Σάββατο μεσάνυχτα…ακούγοντας το Cassadaga

Είναι Σάββατο βράδυ… μεσάνυχτα…είμαι στα πρόθυρα των πρώτων άντα… έχω σταματήσει εδώ και κάτι χρόνια να βγαίνω τα Σάββατα… βαριέμαι… βαριέμαι τα μπαρ με τα στριμωγμένα αγοροκόριτσα που χαλβαδιάζουν τα υπονοούμενα και μένουν σε αυτά… που νιώθουν περήφανα που βρίσκονται σ’ ένα μαγαζί και στο κεφάλι τους φωτίζει ένας πολυέλαιος από δίπλες. Άκου να δεις φίλε μου, ένας πολυέλαιος από δίπλες! Πρέπει να είναι πολύ in τελικά να πίνει το καύκαλό σου μπόμπες σ’ ένα μαγαζί που σε φωτίζουν δίπλες και την πρώτη Πέμπτη της εβδομάδας να διαβάζεις στις φυλλάδες των δημόσιων υπαλλήλων της κουλτούρας πως είσαι στο μεδούλι της πόλης. Πως είσαι εκεί!…Παράξενα πράγματα!…Είναι Σάββατο βράδυ όλη η πόλη ένα πάρτυ…όλη η πόλη στα πόδια…Κορίτσια με το δάχτυλο στο στόμα και αγόρια με το δεξί χέρι στ’ αχαμνά.

cassadaga.jpg

Ακούω το Cassadaga των Bright Eyes για μυριοστή φορά και σκέφτομαι πως δεν τα κατάφερε ο μπαγάσας και τόσο καλά σε τούτη την μοιρασιά. Να φανταστείς πως το καλύτερό του κομμάτι βρίσκεται στο δωδεκάιντσο, (γι’ αυτούς που επιμένουν ν’ αγοράζουν βινύλια ακόμα), Four Winds και λέγεται Cartoon Blues. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς κι όμως δεν το έβαλε στο album, μήπως ξεκίνησε κι αυτός να ξενυχτάει σε μαγαζιά που τον φωτίζουν δίπλες στο κεφάλι; Δεν έχει σημασία. Σε μερικούς δημιουργούς έχεις μάθεις να συγχωρείς έστω κι ένα ατόπημα, μόνο ένα, γιατί όσο είναι νέοι βράζει ο διάβολος στο κεφάλι τους και δεν τους επιτρέπεις να τρώγονται από την αυτολατρεία τους, δεν τους επιτρέπεις να σε απογοητεύουν με εύκολα κόλπα. Πριν κάμποσα χρόνια όταν συγκεκριμένα είχε κυκλοφορήσει το Lifted or so the story is in the soil είχα βρει τον προσωπικό μου ήρωα, τον μικρό προστατευτικό μου ποιητή που με τους στίχους και την μουσική του είχε ξεχαρμανιάσει κάμποσα αιώνια ερωτήματα. Μερικά χρόνια μετά τον άκουσα να έχει νερώσει το μουσικό του κρασί, να κάνει πως είναι κάποιος άλλος, κάτι που όσο κι αν προσπαθήσει δεν πρόκειται να το πετύχει. Άλλωστε τον είπαν και Dylan της γενιάς του. Παπάρια, πάντα σιχαινόμουν τους μουσικογραφιάδες που αράδιαζαν τέτοιου είδους μαλακίες. Χρόνια τώρα ακούω και διαβάζω για μουσικούς Μεσσίες και λυτρωτές της ροκ μουσικής. Για καινούργιους Ian Curtis και ξάγρυπνους Bob Dylan. Ο Conor Oberst αν δεν ήταν μουσικός θα ήταν σίγουρα ποιητής, μιας κάποιας δεκαετίας ή και κάποιου άλλου αιώνα. Ένας ποιητής που στα σημερινά μουσικά δεδομένα μόνο με τον εαυτό του μπορεί να κοντραριστεί. Μουσικά όμως, γιατί περί μουσικής μιλάμε κι όχι για στίχο, το Cassadaga είναι ο πρώτος μέτριος δίσκος που φτιασιδώνει με ευκολοχώνευτα συνθετικά κόλπα και άψυχες μουσικές ανταρσίες. Ένας δίσκος που ξεμπροστιάζει την μουσική του κρατώντας την ποίηση για το δικό του απολογητάρι! Στην εποχή μας βέβαια οι ποιητές είναι η κοροϊδία των θνητών που λέει κι ένας ποιητής, οπότε κι εγώ τον κρίνω ως έναν μουσικό που στον τελευταίο του δίσκο με κορόιδεψε με τα ποιήματά του!

written by: A. Bandini

Advertisements

5 responses to “Σάββατο μεσάνυχτα…ακούγοντας το Cassadaga

  1. έκοψα τις σαββατιάτικες εξόδους όταν ήμουν στην ηλικία σου σημαδεμένος ανεξίτηλα από την ίδια βαρεμάρα…το χθεσινό μου βράδυ το πέρασα συντροφιά με την αγαπημένη μου Fontella Bass, την οποία ανέβασα μόλις στο dirtyjazz…αν σου αρέσει η παρέα της ξέρεις που θα την βρείς…

  2. έχεις δίκιο για το cassagada..δεν είναι κακό αλλά…
    επίσης έχεις δίκιο για το lifted…θυμάμαι ακόμα το shock στο τελευταίο δεκάλεπτο κομμάτι του δίσκου…μην μου πεις όμως οτι ακούγοντας το (και όσο περνάγαν τα λεπτά και ο oberst συνέχιζε να αραδιάζει στροφές χωρίς ρεφραίν) το πρώτο πράγμα που σου ρθε στο μυαλό δεν ήταν ο dylan!

  3. Arturo Bandini: Φίλε Νίκο θα σε απογοητεύσω αλλά δεν μου ήρθε στο μυαλό ο Dylan! Άλλωστε το γράφω και στο κείμενό μου. Στην τρέχουσα δεκαετία ο Κόνορας -που λέω κι εγώ -μόνο με τον εαυτό του μπορεί να κοντραριστεί στιχουργικά! Αλήθεια το Cartoon Blues το άκουσες που υπάρχει στο δωδεκάιντσό του;

  4. I can’t understand half of this but if it’s insulting Conor Oberst than I am mad. If it isn’t then I’m happy. But he is incredible. And I wish to meet him someday.

  5. Arturo Bandini: Not at all, I’m his greatest fan. Greetings from Greece!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s