A Young Person’s Guide To…Chic!(κείμενο:Mάρκος Φράγκος,Ποκ+Ροκ,τεύχος 262,Απρίλιος 2001)

chic.jpg 

  «» Γεννημένος στο Γκρίνβιλ της Βόρειας Καρολίνας στις 31 Οκτωβρίου του 1952,ο Bernand Edwards πήγε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία δέκα χρονών,φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών (αυτή που πέρασε στην ιστορία μέσω της σειράς “Fame”) και απέκτησε εμπειρία ως μουσικός κάνοντας βοηθητικά φωνητικά.Ενόσω δούλευε στο ταχυδρομείο γνώρισε τον Nile Rodgers,που γεννήθηκε στο Τρίμπορο Μπριτζ στις 19 Σεπτεμβρίου 1952 και μεγάλωσε στο Γκρίνγουτς Βίλατζ και στο Χόλιγουντ.Μουσικά ο Rodgers κινούνταν στο χώρο της hard rock κιθάρας.Από αυτήν πέρασε στις κλασικές σπουδές και στην jazz και όταν γνωρίστηκε με τον Edwards,μυήθηκε στα rhythmnblues και στα πιο σύγχρονα ακούσματα της εποχής. 

   Οι δυο τους ‘αρχισαν να κάνουν βοηθητικά φωνητικά στο συγκρότημα των New York City (αναζητήστε την επιτυχία τους “Im DoinFine Now του 1975) και να δίνουν συναυλιές με την Carol Douglas.Ονομάστηκαν Big Apple Band και δούλευαν ως βοηθητική μπάντα των New York City σε συναυλίες,μέχρι που οι τελευταίοι διαλύθηκαν.Στους Big Apple Band προστέθηκαν οι Tony Thompson,πρώην ντράμερ των Labelle,οι πιανίστες Rob Sabino και Raymond Jones και οι δύο τραγουδίστριες Norma Jean Wright(που έκανε φωνητικά στις συναυλίες των Spinners) και Alfa Anderson(που είχε τραγουδήσει στο σάουντρακ του “Wiz”).Αναγκάστηκαν να αλλάξουν όμως το όνομά τους,γιατί το όνομα Big Apple Band ήταν αυτό που είχε διαλέξει και ο Walter Murphy κι έτσι γεννήθηκαν οι Chic!Όνομα μικρό,άμεσο,που δήλωνε την πολυτέλεια και το γκλάμουρ της δράσης του στγκροτήματος σε όλη τη διάρκεια της οκτάχρονης καριέρα τους. 

   Εμπνευσμένοι από την κραυγή που επαναλαμβανόταν στην ταινία “They Shoot Horses,Dont They?,που είχε θέμα το χορευτικό μαραθώνιο των ζευγαριών,οι Chic έφτιαξαν το σινγκλ “Dance Dance Dance” και μέσα σ’ένα μήνα πούλησαν ένα εκατομμύριο αντίτυπα,φτάνοντας στο Νο 6 του σινγκλ σταρτ.Από τότε και μετά τα γεγονότα είναι γνωστά.Το πρώτο,ομώνυμο άλμουμ των Chic(1977),που περιλάμβανε το σινγκλ αυτό συν το χορευτικό δυναμίτη “Everybody Dance”,ήταν ένα άλμπουμ που σαφώς καταδείκνυε τη διάθεση της εποχής,γραμμένο και δημιουργημένο κατ’επιταγήν της discomania
   Η
Norma Jean Wright έφυγε από το συγκρότημα για να ακολουθήσει προσωπικά καριέρα και την αντικατέστησε η Luci Martin.Φυσικά,η Norma θα το μετάνιωνε πικρά,αφού οι μεγάλες δόξες των Chic ήταν μπροστά…Το δεύτερο άλμπουμ των Chic,το “CEst Chic”,ήταν αυτό που περιείχε το “Le Freak”,καθώς και άλλα χαρακτηριστικά κομμάτια της γκλάμορ αισθητικής τους,όπως το “Chic Cheer”,τα οπόια μες στην «τούρλα» του disco Σαββατόβραδου έλαμπαν σαν διαμαντάκια.Η χρονιά ήταν 1978 και το “CEst Chic” προτείνεται ανεπιφύλακτα για την εισαγωγή ενός αδαούς στον κόσμο των Chic,όχι τόσο για το –έτσι κι αλλιώς-υψηλό επίπεδο των τραγουδιών όσο για την πιστή αναπαράσταση της χλιδής(ή μάλλον της επίφασης της χλιδής) της εποχής.
    

    Το τρίτο άλμπουμ τους “Risque”,του 1979,ακόμη πιο προσεγμένο και λεπταισθητο,περιέχει το σινγκλ “Good Times”(με το εξαιρετικό ευμνημόνευτο ριφ,που χρησιμοποιήθηκε από τους Sugarhill Gang στο “Rappers Delight” και τους Queen στο “Another One Bites The Dust”,την ίδια χρονιά,παρακαλώ!),αλλά και τραγούδια μοναδικής αισθητικής αρτιότητας,όπως το “I Want Your Love”(με τις αναγνωρίσιμες καμπάνες),το “My Forbidden Love” και το “My Feet Keep Dancing”.Το “Risque” είναι ίσως το πιο ολοκληρωμένο και καλαίσθητο άλμπουμ των Chic.Τα τέσσερα επόμενα άλμπουμ των Chic-“Real People”(1980),”Take It Off”(1981),”Tongue In Chic”(1982),”Believer”(1983)-παρουσιάζουν την ηχητική εξέλιξη του συγκροτήματος με εντυπωσιακές παραγωγές και υπέροχα σινγκλ,αλλά κατέγραψαν και την σταδιακή παρακμή της disco.   

   Μετά το “Believer” το συγκρότημα διαλύθηκε.Ως δείγμα δουλειάς όμως από αυτή την τετραετία,το πολύ φροντισμένο “The Very Best Of Chic”(2000) της Rhino καταγράφει τα σινγκλ τους,πέρα από τα must της disco περιόδου:”Stage Fight”,”Real People”,”Rebels Are We”,”Hangin”,αλλά και το θέμα της ταινίας “Soup For One”,που επανήλθε στην επικαιρότητα με το sample που χρησιμοποίησαν από αυτό οι Γάλλοι Modjo για την επιτυχία τους “Lady”.Οι Chic επέστρεψαν στην ενεργό δράση το 1992 με καινούριες τραγουδίστριες,την Sylvester Logan Sharp και την Jenn Thomas(που οι φωνές τους  παρέπεμπαν στις αυθεντικές τραγουδίστριες),για το πολύ φροντισμένο “Chicism”,από το οποίο προήλθαν τα σινγκλ “Chic Mystique” και “Your Love”.H μαγεία όμως είχε χαθεί…   

   O Rodgers έκανε συνολικά περισσότερες από 50 παραγωγές στο διάστημα 1978-1993-Sister Sledge(“We Are Family”),Diana Ross(“Diana”),Norma Jean Wright,Debbie Harry,Sheila & The B Devotion,David Bowie,Madonna,B-52’s,Southside Johhny,Peter Gabriel,Eric Clapton,Thompson Twins,Kim Carnes,Stray Cats,Ric Ocasek,Duran Duran,David Lee Roth κ.α.-και ο Edwards περίπου άλλες τόσες(Power Station,ABC,Jody Watley,Robert Palmer,Rod Stewart,Gladys Knight,Kenny Loggins κ.α.).  

   Ο Bernard Edwards πέθανε από πνευμονία στις 18 Απριλίου του 1996,σε ηλικία 46 χρονών και έτσι πέρασε στην ιστορία της μοντέρνας χορευτικής μουσικής ένας από τους πιο ανγνωρίσιμους και χαρακτηριστικούς ήχους της δισκογραφίας,από αυτούς που πάντα θα αποτελούν σημείο αναφοράς…»»

Για την αντιγραφή,wonderwall

Εδώ το αγαπημένο μου κομμάτι των Chic…

Advertisements

4 responses to “A Young Person’s Guide To…Chic!(κείμενο:Mάρκος Φράγκος,Ποκ+Ροκ,τεύχος 262,Απρίλιος 2001)

  1. Varkizana 80 λίγο πριν το γυμνάσιο.
    Λες και ήσουν εκεί ρε Wonderwall…
    Μπλε πορτοκαλάδα, τυρόπιτα, κομμένο τζιν βερμούδα πάνω στο βρεγμένο μαγιώ, μπλούζα (όχι ακόμα t-shirt) με το Μίκυ, μπάνιο στην πλαζ, basket, tennis, μπάλλα στο parking, pop club και μετά cruisin με το smokey, le freak και λιώσιμο στη varkizana…
    Και μετά σου λέει «yesterday don’t matter if it’s gone». Φφφ..

  2. wonderwall:Τι μας ρε φίλε,σιγά το νέο.Εδώ έρχεται η Kylie Minogue το Μάιο!

  3. Τι θυμήθηκες ρε μπαγάσα…
    Συγκινήθηκα.
    Νομίζω σήμερα θα γραφόταν αλλιώς αυτό το θέμα, από τον ίδιο άνθρωπο.
    Τους αγαπώ, από τότε περίπου άλλα 300% πάνω.
    Άκου το «Real People», το «My Forbidden Lover» και μετά το «Stage Fright» και το «You Are Beautiful».
    Επιπλέον, οφείλω να καταθέσω ότι ακόμα και οι (άκαμπτοι Έλληνες, με το αγγούρι στον κώλο) όταν ακούνε το «C.H.I.C. Cheer» έρχονται όσο κοντύτερα γίνεται σε αυτό που λέμε groovy dancing.
    Λέμε τώρα…
    Nice…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s