Why does everyone want to talk about the good old days?

Εσείς πού είσαστε το Σάββατο 14 Απριλίου το βράδυ; Αν αυτό ακούγεται σαν από αστυνομική ταινία, πιστέψτε με, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Επειδή δεν έχω να κρύψω κάτι (εγώ και η μαϊμού μου) σας λέω ότι ήμουν στο Fuzz για την συναυλία των Danny & Dusty.
Άλλη μια απόδειξη ότι ο χρόνος απλά περνάει, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.
Είδα τα ίδια γνωστά πρόσωπα όπως και πριν από 15 χρόνια. Κάποιοι με περισσότερα κιλά, κάποιοι άλλοι με λιγότερα μαλλιά.
Μια γενιά μουσικόφιλων, ίσως οι τελευταίοι βινυλιόθρεφτοι (raised on vinyl).
Σκεφτόμουν πώς έχει η κατάσταση τώρα: mp3, iPod, internet downloads. Μια νεολαία «καλωδιομένη», με τα μάτια βιδωμένα σε οθόνες LCD, διαφόρων μεγεθών. Μια νεολαία παρούσα στον virtual κόσμο. Εϊναι όμως αρκετό αυτό; Πώς έγιναν όλα αυτά; Ποιος φταίει;
Μήπως βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας και τώρα απλά γκρινιάζουμε σαν τους γέρους στο Muppet Show;
Μήπως απλά κρίνουμε τους νεώτερους όπως έκριναν εμάς οι πριν από μας και όπως θα κρίνουν οι τωρινοί νέοι τους απογόνους τους;
Ακούγομαι γκρινιάρης, απαισιόδοξος; Μα που ήταν οι νέοι;;;!! Ίσως να έκαναν downloading το νέο album των Wilco που κυκλοφορεί σε ένα μήνα
για να μπορέσουν να φανούν μάγκες στους κολλητούς. Όλα χωράνε σε 1 και 0 πια, η μουσική, τα εξώφυλλα, η ψυχή;;;
Nevermind…
Έβλεπα τον Dan Stewart και ήταν όπως ακριβώς σε εκείνη την φοβερή συναυλία των Green On Red πριν από…20 χρόνια.
Τελικά είναι εφικτή η διακτίνηση κύριοι!
Σας ορκίζομαι στο «Sound Of The City» ότι αν τον έβλεπα στο δρόμο χωρίς να ξέρω ποιος είναι θα σκεφτόμουν: Άλλος ένας αμερικάνος
βλάχος. Αυτό που λέει και ο Jackson Browne «…meet my redneck friend».
Ίσως αυτό ακριβώς, όμως, να είναι η κατάρα και η ευλογία του rock n roll. Για σκεφτείτε το παίδες.
Η συναυλία κύλησε χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, με κάποιες καλές στιγμές «for old times’ sake». Φυσικά δεν έλειψε και ο παραδοσιακός στόκος,
ο οποίος φώναξε «This Is What You Always Say». Άλλο ένα σημάδι ότι όλα είναι ίδια…
Η μπάντα, είχε μέλη από παλιά αγαπημένα (δικά μου) συγκροτήματα: Stephen McCarthy (Long Ryders-ακούστε το Native Sons), Bob Rupe (Silos-ψάξτε το Cuba), Johnny Hott (House Of Freaks-βρείτε το Tantilla).
Για τον Steve Wynn και τον «έλληνα» Chris Cacavas δεν νομίζω ότι χρειάζονται συστάσεις.
Οδήγησα σπίτι ακούγοντας δυνατά το «Ghost Stories» των Dream Syndicate.

Να είστε καλά, να διαβάζετε, να σκέφτεστε, να σέβεστε τους γονείς σας, να τρώτε το φαγητό σας και να ακούτε κάθε μέρα την Amy Winehouse σας! Peace!

Advertisements

4 responses to “Why does everyone want to talk about the good old days?

  1. Δε φταίει κανείς για την εξέλιξη. Απλά πολλές φορές είναι δύσκολο από τους «παλιούς» να την κατανοήσουν και , ίσως , να την αντιληφθούν κιόλας. Το CD αντικατέστησε το βινύλιο , το mp3 αντικατέστησε το CD. Είναι απλό. Δεν υπάρχει κάτι το μεμπτό. Δεν είναι το θέμα γιατί η νεολαία απουσιάζει από τον κόσμο των raised on vinyl , αλλά γιατί αυτή η γενιά των «βινυλιακών» μουσικόφιλων δε βρίσκεται πλάι της. Ο κύριος Bob Dylan ήταν ξεκάθαρος : The times they’re a-changin’…

  2. Αν εσείς η γενιά του βινυλίου νιώθετε διαφορετικά μπροστά στη νέα τεχνολογία τότε εμείς που χάσαμε όλα όσα εσείς ζήσατε και αναγκαζόμαστε να καλύψουμε έστω και μέσω mp3s τα κενά τουλάχιστον 40-50 χρόνων τι να πούμε…
    Μακάρι να προλαβαίναμε τα καλά πράγματα όταν γινόταν και να μη τα μαθαίναμε με τόσο μεγάλη καθυστέρηση… Αν θέλεις να αγαπήσεις έναν δίσκο όσο παλιός και να είναι και με όποια μορφή τον έχεις στη κατοχή σου, μπορείς να το κάνεις

    ΥΓ. Την ακούμε επισταμένα την Amy μας!

  3. Loan Me a Dime: Παρότι ανήκω στη γενιά των ’00, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το κείμενο. Όπως π.χ ο κινηματογράφος προϋποθέτει συμετοχική θέαση σε μία σκοτεινή αίθουσα, γιατί άλλη η ανάδραση εκεί κι άλλη στο dvd, στο δικό μου μυαλό δε νοείται άκουσμα μουσικής απ’το pc. Ακόμα και το cd(περίπου) έχει μια συνολική εικόνα(εξώφυλλλο, artwork,εν ολίγοις χειροπιαστή αισθητική), έστω και σε μικρότερο βαθμό απ’το βινύλιο.Ηχητικά παίζει ρόλο το format.Δεν μπορώ να πιστώ ότι τα ηχεία του pc και η ποιότητα του mp3 μπορούν να αποτυπώσουν την πραγματική πιστότητα μιας ηχογράφησης.Η επιλογή εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και για όλα τα βαλάντια.Όσο για τον Dylan,σε περσινή του συνέντευξη στο Rolling Stone μιλώντας για την ποιότητα των ηχογραφήσεων των 20 τελευταίων χρόνων και ειδικά για αυτές της ψηφιακής μορφής τις χαρακτήρισε λέγοντας πως:»Δεν αξίζουν, έτσι κι αλλιώς».

  4. Παράθεμα: Πάλι τα ίδια… « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s