Μια Ιστορία για τους White Stripes

white-stripes.jpg

Κεφάλαιο πρώτο

Ήταν κάπου στα τέλη Νοέμβρη και στις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας. Βρισκόμουν στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο κακόφημο New Cross. Κάτω απ’ το παράθυρο του σπιτιού που με φιλοξενούσαν, έγχρωμοι drug dealers κυνηγούσαν ο ένας τον άλλο για λίγες λίρες και μερικά τσιγαριλίκια. Στην κουζίνα του σπιτιού υπήρχε ένα μικρό ράδιο και μέσα στα κύματά του ξεκινούσε η ραδιοφωνική εκπομπή του αείμνηστου John Peel. Καλεσμένοι εκείνης της μέρας ήταν οι White Stripes. Θα παρουσίαζαν ζωντανά το υλικό από τον καλύτερό τους δίσκο μέχρι σήμερα, White Blood Cells! Έβγαλα μια κενή κασέτα από τα μπαγκάζια μου και την έβαλα να γράφει την εκπομπή. Την επόμενη μέρα έτρεξα κατευθείαν στα δισκάδικα του Camden και αγόρασα το συγκεκριμένο βινύλιο. Λίγες μέρες αργότερα και πίσω στην Ελλάδα, σ’ ένα δισκάδικο στα Νότια Προάστια, μια μουσική μάχη μεταξύ τριών πωλητών κρατούσε καλά. Ο ένας ανακήρυσσε δίσκο της χρονιάς το Is This it, ο δεύτερος το ομώνυμο των B.R.M.C και ο τρίτος το White Blood Cells. …Fade out…

Κεφάλαιο δεύτερο

Έτος 2003. Οι δύο πρώτοι πωλητές κρύβονται στο καβούκι τους. Τα allstar του Casablancas καίγονται τρύπια σ’ ένα δωμάτιο που παίρνει φωτιά, τα μαύρα ρούχα των Black Rebel ξεθωριάζουν κάτω από συνθετικές ευκολίες και ο κύριος Jack White γράφει το, (κατά πολλούς), τραγούδι της δεκαετίας. Ο τρίτος πωλητής φοράει μια κόκκινη μπλούζα και πιάνει βάρδια στο δισκάδικο των μαχών, τραγουδώντας κάθε πρωί: Im gonna fightem allA nation army couldnt hold me backTheyre gonna rip it offTaking their time right behind my back. Η νίκη είναι δική του και μετά από άπειρες ακροάσεις του Elephant θα καταλήξει πως το The Air Near my fingers είναι το δικό του αγαπημένο και καλύτερο τραγούδι για εκείνη την χρονιά! cut

Κεφάλαιο τρίτο και τέταρτο μαζί

Δυο χρόνια πριν. Οι πωλητές έχουν παραιτηθεί από το δισκάδικο ένας ένας. Οι δύο πρώτοι για μια σίγουρη ζωή σε δημόσια επιχείρηση και ο τρίτος για ένα αβέβαιο μέλλον με σπόνσορα το ταμείο ανεργίας. Με τον καιρό χάνονται και όταν κυκλοφορεί το Get Behind me Satan καμία επική μάχη δεν ξεκινά μεταξύ τους. Ο τρίτος, ψιλό – απογοητεύεται. Ένα Denial Twist δεν σώζει την κατάσταση και σ’ ένα καλοκαιρινό πάρτι, με ένα ζευγάρι καινούργιων φίλων, χορεύει εντελώς μηχανικά το My Doorbell! Την επόμενη χρονιά γεννιούνται οι Raconteurs και με τον καινούργιο φίλο συμφωνούν πως πρόκειται για έναν μέτριο δίσκο. Γράφουν ένα cd με τα καλύτερα της χρονιάς κι έτσι για να διαφωνήσουν μεταξύ τους ο τρίτος γράφει το Steady as she goes. Ο άλλος, το Blue Veins. and..action

Κεφάλαιο…τελευταίο

Πριν από κάτι μέρες. Ο τρίτος διαβάζει σε διάφορα εγχώρια περιοδικά πως, ο Jack White καλά ήταν λέει με τους Raconteurs, τι φαγώθηκε να βγάλει καινούργιο δίσκο και άλλα τέτοια. Δεν ιδρώνει τ’ αυτί του. Στο μάτι του πέφτει η κριτική του αξιότιμου Keith Cameron και τα τέσσερα γεμάτα αστεράκια του τελευταίου. Δεν επαναπαύεται. Κρατάει το καινούργιο nme για να αποκτήσει το Rag and Bone σε σαρανταπεντάρι. Του αρέσει αν και του θυμίζει αρκετά το Lets Build a home από το De Stijl. Απογοητεύεται με το πρώτο single, (Icky Thump), αφού καταλαβαίνει πως ο Jack μάλλον του κάνει πλάκα με τα απανωτά εναλλασσόμενα riffάκια που αρχίζουν να του σπάνε τα νεύρα. Ακούει το You Don’t Know What Love Is (You Just Do As You’re Told) και σκέφτεται πως είναι ένα τυπικό White Stripes τραγούδι. Το ίδιο συμβαίνει και στο επόμενο, 300 M.P.H. Torrential Outpour Blues, που συνθετικά δεν έχουν να προσθέσουν κάτι παραπάνω στην καριέρα του group….Και ξαφνικά σκάνε κάτι mariachi καραμούζες. Ο τρίτος αρχίζει να αγχώνεται. Κομμάτι που θα βάζουν οι dj φέτος το καλοκαίρι για να χαβαλεδιάσουν σκέφτεται, πάμε παρακάτω. Bone Broke. Δείξε τους ακόμα μια φορά πως, μόνο δύο μουσικοί ακούγονται για δέκα, τελεία και παύλα. Τώρα τα δύο επόμενα τί τα ήθελε, ούτε για bsides δεν κάνουν. Μόνο σε κανένα σκοτσέζικο γλέντι θα φτουρούσαν. Ο τρίτος σκέφτεται πως ο μισός δίσκος έχει περάσει χωρίς να συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο. Το ίδιο συνέβαινε και δυο χρόνια πριν όταν το πάλευε και το ξαναπάλευε με το Get Behind me Satan. Τζίφος η δουλειά, ένας μέτριος δίσκος και τίποτε άλλο. Παίρνει τον καινούργιο του φίλο τηλέφωνο, που δεν είναι πια και τόσο καινούργιος. Του λέει πως απογοητεύθηκε και πως δεν γίνεται να παίξουν κάτι άλλο οι White Stripes, έχουν στερέψει συνθετικά πια. Ακόμα και τα καλά τους τραγούδια είναι επαναλήψεις των παλιών σε χαμηλότερο επίπεδο. Είναι απλά μάπα, του λέει κοφτά ο καινούργιος του φίλος, σου χαρίζω και το Icky Thump το single άμα το θες. Το θέλω, του λέει ο τρίτος και κλείνει το τηλέφωνο. Πάει και πάλι στο δωμάτιό του, ξαναβάζει τον δίσκο για ακόμη μια φορά κι αρχίζει να σκέφτεται τους πρώην συναδέλφους στο δισκάδικο των νοτίων προαστίων. Όταν ξεκινάει το Bone Broke δυναμώνει το volume και θυμάται γιατί οι White Stripes κάποια στιγμή υπήρξαν απλά η καλύτερη μπάντα του πλανήτηthe end

Written by: Arturo Bandini

Advertisements

8 responses to “Μια Ιστορία για τους White Stripes

  1. Εμένα πάλι, δεν μου άρεσαν ποτέ.
    Ίσως γιατί δεν κατάλαβα ποτέ τι μουσική παίζουν ή μάλλον γιατί την παίζουν.

  2. ούτε εμένα-τίποτα που δεν είχαμε ακούσει και καλύτερα από Blues Explosion. ‘Οσο για τους άλλους ανώδυνη ποπ. Μόνο από τους Trail Of dead περίμενα περισσότερα -ειδικά μετά τα δύο πρώτα. Πάει όμως τέλειωσαν και αυτοί

  3. Γιατί ρε παιδιά τους πήρατε απ’τα μούτρα τους White Stripes? Ντάξει κι εγώ πιστεύω ότι έχει αρχίσει η πτωτική πορεία τους αλλά πάντα είμαι της άποψης ότι προτιμώ ένα συγκρότημα με ένα φοβερό αλμπουμ και κάποια μέτρια παρά ένα μακρόβιο συγκρότημα με καμιά δεκαπενταριά «καλούτσικα» που ποτέ όμως δεν αγγίζει την τελειότητα (σαν τον Τόκο). Οι White Stripes μπορεί απ’ότι φαίνεται να μας τελειώνουν γρήγορα αλλά τουλάχιστον πρόλαβαν και άφησαν το White Blood Cells που όπως και να το κάνουμε είναι δισκάρα.

  4. ο Jack είναι ένας μικρός θεός, ένας καθαρόαιμος γκαραζιέρης που πήρε την άσχετη γκόμενα του για ντράμερ και κατέκτησε την Υφήλιο παίζοντας κάτι ξεχασμένα μπλουζ του Νότου. Επίσης και η συναυλία γάμησε, και ας λέτε ότι θέτε. και οκαλύτερος δίκσος είναι το De Stijl.

  5. δίσκος και όχι δίκσος… ήμουν ταραγμένος…

  6. Αγαπητέ Rayman, είναι ένας μικρός θεός απλά πιστεύω πως είχα μεγάλες προσδοκίες για το καινούργιο και κάπως μου ήρθε. Για την συναυλία τώρα εγώ προσωπικά είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Πως δύο άτομα πάνω στην σκηνή ακούγονταν για δέκα είναι κάτι φοβερό, ενώ κάτι άλλες μπάντες απλά νιαουρίζουν όταν ανεβαίνουν να παίξουν.

  7. e nai, as eimaste eilikrineis (an kai kanonika o pragmatikos fan einai tiflomenos apo ti latreia tou kai den einai pote eilikrinis) kai gw molis prwtoakousa to icky thump ksenerwsa, alla ws fan to sigxwresa (edw eimai sto tsak na sigxwresw tin panatha, ston Jackoula tha to paiksw afstiros?)

  8. Καλύτερα ΜΗΝ διαβάσετε το ποστ που ανέβασα σήμερα. (φτου κακά)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s