είχε δηλώσει το όνομά του σε μια οντισιόν του Joe Meek για μπασίστες. Τελικά όταν τον φώναξαν, κατάφερε και πήρε τη θέση και βρέθηκε στους Tornados. Έτσι γνωρίστηκαν οι δυο τους και αργότερα δημιούργησαν τους The Saints ηχογραφώντας 2 singles. Ο Trevor Morais  απ’ το Liverpool, έμαθε αργά ντραμς (στα16) αλλά ένα χρόνο μετά έπαιζε επαγγελματικά στους Farons Flamingoes και στους Rory Storm and the Hurricanes.

     Όταν οι Saints απέτυχαν, χάρη σ’ εκείνο το δισκάδικο του Manchester δημιουργήθηκαν οι The Peddlers. Το ντεμπούτο single Let the Sun Shine In/True girl ακολούθησαν πέντε ακόμη και ένα EP για το Philips label, εκ των οποίων τα περισσότερα βρίσκονται στο compilation album του ‘68 «The Fantastic Peddlers«.

Το 1966, το γκρουπ έδινε εμφανίσεις στο Annies Room του Λονδίνου αλλά και στο Pickwick, όπου ηχογράφησε και το πρώτο τους άλμπουμ «Live at the Pickwick«.Η φήμη τους εξαπλώθηκε ακόμη και μέχρι το Las Vegas, όπου έπαιξαν, ενώ υπέγραψαν και με τη CBS. Το πρώτο άλμπουμ για τη CBS, «Freewheelers«, περιείχε μονάχα διασκευές, ενώ ακολούθησε το Three in a cellπου, μεταξύ άλλων, εμπεριείχε και 4 συνθέσεις του Phillips. Στάση εδώ.

     Η βελόνα περνά απ’ τα 11 αυλάκια του άλμπουμ. Διαβάζει το παλιομοδίτικο μπούκωμα στη φωνή του οργανίστα Phillips, το μπάσο του Martin (που το παίξιμό του, θυμίζει κάποιον άλλο μπασίστα. Κάποιον που κυλά σαν πέτρα, ίσως?), και το ρυθμικό κράτημα του Morais. «Jazz hippies απ’ τη Νέα Ορλεάνη» είναι ένα απ’ τα σχόλια στο οπισθόφυλλο της επανέκδοσης της Epic (BN 26458), που περιγράφει το ειδικό βάρος των soul, blues, pop και jazz συναντήσεων στην Αγγλία του ‘60. Η πρώτη εντύπωση, στα δύο λεπτά και 15 δεύτερα που διαρκεί, δεν παύει να εξασφαλίζει αυτομάτως την απομνημόνευσή της. Μια μοναδική εκτέλεση του διάσημου CominHome Baby(των Ben Tucker/Bob Durough και πρωτοτραγουδισμένο απ’ τον Mel Torme), βασισμένη σε όργανα-χείλια, τη λαρυγγική ορχήστρα του Phillips και τη σε έξαρση συνοδεία των υπολοίπων.

     Συνέχισαν να κυκλοφορούν singles και το τελευταίο άλμπουμ για την CBS ήταν το  «Birthday» του ΄70 με ιδιαιτέρως ενδιαφέρον εξώφυλλο.

birthday-front.jpg    

Τελευταίο άλμπουμ τους, με νέο ντράμερ στη σύνθεσή τους, ήταν το Live in London”. Μετά τους Peddlers, ο Philips μετανάστευσε στη New Zealand  και τώρα διατηρεί ένα στούντιο ηχογραφήσεων στο Auckland ενώ ο Morais βρέθηκε στους Quantum Jump, αργότερα άνοιξε studio στην Ισπανία και έπαιξε ντραμς για τους David Essex, Howard Jones και Bjork.     

Απ’ τη μετέπειτα πορεία τους, διακρίνεται μια στάση. Δεν μπορούσαν παντού, στα ‘70s, αλλά μόνο όπου ταίριαζαν τα –καλλιτεχνικά- χνώτα τους, στα ‘60s. Επιλογές και δυνατότητες. Και για να επιστρέψω στον πρόλογο, στο κάτω-κάτω, αν δεν ορθώνονται απόλυτες αντιστάσεις τουλάχιστον κατά το νεανικό πλέγμα, τότε πότε? Όταν μπερδευτεί η ελαφρότητα με το ανάλαφρο και το «δεν τρέχει τίποτα», θα αναιρεθούν όλα από μόνα τους. Αν η τροπή είναι τέτοια, μη μου κρατήσετε κακία που υπήρξα φανατισμένος με κάποια πράγματα. Θα υπάρχουν διάσπαρτες στιγμές που θα το κάνω και μόνος μου.  

Advertisements

One response to “Nobody Likes Me

  1. Παράθεμα: Shutdown66 Is Back! « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s