SENSE 24. Μάιος / Ιούνιος 2002

Στήλη:

p.s. Anything goes!…

«… το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε ένα μουσικόφιλο είναι η ΄εκλαΐκευση΄ ενός σπάνιου ωραίου κομματιού που πέρα από την καλλιτεχνική του αξία διαθέτει και την ελιτίστικη αύρα ότι δεν το ξέρει ακόμα πολύς κόσμος, δεν έχει μπει στα charts,δεν έχει ‘λαϊκέψει’…», έγραψε πρόσφατα ένα μουσικό περιοδικό με αφορμή τα τραγούδια που χρησιμοποιούνται σε διαφημίσεις. «Γιατί μόλις ένα κομμάτι παίξει σε διαφημιστικό σποτ μεγάλης συχνότητας, την άλλη μέρα η κάθε Κατίνα τρέχει στα δισκάδικα και το μουρμουρίζει παράφωνα στον άτυχο υπάλληλο για να ανακαλύψει τι είναι και να αγοράσει το cd». Δυστυχώς, ο συντάκτης αποφεύγει να μας ορίσει την ‘Κατίνα’ έτσι όπως την εννοεί εκείνος, και δεν έχουμε την πλήρη εικόνα – φανταζόμαστε πάντως μεσόκοπες πενηντάρες στον πρώτο όροφο του Metropolis να προσπαθούν να τραγουδήσουν το ‘Bohemian Like You’ στον αγουροξυπνημένο υπάλληλο που μόλις έβαλε στο cd player του μαγαζιού τη συλλογή της Constellation.Δεν αντιλέγουμε ότι θα ήταν ένα αστείο θέαμα, όμως η έκφραση αυτή περί ‘ελιτίστικης αύρας’ και ‘κάθε Κατίνας’ είναι τόσο αστεία που δεν μπορεί καν να θεωρηθεί σνομπ. Αρχικά, ο ‘μουσικόφιλος’ που ξενερώνει όταν το ‘σπάνιο ωραίο κομμάτι’ γίνει επιτυχία δε μας κάμει και τόσο σε μουσικόφιλο αλλά μάλλον σε εραστή της ‘ελιτίστικης αύρας’ για να χρησιμοποιήσουμε και τα λόγια του συντάκτη. Είναι σαν κι αυτούς που άκουγαν το ‘The Black Light’ των Calexico και το θεωρούσαν σπουδαίο δίσκο – και μετά, όταν το group έγινε ευρύτερα γνωστό χάρη στο σήμα μιας τηλεοπτικής εκπομπής και ενός διαφημιστικού σποτ και γέμισαν το Ρόδον, σταμάτησαν να τους ακούνε, απαξιώντας να βάλουν κάτω τη λογική και να σκεφτούν ότι αυτό δεν επηρεάζει τη μουσική των Calexico και (εν γένει) των κάθε Calexico.Ας δούμε όμως και το θέμα της ‘Κατίνας’. Εδώ προφανώς γίνεται μια νύξη στο ‘πρέπον’ target group του κάθε ήχου, κάτι σαν ‘τα indie να μένουν στους indie οπαδούς που ξέρουν και οι υπόλοιποι να συνεχίσουν να ακούνε αυτά που ακούνε’. Δηλαδή με άλλα λόγια οι ‘μουσικόφιλοι’ ενοχλούνται όταν κάποιος ‘μη μουσικόφιλος’ θελήσει να ακούσει κάτι από αυτά που ακούν εκείνοι και όταν συμβεί αυτό, απορρίπτουν το συγκεκριμένο άκουσμα και το κατατάσσουν στα ακούσματα για ‘μη μουσικόφιλους’! Με αυτή τη στάση δε, είναι σα να μην αναγνωρίζουν το δικαίωμα του ‘μη μουσικόφιλου’ να ακούσει κάτι διαφορετικό, λες και όλοι γεννήθηκαν ακούγοντας Joy Division – ας μην κρυβόμαστε, οι περισσότεροι στην εφηβεία μας, ακούγαμε οι μισοί Europe και οι άλλοι μισοί Kylie.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποια cds των Dandy Warhols (για παράδειγμα) έφτασαν σε ακατάλληλα αυτιά, με την έννοια ότι ο αγοραστής τους άκουσε το ‘Bohemian’ δυο τρεις φορές και μετά έβαλε το cd στο ράφι δίπλα στο cd του Νταλάρα (στην καλύτερη περίπτωση) και το ξέχασε παντελώς. Tέτοιες δισκοθήκες που αποτελούνται αποκλειστικά από ‘hits’ κάθε άλλο παρά σπάνιο φαινόμενο είναι και αν τώρα κάποιος το ψάχνει λίγο παραπάνω και επιλέγει προσεκτικά τα ακούσματά του, δε βλέπω γιατί πρέπει να ενοχλείται αν η νοικοκυρά του διπλανού διαμερίσματος μαγειρεύει μουσακά ακούγοντας Σφακιανάκη και μετά βάζει και λίγους Dandies στο καπάκι να έρθει να δέσει η μπεσαμέλ. Εξάλλου, το σημαντικό της όλης ιστορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι μερικοί από όσους πήραν κάποιο από τα εν λόγω cds από σπόντα, βρέθηκαν μπροστά σε κάτι καινούριο και συναρπαστικό που τους έβαλε σε μια διαδικασία ψαξίματος. Και από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς-ποιος πήγε στο ξεκάρφωτο στο δισκάδικο για πρώτη φορά και πήρε το album των Slint; Κανείς. Υποπτεύομαι όμως ότι αυτό μπορεί να έγινε με το cd των Dandies και ότι ένα ποσοστό (μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία) άρχισε να αναζητά ακούσματα και τελικά γνώρισε έναν ήχο που μπορεί –αν υπήρχε η τόση διαφήμιση- να μην ανακάλυπτε. Και στη τελική όλα είναι θέμα γούστου, και όσο off είναι κάποιος που ακούει τους Calexico και πηγαίνει στο live τους μόνο και μόνο επειδή θεωρούνται ‘hip’ και ‘μόδα’, άλλο τόσο είναι και αυτός που τους αγνοεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Όσο για το αν η μουσική της διαφήμισης ταιριάζει με το προϊόν, αυτό είναι θέμα γούστου και αισθητικής και είναι ολοφάνερο ότι το 90% τουλάχιστον των διαφημίσεων σήμερα δεν έχουν κανένα γούστο και καμία αισθητική, όχι όταν βλέπουμε τα παιδιά να κυνηγάνε τη μητέρα τους για να τους δώσει ένα γιαούρτι με φρούτα, όταν τα φουντούκια μπαίνουν μέσα σε σοκολατάκια χορεύοντας μπαλέτο ή όταν κομψές νοικοκυρές κάνουν παρκέ με ηχητική υπόκρουση διασκευασμένες όπερες. Η ένταση σε όλη αυτή την ιστορία είναι όταν η συχνότητα προβολής των διαφημιστικών είναι εξοντωτική, και έτσι δημιουργείται το φαινόμενο ‘Losing My Religion’, ή με άλλα λόγια, του τραγουδιού που το έχεις ακούσει τόσες πολλές φορές στη ζωή σου που δεν χρειάζεσαι να το ξανακούσεις ποτέ. Αλλά ψυχραιμία: φαντάζεστε να ήταν το ‘Losing My Religion’ στη θέση του ‘Bohemian Like You’;;

sense.jpg

Οκ λοιπόν, το συζητούσαμε εδώ και καιρό. Η ιδέα έπεσε όπως πέφτουν όλες οι ιδέες…λίγο κάτι που ήθελε να κάνει ο Vertigo σε ένα αφιέρωμα, λίγο κάτι ο Bandini που πιάστηκε από την ιδέα του Vertigo, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…και νά η καινούργια κατηγορία του Back to Mono!!!

Τι θα περιέχει λοιπόν το καινούργιο category με τον τίτλο: Time Goes By…(Slowly But Surely);

Κείμενα και άρθρα από παλιά fanzines και περιοδικά που κατέχουν οι γραφιάδες του εν λόγω blog. Το ξεκίνημα γίνεται από ένα τέυχος του φοβερού fanzine sense που κυκλοφορούσε ο Τάσος Πατώκος, (αγαπημένος προσωπικός μουσικογράφος). Το συγκεκριμένο τεύχος κυκλοφόρησε πέντε χρόνια πρίν και όπως θα είδατε το εξώφυλλο του κοσμούσαν οι The Breeders αφού εκείνη την χρονιά κυκλοφορούσαν το «Title TK«, έναν δίσκο μάλλον αδικημένο για τις ανάγκες της εποχής. Το κείμενο που postάρουμε πρώτο είναι κάποιες σκέψεις , (υποθέτω του Πατώκου διότι δεν έχει υπογραφή), για την εκλαΐκευση όμορφων τραγουδιών από τις μάζες.

Υ.Γ. Φρεσκάραμε και λίγο το ιστολόγιο αλλά στην συνέχεια θα υπάρξουν κι άλλες εκπλήξεις!!!

Καλό Χειμώνα!!!

By: Arturo Bandini

Advertisements

3 responses to “SENSE 24. Μάιος / Ιούνιος 2002

  1. Καλορίζικο το φρεσκάρισμα.Μια και όλη αυτή η ανάλυση σχετικά με το μουσικόφιλο και τα κατάλληλα αυτιά θυμήθηκα ένα περιστατικό πρίν απο 6 χρόνια περίπου.Μόλις είχε τελειώσει μια συνάντηση στελεχών σε μια εταιρεία που δούλευα τότε και παρόλο που δεν ήμουν στέλεχος,ίσως να υπάρχει Θεός τελικά,έπρεπε να φοράω κοστούμι και γραβάτα.Στο γυρισμό με το λεωφορείο δυο πιτσιρικάδες δίπλα μου περιεργάζονται δυο βυνίλια το ένα είναι το when the circus left town των KYUSS και το άλλο ήταν MONSTER MAGNET αλλά δε θυμάμαι ποιο….
    Τα παιδιά φοράγαν μαύρα δερμάτινα και το μαλλί έφτανε πιο κάτω απο τούς ώμους.Δεν ήξεραν τα γκρούπ αλλά κάποιος τους τα είχε συστήσει.»Ρε συ λες να πήραμε πατάτες?»σχολίασε ο ένας.»Τι να σου πω ούτε που τους ξέρω..δε μπορούμε και να ακούσουμε γαμώτο τι παίζουν..»
    «Καλό το κοστούμι και η γραβάτα Ελ Νιόνιο» λέει μέσα μου μια φωνή «αλλά θα αφήσεις δυο,παιδιά στην άγνοια???»
    «Παιδιά συγνώμη που διακόπτω..»πετάγομαι και αρχίζω να εξηγώ τι παίζουν τα δύο γκρούπς αρχίζοντας να τα εκθειάζω παράλληλα στο τέλος τους είπα να γυρίσουν σε άλλους καιρούς και να ακούσουν BLUE CHEER και BLACK SABBATH.Πιάσαμε τη κουβέντα για κανα δεκάλεπτο και τα παιδιά κατέβηκαν αφού μ’ευχαρίστησαν για τη πάρλα.Πρόσεξα όμως κατά τη διάρκεια της κουβέντας πως κοίταγαν απορρημένοι το κοστούμι αδυνατόντας να πιστέψουν ότι αυτά που άκουγαν πρόέρχονταν απο τύπο που άνετα τα λάιφστάιλ μαλακοέντυπα του έδιναν το τίτλο του «φλωρογιάππυ του μήνα».Καθώς έφευγάν μίλαγαν και γέλαγαν απορημένοι πως ένας τέτοιος τύπος άκουγε τέτοια μουσική,εντάξει δεν είμαι ο καλύτερος στο διάβασμα των χειλιών αλλά ένα 7 ιντσο το έβαζα στοίχημα ότι κάτι τέτοιο έλεγαν.
    Εψες το βράδυ είδα και ένα συμπαθέστατο θρίλλερ το TESIS που σημαίνει διατριβή στα ισπανικά.Είναι του ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ του σκηνοθέτη του ΟΙ ΑΛΛΟΙ και του ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ(της πρώτης ισπανικής ταινίας όχι της πατάτας ρημέικ με το Κρούζ).Αξίζει το κόπο και προσέχτε ιδιαιτερα το τέλος…σας θυμίζει κάτι σίγουρα.

  2. Διεκδικώ την κριτική του Μάρκου Φράγκου στο Adore των Smashing Pumpkins προκαταβολικά. . . Μερσί. . .

  3. Συμφωνώ απόλυτα με το ποστ, απλά να θυμίσω ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που λόγω των διαφημίσεων «κάηκαν» εντελώς. Παράδειγμα ο Moby.
    Και μιά ιστοριούλα.
    Γύρω στο ΄90, την ώρα που παίζω μουσική, έρχεται τύπος να μου κάνει παραγγελιά και με ρωτάει «φίλε το 501 το έχεις» δεν κατάλαβα στην αρχή και μου εξηγεί ότι θέλει το τραγούδι της διαφήμισης από τα Levi’s 501. OK του λέω πιό θέλεις (γιατί από διαβολική σύμπτωση είχα μαζί μου το βινύλιο με όλα τα τραγούδια από τις διαφημίσεις των 501 έως τότε). Και τι μου απαντά ο μάγκαςq «το κανονικό»!!!
    Εννοούσε τελικά το Should i stay or should i go των Clash!!!

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s