«Καθένας έχει τους μουσικούς που του ταιριάζουν» Α. Ζήλος, Ποπ & Ροκ τ.252 Μάιος 2000.

«Καθένας έχει τη μουσική που του αξίζει» Loan Me a Dime, Back To Mono. 

   Η εγχώρια «εναλλακτική» κοινότητα έκανε για ακόμη μια φορά αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Επαναπαύτηκε στο ημίμετρο, τις μεσοβέζικες αναγκαιότητες και τις επιτηδευμένες μετριότητες, όπως λέγαμε και μια άλλη φορά. Αφορμή, η απειλή τού αυταπόδεικτου απ’ τη μεριά της μόνης, αν μη τι άλλο, ελληνικής μουσικής εκπομπής στο ραδιόφωνο που προβάλλει οτιδήποτε καινούριο και εναλλακτικό (για τα ελληνικά δεδομένα), και εμπράκτως στηρίζει χρόνια.

   Κάθε βράδυ, μεταξύ Κλειτίου, Κολοκοτρώνη και Αβραμιώτου, η «διαφορετική επαγγελματική Αθήνα» ξαγρυπνά. Κάθε βράδυ, φωτίζει το πρόσωπό της με εικόνες στο myspace, γίνεται μια παρέα και όταν ξυπνά δεν χάνει τίποτα, ίσα-ίσα κερδίζει, από καλοπροαίρετες ευγενικές αναφορές για την κοινότητα που έχει φτιαχτεί με περηφάνια, τσούξιμο των ματιών και ελαφρά καταπόνηση των δακτύλων. Μιμούμενη, μια διαλεκτική παρόμοια με το Κ.Κ.Ε, όπως και στην προκειμένη περίπτωση, προβαίνει σε δηλώσεις περί ασυμβίβαστου τέχνης-μουσικής καριέρας, coca cola στο χέρι, ηθικής και πολιτικής υφής για το ες αεί hype του underground. Κι όμως γιατί αυτό ηχεί σαν: «καλά είμαστε όπως είμαστε, βαυκαλιζόμαστε μεταξύ μας, ο καθείς τη δουλίτσα του, και για να μην ξεχνιόμαστε θα εξακολουθήσουμε να καυτηριάζουμε μια κατάσταση που πάει απ’ το κακό στο χειρότερο, αλλά προτιμούμε το μίζερο μικρόκοσμο της φράντζας μας».

   Σ’ αυτή τη συζήτηση, οι μπάντες απουσίασαν, γιατί ενδεχομένως να συμφωνούσαν με μηχανισμούς* που θα διευκόλυναν τη θέση τους, χωρίς εκπτώσεις για την τέχνη τους (που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχει δα, τουλάχιστον στιχουργικά, και μια άκρως αντισυμβατική υφή. Δηλαδή, δε γνωρίζω πλέον μπάντες με πολιτικό χαρακτήρα, ως θεματολογία γιατί τη στάση την ερμηνεύει κανείς όπως θέλει, αλλά περισσότερο με μορφολογικά στοιχεία που, ασχέτως αν είναι ενδιαφέροντα ή όχι για τον καθένα, πράγματι δεν έχουν μαζική απεύθυνση). Μπορεί να  συμφωνούσαν, για το ότι θα ήθελαν να μην κάνουν πενήντα δουλειές για να βγάλουν ένα δίσκο, για το ότι θα μπορούσαν να δουλεύουν επαρκώς για την εξέλιξή τους, για το ότι, ενδεχομένως, όταν τους κακομεταχειρίζονταν «ανεξάρτητα» labels, καταληστεύοντας τα δικαιώματά τους και εκμεταλλευόμενοι τον διακαή τους πόθο για κυκλοφορία , ίσως να ήταν πιο τυχεροί αν είχαν ένα ακριβοδίκαιο σύμβουλο για τις συμφωνίες τους. Μπορεί να συμφωνούσαν γιατί όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι ομιλητές, διοργανωτές και υποστηριχτές τους, συντηρούν το τσάμπα άρπα-κόλλα. Μπορεί να συμφωνούσαν γιατί θα ήξεραν ότι αν είχαν κάποιες κομματάρες, αν υπήρχε αυτός ο μηχανισμός, θα μπορούσαν να ακουστούν σε περιοδικά, σταθμούς, παντού. Γιατί, όπως ξέρετε, αυτοί οι, έστω και μικροί, μηχανισμοί και επικοινωνιακοί δίαυλοι που υπήρχαν πριν κάποια χρόνια, όπου συντηρούσαν κάτι, κατέρρευσαν απ’ τις «εσωτερικές» τους κακές επιλογές και απατεωνίστικες πληγές. Περισσότερο, έχουν επωφεληθεί-επαγγελματικά- οι μουσικοί γραφιάδες, και λοιποί, με τις ελευθεριάζουσες ατάκες-σπρωξίματος για την όλη ντόπια «φάση», παρά οι ίδιοι οι μουσικοί. Ο αλληλοσπαραγμός μιας παρωχημένης εσωστρέφειας.  

  Με φρύδι σηκωμένο, εκμεταλλευόμενοι το αναμφίβολο γεγονός ότι τίποτα δεν πάει καλά για τον πολιτισμό αυτής της χώρας, και σύνθημα «το κάνουμε για την καύλα μας», θα συνεχίσουν να σκοτώνουν αυτό που «θέλουν» να γεννηθεί. Οι «δημόσιοι υπάλληλοι της κουλτούρας» που λέει και ο The Sound of Music.

  

*Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν υποστηρίζω την άποψη Θεοφανέλλη, ούτε διατείνομαι πως οι εταιρίες είναι πανάκεια. Αντιθέτως. Ο στόχος μου είναι μια θεωρητική προσέγγιση, με βάση την παρούσα κατάσταση και τη διασφάλιση καλύτερων συνθηκών στο μέλλον. Από εκεί και έπειτα, ο καθένας απ’ το πόστο του και με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη μουσική σε εμπράγματο, κι όχι μόνο σε συνειδησιακό επίπεδο (στηρίζοντας, αγοράζοντας, προβάλλοντας κλπ τα λάιβ, τους μουσικούς, τα δισκάδικα, τα φανζιν κλπ), κάνει την αυτοκριτική του.

 

Οι εν λόγω συζητήσεις, αφορμή του κειμένου, έλαβαν χώρα και αναδημοσιεύτηκαν στα

http://www.popart.gr/news_alone.php?id=105

http://www.apotis4stis5.blogspot.com/

http://mhulotsnothingdays.blogspot.com/2007/05/beat-generation.html

http://www.mad.tv/news/?id=24994

τα συμπεράσματα δικά μας και δικά σας.

Advertisements

5 responses to “«Καθένας έχει τους μουσικούς που του ταιριάζουν» Α. Ζήλος, Ποπ & Ροκ τ.252 Μάιος 2000.

  1. Μετά από τόσες μέρες δεν υπάρχει ακόμα ούτε ένα σχόλιο στο παραπάνω κείμενο. Φαίνεται ανεξήγητο, όμως μάλλον είναι ενδεικτικό της κατάστασης.
    Με τους Bamboos στο πικάπ – όρθιος δηλαδή – διάβασα το κείμενο του loan me a dime (τι ηλικία έχει αυτός ο τύπος ρε παιδιά;) καθώς και όλα τα κείμενα-συζητήσεις(;) που το προκάλεσαν. Συμπεράσματα;
    -Θεά η Alice Russell!
    -Συζήτηση σημαίνει «ανυπομονώ να τελειώσεις τις μαλακίες που λες για να μιλήσω, να πω αυτά που θέλω και να καταλάβεις εσύ και όλοι οι άλλοι οι άσχετοι που δεν συμφωνούν μαζί μου τι συμβαίνει.Εντάξει;!»
    -Απίθανης έμπνευσης η πρόταση για την εμφιάλλωση.
    -Ατάκα ανθολογίας η τρελλή πητπαπαδακική «στο-λέω-‘γω» σιγουράντζα για το μέλλον του larry gus «κι αν σε ένα χρόνο από τώρα δεν είναι πρώτο όνομα να μην με λένε m.hulot». «Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις, Μαρίνα» που έλεγε και το σενάριο.
    -«Δεν χρειάζεται ούτε πλάνο, ούτε στόχος ούτε επαγγελματισμός». Επιτέλους ναι! Κάποιος έπρεπε να πει αυτό που όλοι σκεφτόμαστε, αλλά φοβόμαστε να μιλήσουμε. Λίγη περιπέτεια, ρε παιδί μου. Λίγο σασπένς γαμώτο μου. Αμάν πια με τη μιζέρια. Να ζήσουμε τη μαγεία του αναπάντεχου. Να περιμένεις τη σειρά σου να παίξεις στο Eject, αλλά να μην είσαι και 100% σίγουρος ότι πράγματι θα παίξεις. Να πληρώνεις τα 60 και να περιμένεις την έκπληξη: Θα δώ τρία, δύο ή ένα συγκροτήματα; Να είσαι ο larry gus (αψού! γείτσες!) να πηγαίνεις στο μ.μ. για το live σου και να βλέπεις ένα χαρτί στην πόρτα που να λέει: «Κάνω μπάνιο. Χτύπα στον αποπάνω».»Και η αμοιβή μου;»»Ελα ρε, εσύ είσαι καλλιτέχνης, όχι υδραυλικός. Τι αμοιβή μου λες;» Να γράφεις σε μουσικό έντυπο και να μην ξέρεις που είναι το λογιστήριο. Να έχεις δισκάδικο και να μην μπορείς να διαβάσεις αγγλικά. Να αγοράζεις cd χωρίς να ξέρεις αν είναι γραμμένο ή όχι. Να ζείς την κάθε στιγμή «χωρίς πλάνο, στόχο, επαγγελματισμό» ρεσύ, «γιατί κάθε στιγμή είναι milco» φιλαράκο που έλεγαν και οι φιλαράκοι… των.

  2. Παράθεμα: Κολοκύθια Τούμπανα (slow the much-oil) « Back To Mono

  3. έχω μια ταπεινή παρατήρηση, αν και φυσικά δε διάβασα και πολλά πράγματα από τα άλλα μλογζ…
    όταν λέμε «μπάντες» εννούμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τις Αγγλόφωνες έτσι; τα ελληνικά δε μας κάνουν, έτσι; (ti milaw ki egw twra)

  4. Loan Me a Dime:Κυρίως αυτές.Τα ξέρεις καλύτερα από εμένα…

  5. Παράθεμα: Πάλι τα ίδια… « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s