Κολοκύθια Τούμπανα (slow the much-oil)

Η πιο εύκολη έναρξη ενός προλόγου είναι το ρητορικό ερώτημα. Εκφράζεις αυτό που σκέφτεσαι, αφήνεις και τα μετριοπαθή περιθώρια και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Λοιπόν, αυτή τη φορά λέω να οριοθετήσω ξεκάθαρα την άποψή μου για το τοπίο και όποιος ενδιαφέρεται ας συνεχίσει.

   Όσοι βρέθηκαν προσφάτως στον Ιανό, την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου των Πετρίδη-Ζουγρή για τα soundtrack, μεταξύ ερωτήσεων τού τύπου «τι μουσική να λέμε στα παιδιά μας ν’ ακούσουν?» και του ξεσπάσματος τού Ζουγρή περί της τιμής των εισιτήριων της Lisa Gerrard με το αμίμητο «Μ’ αυτά τα εισιτήρια, στη συναυλία δεν θα πάνε αυτοί που άκουγαν Dead Can Dance, αλλά αυτοί που πάνε και στον Bocelli», θα άκουσαν για πολλοστή φορά αυτούς τους ανθρώπους να μιλούν για τους ανύπαρκτους μηχανισμούς προώθησης της ξένης-ή ελληνικής- σύγχρονης μουσικής σκηνής στην Ελλάδα. Την ώρα που η εκπομπή τους στη ΝΕΤ παραμένει, εν μέσω διαφημίσεων, ειδήσεων και των νέων του Ι.Κ.Α Πατησίων, ο τελευταίος των Μοϊκανών.

   Ο Πετρίδης μίλησε για την προσπάθεια των free press(παρεμπιπτόντως, η Ρόζιτα Σπινάσα έγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο στο blog του Mic περί της «κίνησης των πραγμάτων στην πόλη», αποσαφηνίζοντας και την, περιορισμένη κατ’εμέ, ανταπόκριση του κόσμου και της πραγματικότητας στα κείμενα αυτών των εντύπων. Κοινώς ψευδαισθήσεις). Ασχέτως, αν κάποιος συμφωνεί με τον χαρακτήρα των δύο βασικών εντύπων της Πέμπτης- του ενός παλαιοκομμουνιστικού-νεοπασοκικου-wannabe-βέρος συνασπισμένος-softlifestyle a.k.a «γιατί η ζωή μας να μην έχει την τροπή εκείνης του Ψαριανού?» και του έτερου αστικοεναλλακτικού-που-δε-μας-βγήκε-άρα-σε-mainstream-στροφή-μπας-και-κάτσει-καμιά-διαφήμιση a.k.a «ξεκατινιαστείτε μαζί μας, έχω κυκλοθυμίες χρυσή μου, its free»- όντως δίνουν χώρο στη μουσική, μαζί με κάποια κυριακάτικα φύλλα και λιγοστές ημερήσιες εφημερίδες (Ελευθεροτυπία, Καθημερινή). Κάτσε, με παρεξήγησες! Το θέμα είναι το πώς. Αν σταθώ στις ανακρίβειες, θα μου πείτε πως η μουσική δεν είναι εγκυκλοπαιδικό κιτάπι αλλά ήχοι-συναισθήματα κλπ, οπότε για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας-αν και δεν ξέρω πως μπορεί να μπερδευτεί ο Jack Bruce με τον Lenny Bruce, ούτε γιατί δεν μπορεί να προσέξει ο συντάκτης πόσα άλμπουμ έχει κυκλοφορήσει μια μπάντα- προσπερνώ τον εν λόγω κεφάλαιο.

   Πριν χρόνια, σ’ ένα Ποπ & Ροκ, ο Θωμάς Μαχαίρας είχε γράψει: «Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, μη νομίζετε τίποτα διαφορετικό, ικανοποιούν κι αυτοί κάποια βαθύτερα ένστικτα-όχι-επιθυμίες ας πούμε, για αυτοπροβολή και αυτοθαυμασμό.(…)οι επονομαζόμενοι «κριτικοί» παίζουν κι αυτοί το ρόλο τους, ο οποίος είναι αρνητικός. Βλέπετε, είτε «περνούν» ως «κουλτουριάρηδες», είτε ως «underground», είτε ως «mainstream» κ.ο.κ. είναι ικανοί να γράψουν κατεβατά ολόκληρα για βλακείες, μόνο που διανθίζουν τα όσα λένε με εντυπωσιακά κοσμητικά επίθετα και βαρυσήμαντους χαρακτηρισμούς. Μέσα απ’ όλες τις αντιφάσεις που τους τοποθέτησαν στη θέση του κριτή, όχι απλώς της μουσικής που κάποιοι άλλοι φτιάχνουν, αλλά και του τι θα περάσει ή δε θα περάσει, στα μάτια ενός εύπιστου «κοινού», ως ποιοτικό ή μη, αναπαύονται στις δάφνες της κενής φλυαρίας τους, που παραδόξως τους δίνει τις προϋποθέσεις να φαντάζουν «αυθεντίες» και «ειδήμονες». Στο ίδιο κείμενο μιλούσε για τους «παράγοντες» (συναυλιάρχες-ιδιοκτήτες club κλπ): «…το να στηρίζεις την ανεξάρτητη σκηνή, δε σημαίνει να αποδέχεσαι τη μιζέρια της, όταν αυτή αποδεδειγμένα υπάρχει, ενισχύοντάς την με ακόμη περισσότερη, εθελοτυφλώντας μπροστά στην στειρότητά της.(…)άτομα ανίκανα και ανέπνευστα αυτοϊκανοποιούνται κοπιάροντας τα είδωλά τους, προσφέροντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, παραπονούμενα κιόλας ότι δεν τους δίνουν την απαραίτητη προσοχή. Αν διαθέτεις κάποια μέσα, προς θεού, γιατί να τα χρησιμοποιείς για να θρέφεις τα εγωκεντρικά κόμπλεξ του καθένα;»

   Τα χρόνια πέρασαν και τίποτε δεν άλλαξε. Μπορεί να άνοιξαν site, μπορεί όσοι χρόνια επιθυμούσαν να μπουν στο χώρο να το κατόρθωσαν, άλλοι να μην άντεξαν ανάμεσα σε ψωνισμένα χνώτα, άλλοι να έβαλαν νερό στο κρασί τους, άλλοι ως καλοί διπλωμάτες να μην αποσαφηνίζουν “which side are they on”, άλλοι να φτιάχνουν μπλογκ και να ξεκατινιάζονται (κι άλλοι να λένε τα αυταπόδεικτα, αλλά να μπαίνουν στο ίδιο καζάνι), άλλοι να λοιδορούν αυτούς που καταφέρονται εναντίον τους απ’ αυτές τις ανώνυμες σελίδες και εγώ, χωρίς καμιά διάθεση απ’ τα παραπάνω-πιστέψτε το μικρό παιδί είμαι άλλωστε για τέτοια σύνδρομα (όταν ο Γιαννάκης σήκωνε το 1ο Ευρωπαϊκό, μόλις είχα αρθρώσει βασικές φράσεις, περί ύπνου-βόλτας- φαγητού)- ιστορίες και εμπειρίες συνδέω, να ψάχνω κίνητρο. Ο σκοπός δεν είναι να δημιουργούνται εντυπώσεις, ούτε να γράφω το ένα και το δείνα για τον καθένα, αλλά κάτι να…

   Σκέτη απογοήτευση, όταν και το κοινό με την αδιαφορία του δίνει το δικαίωμα στους προαναφερθέντες να λυμαίνονται ανενόχλητοι, ενισχύοντας τον «αλληλοσπαραγμό μιας παρωχημένης εσωστρέφειας. Με φρύδι σηκωμένο, εκμεταλλευόμενοι το αναμφίβολο γεγονός ότι τίποτα δεν πάει καλά για τον πολιτισμό αυτής της χώρας, και σύνθημα «το κάνουμε για την καύλα μας», θα συνεχίσουν να σκοτώνουν αυτό που «θέλουν» να γεννηθεί. Οι «δημόσιοι υπάλληλοι της κουλτούρας» που λέει και ο The Sound of Music», όπως και είχα γράψει προ καιρού σ’ ένα κείμενο που αποτελεί και την προσωπική μου άποψη περί όλων αυτών, μιας και απ’ ότι καταλάβατε το παρόν αποτελεί συρραφή και παραπομπή παρεμφερών θέσεων. Θα μου πείτε τα έχουμε ακούσει χίλιες φορές αυτά, αλλά επειδή δεν έχω πάρει κάποια ουσιαστική απάντηση απ’ την αντίπερα όχθη, γι’ αυτό και ανασύρω το θέμα βρίσκοντας και αφορμή να αναδημοσιεύσω και αυτά τα αποσπάσματα τού, μάλλον διαχρονικού, κειμένου τού Μαχαίρα, μήπως και…

 

Advertisements

3 responses to “Κολοκύθια Τούμπανα (slow the much-oil)

  1. Τα είπες όλα… όσο για τη Λίζα, ακόμα και με αυτές τις εξωφρενικές τιμές (η πιο ακριβή τιμή στη Γερμανία ήταν 50 ευρώ φέτος, εδώ 80), θα πάμε…πώς να τη δώ άλλωστε και πού? Θα στενάξει η πιστωτική πάλι…

  2. Loan Me a Dime:Μα είναι αδιανόητο!!Και σε τέτοιου τύπου συναυλίες, ένα αλλοπρόσαλο mix κοινού ακυρώνει-κι ενίοτε «χαλάει»-την ατμόσφαιρά τους.Τα υψηλά εισιτήρια φέρνουν τις κυρίες με τις γούνες(τετριμμένο),μαζί όμως με τη δυσανεκτικότητά τους.

  3. Μη νομίζεις, δε χρειάζεται αλλοπρόσαλο mix κοινού…τα παιδιά από το Βερολίνο, στη συναυλία της εκεί την άνοιξη, τα έπαιξαν καθότι προς τις πίσω σειρές γινόταν κανονικός χαμός: κουβεντολόι μεταξύ δεσποινίδων, πήγαινε έλα στο μπαρ για μπύες και άλλες μπύρες, φωνές, ταραχή, ένα χάος…όσοι κάθονταν προς τα πίσω δεν ευχαριστήθηκαν καθόλου συναυλία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s