Το πραγματικό καλοκαίρι της ντροπής

Και τώρα τι κάνουμε;
Κατεβαίνουμε με μαύρα ρούχα στις πλατείες, βουβοί, θλιβερές υπάρξεις, επιμυθείς
μιας καταστροφής που ήταν απλά θέμα χρόνου.

Αν το καλοσκεφτούμε δεν θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη αυτό που έγινε (και συνεχίζεται ακόμα) και μαύρισε, πριν τα μπλουζάκια μας, την φύση μας και τις ψυχές μας. Είχαμε το βασικό συστατικό. Έναν λαό αποτελούμενο από ανθρώπους που:

Ζητούν αξιοκρατία, αλλά αν βρεθεί κάποιος να «βολέψει» το παιδί τους, άσχετα αν αυτό είναι σε βάρος κάποιου άλλου, τον υποστηρίζουν. Κουνάνε το κεφάλι αυστηρά και με θλίψη όταν κάποιος σκοτώνεται σε τροχαίο, αλλά θα περάσουν το φανάρι με κόκκινο και θα παραβιάσουν το στοπ αν δεν βλέπει κανείς μπάτσος.
Φωνάζουν για τη διαφθορά, αλλά θα λαδώσουν τον υπάλληλο για να «γινει η δουλειά» τους.
Στο κάτω κάτω, όλοι αυτό δεν κάνουν;
Ακόμα και οι «διεφθαρμένοι πολιτικοί» μας, οι οποίοι τελικά δεν κάνουν κάτι περισσότερο
από εμάς: τα παιδιά τους προσπαθούν να βολέψουν κι αυτοί, τούς εαυτούληδες τους και τις
οικογένειές τους υποστηρίζουν. Μήπως ο «απλός λαός» ζηλεύει που δεν μπορεί να τα πιάσει
χοντρά κι αυτός;
Όλοι είναι υπέρ της οικολογίας, αλλά έχετε δει την ελληνική (παρά) φύση μετά από το
πέρασμα εκδρομέων, πιστεύω. Δοκιμάστε να κάνετε παρατήρηση σε κάποιον οδηγό που πετάει
σκουπίδια από το αυτοκίνητό του στο δρόμο, αλλά μετά να είστε προετοιμασμένοι για όλα!
Όλοι φωνάζουν για τις πλημμύρες, αλλά τα φρεάτια δεν μπλοκάρουν από εβραίους σαμποτέρ,
αλλά από την πλαστική σακούλα σκουπιδιών του κυρ-Μπάμπη.
Δεν θα συνεχίσω να αραδιάζω δυσάρεστα σε όλους μας πράγματα, απλά θέλω να πω ότι οι
περήφανοι απόγονοι του Περικλή, του Σωκράτη, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τόσων άλλων,
μοιάζουν σαν να ζουν ο καθένας μόνος του σε ένα νησί, αδιαφορώντας για τον δίπλα τους.
Η εμπειρία δείχνει ότι πάντα σε δύσκολες καταστάσεις υπάρχει σύμπνοια, αλλά είναι τόσο
προσωρινό αυτό, που δεν διορθώνει την κατάσταση. Κανείς δεν πρέπει να εξαιρεί τον εαυτό
του από αυτήν τη φαυλότητα, όλοι πρέπει να νιώθουμε ένοχοι, και ίσως, κάποτε, αλλάξουμε
τη «μαύρη μοίρα» μας.
Μην ξεχνάμε ότι και οι πολιτικοί μας, αυτό το περίφημο «κράτος», προέρχονται από εμάς,
είναι, τελικά, μέσα από εμάς.
Και για όσους πιστεύουν στην θεωρία της διεθνούς συνομωσίας θα πω ότι πάντα θα δεχόμαστε
επιθέσεις όσο φαινόμαστε αδύναμοι, διχασμένοι, χωρίς οράματα.

Επειδή ξέρω ότι κάποιοι θα παραπονεθούν πως δεν υπάρχει τίποτα σχετικό με μουσική στα παραπάνω, ακολουθεί ένα playlist για να συνοδεύει τα ζεστά και μπαρουτοκαπνισμένα καλοκαιριάτικα βράδυα σας.

 1. The Crazy World Of Arthur Brown – Fire
 2. Roky Erickson – Burn The Flames
 3. Bloodhound Gang – Fire Water Burn
 4. The Neville Brothers – Fiyo On The Bayou
 5. Ruts – Babylon’s Burning
 6. Lloyd Cole & The Commotions – Forest Fire
 7. Talking Heads – Burning Down The House
 8. Jet Black Berries – All Is Lost
 9. Guadalcanal Diary – Fire From Heaven
10. Randy Newman – Let’s Burn Down The Cornfield

Advertisements

One response to “Το πραγματικό καλοκαίρι της ντροπής

  1. Να προσθέσω δυο τρια τραγουδάκια μια και συμφωνώ 200% με όσα έγραψες.
    FIRE IN THE WESTERN WORLD:DEAD MOON
    CATCH A FIRE:BOB MARLEY AND THE WAILERS
    WE DIDN’T START THE FIRE:BILLY JOEL
    Να βάλω το I’M ON FIRE:BRUCE SPRINGSTEEN η θα πικράνω το φίλο μας τον «πολύτιμο»?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s