Gilles Peterson «Digs America 2» (LUV N’ HAIGHT LHLP056,2007)

various-gilles_peterson_digs_america_2_b.jpg

Μερικά πηγαινέλα ενός ζευγαριού κλειστών ματιών χωρίζουν τα όνειρα απ’ τους εφιάλτες. O Gilles Peterson έχοντας φτάσει να είναι ένας απ’ τους λίγους guru των jazz, soul, hip hop, house, dub και διαφόρων παρεμφερών ιδιωμάτων, δεν έχει πάψει να βλέπει τα όνειρα που έβλεπε και μικρός. Είτε κλείνοντας το μικρόφωνο στο στούντιο του BBC, είτε παλιότερα έπειτα απ’ τα ξάγρυπνα dj set στο Dingwalls, όταν κοιμόταν, οι προσδοκίες, όπως βέβαια και οι φόβοι, οπτικοποιούνταν. Ένα απ’ τα όνειρα πραγματοποιήθηκε, αποτελώντας μάλιστα, κατά κάποιο τρόπο, το μεταίχμιο των επιθυμιών και όσων θα απεύχονταν. Κάποια μέρα, το σπίτι του τον πλάκωνε! Οι δίσκοι ήταν τόσοι πολλοί που ήταν επιτακτική η ανάγκη της μετακόμισης. Έτσι κι έγινε, όμως η κατοικία με το όνομα Brownswood έμεινε να φυλά αμέτρητους θησαυρούς, τιτλοφόρησε αργότερα ένα label του Peterson καθώς και μια ραδιοφωνική εκπομπή. Ότι έλαμπε μέσα εκεί, αποκτήματα από αυθεντικό record diggin’ στα δισκάδικα της Αμερικής και του Καναδά, επιλέχθηκε για δεύτερη φορά στο Digs America 2

Η Lorez Alexandria, απολύτως αισθαντική σε μια ατμοσφαιρική jazz ακολουθία, με το 7” του ‘68 “Im Wishin”, υφαρπάζει κάθε αναπνοή ενός αμέριμνου ακροατή (αγγλιστί, extraordinary & breathtaking mood piece).

Το Bethlehem Progressive Ensemble έπονται ως μια πλούσια παρέα μεθοδικών περιπατητών κλιμάκων και jazz μελωδιών, θέτοντας στο απομονωμένο κέντρο μια γυναικεία φωνή να δηλώνει “Call To Worship (Make Way)” .

Η Irene Kral είναι μια τυπική jazz βοκαλίστρια, ιδιαίτερα στιβαρή, από εκείνες με τις εγγυημένες κορώνες και το μηχανοκίνητο διάφραγμα. Οι από πίσω συνοδοί κάνουν το δικό τους κομμάτι, σεβόμενοι τους χρόνους για την οπισθοχώρησή τους, γνωρίζοντας ότι η φωνή τού “Going To California” είχε στόφα για μεγάλες σκηνές. Ο καρκίνος έκανε γρήγορα τη δουλειά του.

Mary Lou Williams στο πιάνο και Leon Thomas στη φωνή για το θριαμβευτικό κλείσιμο της πρώτης πλευράς. Uptempo τρομπόνι, σκούπες και τάστα, φιλιά και πλήκτρα διαολεμένα μέχρι τα γέλια του φινάλε, όταν και το “You Know Baby” θα σ’ αφήσει να ξελαχανιάσεις.

Μια νύχτα πριν την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου για το 1980, η Carrie Cleveland ζητούσε τα αυτονόητα με το “Make Love to Me”. Κάτι η ημέρα, κάτι η πλατωνική αίσθηση, να το και το γλυκό soulful χεράκι-χεράκι, να τα και τα ματάκια, να τα και τα δωράκια…

Η Dee Edwards την κάνει γυριστή με το “Why Cant There Be Love”, συμφωνώντας μονάχα στη διάρκεια των 2:45 με την προλαλήσασα. Οι σημειώσεις στο άλμπουμ αναφέρουν πως το κομμάτι έχει μια αίσθηση ωμής Motown. Δε θα μπορούσα να διαφωνήσω.

Να σου και οι RAMP! Που όλος ο κόσμος τους ξέρει και τίποτε δεν ξέρει. Βεβαίως και η επεξήγηση των αρχικών (Roy Ayers Master Production), αποσαφηνίζει τα πράγματα για την μπάντα που έδρασε στα τέλη των ‘70s, που και εδώ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, διασκευάζει δηλαδή το “The Old One, Two” τού Ayers.

Softcore διαστημική disco έφτιαξαν οι The Diddys feat. Page Douglas στην εκτέλεση τού “Intergalactic Love Song”, μεταθέτοντας το κλείσιμο της β’ πλευράς στο σύμπαν των αστρικών φαντασμάτων, των cosmic ριφ και αργόσυρτων στροβιλισμάτων, εν τη απουσία βαρύτητας βεβαίως αλλά και με μια εκ των προτέρων θολή εκτόξευση.

Προσεδάφιση λατινόβεια με το κομμάτι “MovinOn” των Brass Construction, αλλά με μια επιπρόσθετη funky οπτική απ’ την εκτέλεση τού Ray Camacho.

Ο Steve Parks συνεχίζει σε παρόμοιο ύφος, όμως σε πιο soul και λιτά μελωδικούς ρυθμούς, με το “Sadness In My Samba” συμπληρώνοντας αυτό το μάλλον άνισο ντουέτο κομματιών που μοιάζει, σε πρώτη ακρόαση, παράταιρο.

Προσωπικά το κρίνω ως το απαιτούμενο άλλοθι για την εισαγωγή του φοβερού “Boys With Toys” τού Gap Mangione. Έναρξη που μοιάζει με κάποιο sixties score, ποπ γέφυρες, βραζιλιάνικη καταγωγή υπό την περιεκτική jazz καθοδήγηση ενός τύπου που δεν του άρεσε να φλυαρεί ασκόπως.

Οι Reverie κλείνουν αυτή την αμήχανη, αναφορικά με την αξία των κομματιών, πλευρά με το τυπικό “percussion jazz fusion nugget”, “In Every Way”, που θα έδενε με κάποια πλάνα παραλίας, χωρίς όμως να αναιρεί τον τουριστικό χαρακτήρα της.

Το DB Shrier Quartet τού σαξοφωνίστα Shrier κάνει ένα ανεπανάληπτο άνοιγμα για την τέταρτη πλευρά με το ορχηστρικό “East”. Βαρύ και μελαγχολικό, δρομολογημένο στρωτά έως τον αυτοσχεδιασμό, ακολουθώντας πιστά τις συμβουλές τού Coltrane, σε κάθε φύσημα του σαξοφώνου, σε όλα τα χτισίματα της σειράς των ανανήψεων και των βυθισμάτων.

Το spiritual πένθος “Introduction/Lord Have Mercy” ποθεί ίαση μέσα από ένα τρομερό σαξόφωνο, και το πιάνο τού James Tatum μαζί με τους μαστόρους του, οδηγούν σε μια φωνητική έκκληση, γονατισμένη και αφημένη, που προσδοκεί με κατάνυξη το θείο έλεος.

Ο Al Jarreau, πιθανότατα ο πιο γνωστός μεταξύ των υπολοίπων χάρη στις διασκευές του σε κομμάτια τού Bill Withers, κατά διαολεμένη σύμπτωση τραγουδά ένα γνωστό πια κομμάτι-σε άλλη βέβαια εκτέλεση- στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το εύθυμο jazzy τεφτέρι“My Favorite Things”. Δεν σας λέει κάτι? Θυμηθείτε εκείνη την απολαυστική διαφήμιση αυτοκινήτου που κατασκευάζεται από ζαχαρωτά…

Διαδρομή ενδοσκόπησης στα ‘70s, soul παραδοχής αλλά και μιας απλότητας που απέφερε μονάχα λησμονιά, το “Never In My Life” των The Love Affair δεν καινοτόμησε, πήρε αυτά τα στις μύτες-ακουστικώς-σκεπτόμενα funk πατήματα, και χάθηκε χωρίς να μάθουμε ποιο θα ήταν το μετά…

Mary Lou Williams για δεύτερη φορά στο σύντομο “The Pussy’s In The Well”. Το σημείωμα αναφέρει πως αυτό το bluesy κομμάτι γράφτηκε όσο εκείνη άκουγε James Brown. Δε βιάστηκε, όμως, λιγάκι να το τελειώσει?

Ή το ’73 ή το ’74, ένα ψυχεδελικό soul jazz single κυκλοφόρησε στην ετικέτα LightinRecords. Οι μουσικοί ήταν σπουδαστές της jazz ενός summer camp στο Texas, όταν και συγκεντρώθηκαν γύρω απ’ τον ντράμερ Bubbha Thomas και με το όνομα Musicians From The Summer Program For Youthful Musicians, έβαλαν τα δυνατά τους στο “Brougham” και πήραν άριστα.

Η κατακλείδα τιμά το σχήμα κύκλου. Όχι η συλλογή δεν ολοκληρώνεται με το όνομα που ξεκίνησε, αλλά πλαγίως οδηγεί στον τόπο που ξεκίνησαν όλα. Έστω και αναχρονιστικά, η επίσκεψη στην Αφρική είναι γεγονός, πρωτόγονη, ευσεβής, με την ευρωπαϊκή παιδεία των The Pyramids ως αναγκαία μεσίτευση για την απόδοση μιας spiritual jazz θυσίας απ’ το Morocco, την Ghana, την Kenya, την Ethiopia. Το 18λεπτο “Nsorama” είναι μια αβυσσαλέα επισφράγιση της συνείδησης, μια άναρχη, κι όμως μελετημένα δομημένη, ρυθμική αποχαλίνωση.

Κάποια όνειρα φαίνονται μεγάλα σε διάρκεια, ή έχουμε την εντύπωση πως επαναλαμβάνονται. Ο Gilles Peterson κατόρθωσε για δεύτερη φορά να τα βάλει σε μια τάξη, έχοντας κάθε βράδυ στο κομοδίνο ένα μικρό σημειωματάριο για να μην τα ξεχνά. Οι μεταπτώσεις, τα άγχη, ο ιδρώτας, η βαθιά ηρεμία και καθετί άλλο, έγιναν τα κομμάτια μιας ανθολογίας, τόσο προσωπικής για τον ίδιο, όσο και σημαντικής για τον χώρο των ανασκαφών πολιτιστικών μνημείων. Χωρίς διαθέσεις μουσειακής αντιμετώπισης…

Και μια προσθήκη του σημειώματος του άλμπουμ, για το εμπράγματο της υπόθεσης.

Fingers have been pointed at all kind of reasons for stores closure including: a lack of new vinyl to keep stores ticking over, the popularity of Ebay, iTunes and the sharing of digital files, poorly run stores, raised rent. Whatever the reason, the casual trip to your favorite vinyl emporium is quickly becoming much more difficult as stores disappear like endangered species. So here is Gilles Peterson, digging and sharing (legally!) to keep quality rarities alive, but searching perhaps at the End of an era? …

υγ.Αναμένεται η ανάρωση του Get Funky για να μας μιλήσει για το πρώτο μέρος της σειράς.

Advertisements

5 responses to “Gilles Peterson «Digs America 2» (LUV N’ HAIGHT LHLP056,2007)

  1. super compilation,tolmw na pw kaluterh apto no1,ena apta shmantikotera proswpa tou hxou…theos.

  2. και η συλλογή super και το post super…

  3. Loan Me a Dime:Thanx fantasmenios.Aναμένω την έκβαση της λίστας,τώρα που κοντοζυγώνει το τοπ 10.Μr Zwrz,και εγώ συμφωνώ για την υπεροχή του 2,αλλά και το ένα είναι…Ο τύπος δεν πιάνεται!!!(αλλά μαρία κώνστα δεν έχει,έχει?)

  4. xaxaxaxax nai!!!!!!!ta tsimphses ta tracks?eides peripoihsh pou ths ekana?

  5. Παράθεμα: 6 lp titles and 2 cds a.k.a. ubiquity!!! « togetherness brings peace of mind

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s