Η ΘΛΙΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, Η ΑΛΛΙΩΣ: WHAT CAME FIRST? THE MUSIC OR THE MISERY?

«Με την μουσική, τα πάθη αυτοαπολαμβάνονται». Φρειδερίκος Νίτσε

Advertisements

4 responses to “Η ΘΛΙΨΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, Η ΑΛΛΙΩΣ: WHAT CAME FIRST? THE MUSIC OR THE MISERY?

  1. Γεια σου ρε Bandini μαντουμαδόρε μεγάλε παιχταρά!
    Αν και πιστεύω πως ο άνθρωπος επινόησε τη μουσική όχι για να αντιμετωπίσει τη δυστυχία, αλλά για να χορέψει, αυτό που μόλις διάβασα είναι το ζενίθ του backtomono. Και το ναδίρ μαζί…

  2. Η τέχνη -σε κάθε μορφή- είναι ένας τρόπος να γλύψουμε τις πληγές μας, να αυτοϊαθούμε και, δυνατότεροι, να βγούμε για λίγο από τα στενά μας όρια.
    Τη μουσική που αγαπάμε την ανακαλύπτουμε συνήθως στην εφηβεία, την βασική εποχή της
    κατάθλιψης, της αναζήτησης ταυτότητας και της αυτολύπησης. Παλιά ιστορία: τον 180 αιώνα απαγορεύτηκε σε κάποιες χώρες ο «Βέρθερος» του Γκαίτε γιατί κάποιοι από τους νεαρούς αναγνώστες του είχαν την τάση να… αυτοκτονούν!
    Και η τέχνη και η ζωή σε κάποιους μπορεί να πέφτει βαριά. Αλλά αυτά είναι τα συμπτώματα, όχι τα αίτια.
    Ωραίο κείμενο.

    [Αν κάποια θεωρεί πως της «γάμησαν τη ζωή» ένα τραγουδάκι και κάποιοι γκόμενοι που επέλεξε, το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και πολύ ανόητο ταυτόχρονα. Ο εγωιστικός ναρκισισμός του ρόλου του «θύματος» είναι από τα χειρότερα παρελκόμενα της μουσικής που αγαπώ/αγαπάμε. Ας το γυρίσει στον Πετρέλη. ]

  3. Ευτυχώς δεν το γύρισε η κοπέλα αλλά τώρα πια ακούει πολύ πιο χαρούμενα πράγματα και είναι και άλλος άνθρωπος. Έγινε πιο δυνατή από όλες αυτές τις καταστάσεις αυτολύπησης. Έχεις δίκιο για την εποχή της εφηβείας και το παράδειγμα του Βέρθερου. Μην πας όμως τόσο μακριά, θυμάσαι πόσοι ανόητοι νεανίες σε πρόσφατες δεκαετίες βαφτίστηκαν αυτόχειρες για χάρη κάποιου μουσικού Μεσσία της εκάστοτε εποχής! Απλά όταν πιάνεις πάτο πρέπει να κατανοείς πως μετά το ασανσέρ ανεβαίνει και η μουσική είναι απλά άλλο ένα κουμπί που μπορεί να το κάνει αυτό. Αγαπητέ Blue Drifter σου χρωστάω ένα ποστ για τους αγαπημένους χορούς. Σ’ευχαριστώ!

  4. Ωραία! Και ο Πετρέλης έχασε ένα υποψήφιο θύμα και εμείς μαθαίνουμε πώς να ήμαστε ισορροπημένοι (μες στην ανισορροπία μας, έστω) με τη ζωή και τις μουσικές που αγαπάμε.
    Not bad at all, signore Arturo!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s