«Θέλω να επιμηκύνω το πέος μου, 5 ίντσες»/ Now We Are Ten (Trunk Records)

-Και το ‘λεγα! Άλλη μια απ’ τις παλαβομάρες τού Trunk!

-Το υπόλοιπο θα το ακούσεις σπίτι.

nowwearetencd.jpg

Πριν 12 χρόνια, μια library συλλογή με τίτλο «The Super Sounds of Bosworth» παρουσίαζε ήχους jazz, ηλεκτρονικούς, διαφημιστικούς από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και τις αρχές του ’70. «Ήταν παράξενα σύγχρονος ήχος και πολλοί άνθρωποι που υπέθεσαν ότι ήταν «κακά» ή παραπλανητικά takes, σκέφτηκαν ότι η μουσική ήταν καινούρια. Λοιπόν δεν ήταν, και το άλμπουμ πάρθηκε από όλα τα είδη των αστείων ανθρώπων και κατέληξε να σαμπλάρεται από τον Everlast, τον David Holmes, και πολλούς καλλιτέχνες από παντού». Ήταν όμως το 1997 όταν, ύστερα από μια τετράχρονη έρευνα για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων, η Trunk Records κυκλοφόρησε το soundtrack της ταινίας The Wicker Man. Ένα απ’ τα αστραπιαία collectable albums, που άμα τη εμφανίσει του έπιανε τις 120 λίρες. Δε μένει παρά να εντοπίσετε στο ebay ποια η τύχη του σήμερα.

Με ορόσημο εκείνη τη χρονιά, η Trunk κλείνει φέτος τα δέκατα γενέθλιά της έχοντας κυκλοφορήσει περίεργες, δυσεύρετες, δύσκολες και αστείες μουσικές που έχουν εκτιμηθεί από ανθρώπους με χιούμορ, ευρείας ακουστικής αντίληψης, από υπομονετικούς ακροατές. Μιλώντας από προσωπική σκοπιά, πρέπει να παραδεχτώ ότι ανήκω στην κατηγορία των φοβισμένων και διστακτικών θαυμαστών του Jonny Trunk (εν αντιθέσει με τον Get Funky, που ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες και θα είχε να πει περισσότερα για αυτό το label– μπορείς να εκλάβεις και το post ως πάσα). Όποτε έκανα μια βόλτα απ’ το site με το μότο Music, Sex & Nostalgia, εστίαζα περισσότερο στο μεσαίο συνθετικό και στις cult απολήξεις των θεμάτων παρά στην ουσία τους. Μπορεί να θαύμαζα τις αλλοπρόσαλλες εμμονές, τη ζούρλια και την εσκεμμένη ανορθογραφιά της στήλης του στο Mojo, όμως παραμένω ένας συντηρητικός, ενίοτε δυσανεκτικός-με την έννοια της εγγυημένης σιγουριάς- ακροατής σε περιπτώσεις τόσο ξένων, προς εμένα, ήχων.

Αυτή η ετικέτα, κι ότι την περικλείει, αποτελεί την πιο πιστή ερμηνεία αυτού που ορίζεται ως obscure. Όλα αυτά τα χαμένα soundtracks, οι παραπεταμένες jazz παρτιτούρες σπουδαίων μουσικών, οι poppy ηλεκτρονικές ελαφρότητες άλλων, οι σεξιστικές διαφημίσεις μερικών και κάθε library χαμένο κομμάτι, που δεν έγινε αντιληπτό όχι λόγω αδυναμίας αλλά γιατί πάντοτε τα αυτιά δεν ήταν ανοιχτά, είτε μπροστά σε 99 κόπιες είτε σε ασταμάτητα, όμως στην πραγματικότητα μηχανικά κουφά, downloads.

Σ’ αυτή τη συλλογή που κυκλοφορεί σε cd με τίτλο Now we are ten” (JBH024CD), σε σπέσιαλλλ τιμή (5,99 λίρες= 9ευρώ), ανασύρει-μαζί με μια δική του σύνθεση- σύνθια, φλάουτα, σουτιέν, ρολόγια, jazz αριστουργήματα σαν εκείνο του Michael Garrick (Sketches Of Israelόσοι δεν διαβάσετε το κείμενο και τη συνέντευξή του στον Get Funky σπεύσατε), ακυκλοφόρητο Herbie Hancock, παιδιάστικες μελαγχολίες, γλύκες και φαντάσματα καθώς και ανησυχίες σαν αυτή του τίτλου του πόστ απ’ το project Dirty Fan Male. Κοινώς, μερικά απ’ τα πιο νορμάλ θέματα που έχουν κυκλοφορήσει σ’ αυτά τα δέκα χρόνια, μαζί με άλλα επικείμενα και ακυκλοφόρητα που περιμένουν κι εκείνα με τη σειρά τους την υστεροφημία τους.

Σκέφτομαι ότι είναι κρίμα η επανέκδοση της χρονιάς να μην κυκλοφορεί σε βινύλιο, σκέφτομαι ότι αυτοί οι δίσκοι επιβεβαιώνουν ότι κάποια πράγματα οφείλεται να αγοράζονται, ότι σε δισκάδικα μπορείς να βρεις τέτοια διαμάντια και δε μπορώ να φανταστώ πως αλλιώς μπορείς να θαυμάσεις τις στιγμές τής πρώτης ακρόασης ενός συλλεκτικού ξεσκαρταρίσματος, που λάμπει από κόπο, προσπάθεια και ψάξιμο. Κοιτάζοντας τον Jonny Trunk στη φωτογραφία τού εξωφύλλου, όταν ήταν 10 χρονών και πιθανότατα πονηρός όσο και σήμερα, διαβάζω το σημείωμα του στο cd : Its worth finally noting that Trunk Records never sells that many of any release, but what is sold falls into very interesting and important hands. Like yours. Thanks to everyone anywhere who has ever been involved with any Trunk Records release, from what old dolly who did The Clangers knitting to journalist in far away places who write nice thing about the music. I thank you all. And thanks of course to all the groovy little record shops around the world who dare to stock Trunk Records. Without such musical entrepreneurs there would be little or no interest in life”.

Υ.γ Ευχαριστώ τον blue drifter(a.k.a Υβέτ) για την επιμονή.

Advertisements

2 responses to “«Θέλω να επιμηκύνω το πέος μου, 5 ίντσες»/ Now We Are Ten (Trunk Records)

  1. Παράθεμα: G-SPOTS. The Spacey Folk Electro-Horror Sounds of the Studio G Library (JB032LP) « Back To Mono

  2. Παράθεμα: Lloyd Miller “A Lifetime In Oriental Jazz” (Jazzman) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s