Κωλοτρυπίδες στον άνεμο

Ο Κώστας καθόταν με τις μπλε του πυτζάμες στο τραπέζι της κουζίνας. Έπινε σκέτο γαλλικό καφέ κι έτρωγε βούτυρο με μαρμελάδα πάνω σε γαλλική μπαγκέτα. Ο Κώστας είχε σπουδάσει στη Γαλλία και κάποιες συνήθειες δεν μπορούσαν να κοπούν. Ο Κώστας έκλασε. Η γυναίκα του Νατάσσα έκανε ένα μορφασμό δυσφορίας και κάτι σαν τς τς τς. Ο Κώστας της έστειλε ένα φιλάκι και της είπε να ανοίξει την τηλεόραση. Η Νατάσσα υπάκουσε. Η χώρα καιγόταν εδώ και τρεις μέρες. Η Πελλοπόνησος μέτραγε θάνατο και απελπισία. Ο Κώστας ξανάκλασε. Έφταιγε η γαλλική μπαγκέτα και η μαρμελάδα βατόμουρο, ο γιατρός του είχε πει να την κόψει αλλά εκείνος δεν υπάκουσε. Οι ειδήσεις έδειχναν την φρικιαστική εικόνα μιας απανθρακωμένης μάνας αγκαλιά με τα τέσσερα παιδιά της. Ο Κώστας ήπιε λίγο καφέ και είπε στην γυναίκα του: «Κοίτα γυναίκα τι γίνεται στον κόσμο»! Η Νατάσσα συμφώνησε. Ο Κώστας αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο τον φίλο του Βύρωνα. Ο Βύρωνας χτενιζόταν στο μπάνιο, προσπαθούσε να τελειοποιήσει την βοϊδογλυψιά που βολευόταν στο κεφάλι του, το μαλλί δεν έλεγε να υπακούσει και την ώρα που έχωνε τα δυο του δάχτυλα στο κεσεδάκι με τον ζελέ, χτύπησε το τηλέφωνο. Ο Βύρων τσαντίστηκε και απάντησε απότομα: «Ποιός είναι;». Ο Κώστας τον κατεύνασε. «Άκου Βύρων», του είπε, «αυτοί οι αγροφύλακες που έβαλες να φυλάνε τα δάση, αυτοί οι rangers, δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτε. Κάτι πρέπει να γίνει, η πυροσβεστική δεν είναι αρκετή και αυτός ο κωλόκαιρος δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση. Πάρε και τους άλλους τηλέφωνο, ραντεβού στο μέγαρο σε μία ώρα. Πρέπει να κερδίσω αυτές τις εκλογές Βύρων». Ο Βύρων αγχώθηκε, το μαλλί δεν έλεγε να στρώσει και συν όλα τα υπόλοιπα έπρεπε να πάρει και τους φίλους του τηλέφωνο. Ο Βύρων υποτάχθηκε, έκλεισε το τηλέφωνο, τίναξε τον ζελέ από τα δάχτυλά του κι έπιασε το κινητό του. Η γυναίκα του τον πλησίασε από πίσω και του χάιδεψε τα μαλλιά ή τουλάχιστον αυτό που είχε για μαλλιά. Ο Βύρων τσαντίστηκε και απότομα γύρισε προς το μέρος της, της άρπαξε το χέρι και της είπε: «Γαμώ την παναγία σου, σου έχω πει να μην μου χαιδεύεις το κεφάλι όταν χτενίζομαι. Τά ‘χω γραμμένα τα χάδια σου, γαμώ τη πουτάνα μου». Η γυναίκα του τρόμαξε και κούρνιασε σε μια γωνιά κλαίγοντας με αναφιλητά. Η χώρα συνέχιζε να καίγεται.

Ο Νικήτας καθόταν στο γραφείο του και περίμενε τηλέφωνο από το μεγάλο κανάλι.. Ο Νικήτας γούσταρε να γλύφει αντρικές κωλοτρυπίδες και του άρεσε να το παίζει δήμαρχος της πόλης. Ο Νικήτας ήταν στον αέρα του μεγάλου καναλιού πια κι έλεγε πως για τις φωτιές της χώρας έφταιγε η αριστερά και οι τρομοκράτες, ο Νικήτας είχε μεγάλη φαντασία σαν πούστης, σαν δήμαρχος όμως καμία.

Σε ένα άλλο σπίτι ο πρώην χαφιές και νυν υπουργός τύπου, Θόδωρος γαμούσε την γυναίκα του Μάρα από πίσω, φορούσε ακόμα τα γυαλιά του και της έλεγε βρωμόλογα. Στην ουσία ο Θόδωρος φανταζόταν πως γαμούσε μια άλλη δημοσιογράφο γιατί η δικιά του δεν βλεπόταν. Πάνω στη μεγάλη στιγμή που ο Θόδωρος θα πετούσε τα ζουμιά του στον κώλο της Μάρας, χτύπησε το τηλέφωνο. Ο Θόδωρος κατέβασε δυο μπινελίκια και ξεφόρτωσε στον κώλο της Μάρας. Το τηλέφωνο έσκουζε σαν διαολεμένο, ο Θόδωρος λαχανιασμένος και με λίγο σπέρμα στα χέρια του σήκωσε το τηλέφωνο. Στην άλλη πλευρά της γραμμής ήταν ο Κώστας. Η φωνή του Κώστα ακουγόταν λίγο ανήσυχη. Λίγο όμως, όχι πολύ. Βλέπεις έρχονταν εκλογές και ο Κώστας ήθελε άλλα τέσσερα χρόνια για να αυνανιστεί στον θρόνο του. Ήταν σίγουρος πως θα κέρδιζε γιατί έτσι και αλλιώς μονομαχούσε αυτός και η ανικανότητά του, ένας από τους δύο θα κέρδιζε. Ο Κώστας είπε στον Θόδωρο για το επικείμενο ραντεβού που θα γινόταν σε μία ώρα. Ο Θόδωρος είπε πως θα ήταν εκεί. Φυσικά και θα ήταν εκεί, πάντα ήταν εκεί.

Εντωμεταξύ η χώρα συνέχιζε να καίγεται. Άνθρωποι τρελαίνονταν, καίγονταν ζωντανοί και αδυνατούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Περίμεναν βοήθεια αλλά οι υπεύθυνοι δεν ήταν εκεί, οι κωλοτρυπίδες των υπευθύνων αιωρούνταν στον άνεμο. Γυναίκες, παιδιά, γέροι, νέοι κινδύνευαν να πεθάνουν ανά πάσα στιγμή, μια χώρα σε σύψη, μια χώρα στην απόλυτη παρακμή, μια χώρα που οι δημοσιογράφοι επέβαλαν, με την μορφή του νταβατζή, τις εκλογές κι έβαζαν τον κόσμο να διαλέξει ανάμεσα στα ζεστά σκατά και στα κρύα σκατά. Το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο, ο κόσμος θα συνέχιζε να πληρώνει φόρους, να ζει με ψίχουλα για μισθό, να τρελαίνεται μέσα σε νοσοκομεία και σε καφενεία, να ποντάρει στο άγνωστο, να καίγεται ζωντανός, να προσπαθεί ο καθένας από μόνος του να σώσει ότι μπορεί, να προσπαθεί να επιβιώσει.

Η ώρα ήταν δύο και μισή το μεσημέρι, ο ουρανός ήταν κατάμαυρος και το μόνο μέρος που άξιζε μια γερή φωτιά ήταν το μέγαρο που θα συναντιόντουσαν οι παραπάνω φίλοι.

 

Written by: Arturo Bandini

Advertisements

7 responses to “Κωλοτρυπίδες στον άνεμο

  1. Εδώ και πέντε μέρες καθόμαστε όλοι αναπαυτικά στους καναπέδες μας (όσοι είμαστε μακριά από Πελοπόννησο, Ευβοια και όπου αλλού υπάρχουν εστίες) και παρακαλούθούμε με ενδιαφέρον (?) τις ειδήσεις.. Οι συζητήσεις που κυριαρχούν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τις πυρκαγιές και όλες τελειώνουν συμφωνώντας ότι η κυβέρνηση και όλοι όσοι εμπλέκονται και έπρεπε να κάνουν κάτι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Όλα καλά μέχρι εδώ και φαντάζομαι ότι όλοι οι αγανακτισμένοι πολίτες αυτής της χώρας συμφωνούν και εκνευρίζονται ακόμη περισσότερο ακούγοντας τις συνεχόμενες μαλακίες για «ασύμμετρες απειλές» ή βλέποντας τον Κωστάκη υποκριτικά ανήσυχο να μπαίνει με το μπουφανάκι του στο Μέγαρο, ακολουθούμενος από τον πάντα καλοχτενισμένο Βύρωνα και τον πάντα ατάραχο Ρουσόπουλο!…
    Παρόλα αυτά, τα σχόλια από τον Arturo Bandini κατάφεραν να με εξοργίσουν ίσως και περισσσότερο από όλα τα παραπάνω που εν συντομία περιέγραψα.!!!
    Γιατί (ακολουθεί καινοτοπία) νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που αυτός ο τόπος δεν πήγε και δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά!!…
    Γιατί αντί να εναντιωθούμε όλοι σε αυτόν τον παραλογισμό είτε με την ψήφο μας (κατά κύριο λόγο), είτε με σχόλια και κείμενα που απλά θα δείχνουν την αγανάκτησή μας (με στοιχεία για το μέγεθος της καταστροφής και τις λάθος κινήσεις που έγιναν) ή ακόμα περισσότερο με ιδέες και λύσεις για το πώς μπορούμε ακόμα να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται .. εμείς τι κάνουμε??? Σχολιάζουμε τα κακώς κείμενα βεβαίως βεβαίως γιατί είμαστε «ανήσυχοι πολίτες», πολιτικοποιημένα όντα» κλπ..κλ.π… αλλά δεν παραλείπουμε να κάνουμε και τα σχετικά σχόλια για το αν κλάνει ο Κωστάκης στο σπίτι του… αν ο Νικήτας είναι πούστης… ή αν ο Ρουσόπουλος παίρνει την Μάρα από πίσω… και είμαι σίγουρη ότι ο Arturo θα έχει την δικαιολογία «της ποιητικής αδείας» για να δείξει πόσο άσχημη είναι η κατάσταση… συμφωνώ αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι πολύ πιο κόσμιοι που αφορούν μεγαλύτερη μερίδα του λαού μας (που ενδιαφέρεται για την ανικανότητα όλων των παραπάνω και δεν δίνει δεκάρα για την προσωπική τους ζωή) και δεν καταλήγουν σε μια «ποιητική αηδία» τελικά…
    Αυτό μόνο…να ξέρουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας με τον σωστό τρόπο
    Για να μην χάσουμε κι εμείς το δίκιο μας…

  2. Arturo Bandini: Αγαπητή jenny το ότι σε εξοργίζει το κείμενό μου, το βρίσκω απλά εξοργιστικό! Αν η μισή Ελλάδα καίγεται και πεθαίνουν άνθρωποι και τρελαίνεται ο κόσμος κι εσύ εξοργίζεσαι από ένα κείμενο σε ένα μπλογκ που ο γραφιάς του δεν αρθογραφεί κόσμια τότε τι να πω. Ο καθένας εναντιώνεται με τον προσωπικό του τρόπο και ύφος και δεν μπορείς να αφαιρέσεις από κανέναν το δικαίωμα αυτό.

  3. Αγαπητέ Arturo,
    Φυσικά και εξοργίζομαι με όλα όσα συμβαίνουν αλλιώς δεν θα έμπαινα στον κόπο να σχολιάσω τα γραφόμενά σου και να ανατρέξω στις σελίδες του blog σας για σχετικά άρθρα με αυτό! Το ότι έχεις το δικαίωμα να αρθογραφείς με όποιο τρόπο και ύφος θέλεις είναι αυτονόητο (για μένα τουλάχιστον!) όπως αυτονόητο είναι από την στιγμή που εκθέτεις τις απόψεις σε «δημοσία θέα» να δέχεσαι και την κριτική από τους συνανθρώπους σου!.. με δυό λόγια, συμμερίζομαι απόλυτα την οργή σου για όλα αυτά που συμβάινουν αλλά δεν μπορείς κι εσύ από κανέναν να αφαιρέσεις το δικαίωμα να κρίνει αυτά που λες… και επειδή είμαι σίγουρη ότι κατά βάθος συμφωνούμε και δεν υπάρχει λόγος να διαφωνούμε στα επιμέρους και να αναλωνόμαστε σε αυτό, ας κλείσουμε με αυτό που λέει ο Vertigo (είμαι σίγουρη ότι συμφωνούμε και οι δύο) και απλά αποτυπώνει (με τον καλύτερο τρόπο) αυτό που όλοι σκεφτόμαστε και θα θέλαμε να ισχύει:
    «Και οι ξένοι ηγέτες πηδάνε τις γυναίκες τους, ενδεχομένως και να τις δέρνουν κάποιοι, αλλά όταν παραστεί ανάγκη παρατάνε τις μαλακίες και τρέχουν να σώσουν τις χώρες τους, πολύ απλά γιατί τις σέβονται και τις αγαπούν».

  4. Arturo Bandini: Αγαπητή Jenny… ραντεβού την Τετάρτη 7 η ώρα στην Πλατεία Συντάγματος

  5. Μάλλον δεν θα προλάβω να έρθω στο ραντεβού! θα βρίσκομαι στην πλατεία των Χανίων εκείνη την ώρα… με πολλούς άλλους ελπίζω!!!

  6. Σχόλια δε θα κάνω για κανένα κείμενο αυτό που θάθελα απ’όλους είναι να κάνουν ΚΑΤΙ γιά όσα συμβαίνουν να διαμαρτυρηθούν με όποιον τρόπο νομίζουν εκείνοι σωστό φτάνει να καταλάβουν κάποιοι,η καλύτερα αυτοί που πρέπει,ότι κάποιοι σ’αυτό το κράτος παραμένουν ξύπνιοι και καλό θα είναι να τους παίρνουν σττα σοβαρά.Άκουσα κάτι αλλά δε το έχω επιβεβαιώσει θα το επιβεβαιώσω όμως,λένε πως όταν καταθέτεις χρήματα στο λογ/μο των πυροπαθών η τράπεζες ζητούν προμήθεια….δε λέω τίποτα αλλά αν ισχύει κάτι τέτοιο τότε τα δικά μου κείμενα και όχι μόνο στο blog θα κάνουν αυτό του bandini να μοιάζει με συνέντευξη του Μίμη Πλέσσ αστη Μπίλιω Τσουκαλά.Νάστε καλά και κυρίως νάστε συνηδειτοποιημένοι τότε είστε πραγματικά επικύνδινοι!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s