Άϊντε πάλι τα ίδια

Θυμάμαι πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια όταν το ΠΟΠ + ΡΟΚ έβγαζε λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς γέλαγε και ο κάθε πικραμένος. Όχι μόνο βγάζανε τα καλύτερα άλμπουμ και τραγούδια της χρονιάς (αναμενόμενο) αλλά και λίστες με τον καλύτερο τραγουδιστή, κιθαρίστα, ντραμίστα, μπασίστα, λαουτίστα και ότι άλλη μαλακία μπορείς να φανταστείς. Και όλοι φυσικά απορούσαμε πως είναι δυνατόν να βγαίνει καλύτερος Έλληνας τραγουδιστής μονίμως ο Αγγελάκας ανεξάρτητα αν είχε βγάλει άλμπουμ ή καλύτερος κιθαρίστας ο Page ενώ οι Zeppelin είχαν διαλύσει μια δεκαετία πιο πριν. Από κάτι τέτοιες μαλακίες μίσησα τις λίστες και βγάζω σπυριά κάθε φορά που καλούμαι να φτιάξω μια τέτοια.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως υπάρχει και ένας ακόμη λόγος: τα άλμπουμ του 2007 θα τα ακούσω περίπου το 2009. Κάπου εκεί βλέπω να τα φέρνει αυτή η τεράστια λίστα αναμονής που μοιάζει χειρότερη και από αυτή για χειρουργείο στο ΕΣΥ. Τελικά όλη αυτή η ιστορία με τα mp3, τα κατεβάσματα, τα torrents και όλα τα σχετικά έχει καταντήσει χτικιό. Στο σκληρό μου δίσκο έχουν συσσωρευτεί άλμπους που είμαι σίγουρος ότι πληρούν όλες τις προϋποθέσεις να χαρακτηριστούν αριστουργήματα αλλά είτε θα τα ακούσω κανα-δυό φορές και θα τα κάψω είτε δεν θα τα ακούσω καθόλου. Αντιθέτως κάθε φορά που ο ταχυδρόμος μου αφήνει κάποιο πακετάκι που έρχεται κατευθείαν από την πηγή της μουσικής (όπως για παράδειγμα έγινε με την πανέμορφη βινυλιακή έκδοση του άλμπουμ των Odawas) το ανοίγω και το περιεργάζομαι με την ίδια λαχτάρα που το μικρό παιδί πιάνει στα χέρια του το καινούργιο του παιχνιδάκι: το εξώφυλλο, το label, τα ένθετα, τους κωδικούς και όλα τα σχετικά. Αυτές είναι για μένα οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που λέγεται internet, η κακή και η καλή.
Έτσι λοιπόν δεν θα σας κάνω τη χάρη να βγάλω λίστα αλλά θα περιοριστώ σε κάποιες παρατηρήσεις που έχω να κάνω για το 2007, καθαρά υποκειμενικές, αδιαφορώντας πλήρως για το αν θα ενδιαφέρουν κάποιους και με απόλυτη σειρά downloading στην κεφάλα μου αυτές τις στιγμές που γράφω αυτό το post.

  • Θετική η πρώτη εντύπωσή μου από τα δυο πρώτα τεύχη του Muz1ne, αν και το βρήκα κάπως περιορισμένο ως προς τις μουσικές του επιλογές. Δηλαδή ρε γαμώτο αυτά τα παιδιά δεν ακούνε ούτε γκαραζιές, ούτε ροκιές ούτε τίποτα από όλα αυτά τα θορυβώδη πράματα παρά μόνο post rock, post electronica, lo-fi και τέτοια?
  • Φχαριστήθηκα το τριήμερο του Belle Vue στον Πλαταμώνα το καλοκαίρι. Πρώτη φορά είδα τόσες πολλές στυλάτες και ωραίες γκόμενες μαζεμένες στο ίδιο μέρος. Το ίδιο μου άρεσε και το πιο πρόσφατο τεύχος του που μου πήρε ο Bandini (και μου φαίνεται ότι δεν τον έχω πληρώσει ακόμα) με το εφτάιντζο των Hipstairs και το Boogacha Boogaloo.
  • Απογοητεύτηκα από τα άλμπουμ που έβγαλαν με την ευκαιρία της επανασύνδεσής τους οι 17 Pygmies και οι Savage Republic. OGabriel García Márquez στον «Έρωτα στα χρόνια της χολέρας» ισχυρίζεται ότι με την κάθε γυναίκα υπάρχει μόνο μια φορά. Κάθε δεύτερη προσπάθεια θα είναι αποτυχία. Ε, λοιπόν το ίδιο ισχύει και στη μουσική.
  • Τσαντίστηκα με το Death Proof. Φαίνεται πως ο Tarantino αποφάσισε να συναγωνιστεί στη μαλακία τον ατάλαντο φίλο του. Τελικά μακάρι να έβγαιναν μαζί να ησυχάζαμε. Εντάξει το καταλάβαμε ότι ο Quentin έχει πλέον την πολυτέλεια να κάνει ότι μαλακία του έρθει το film όμως είναι μάπα.
  • Βρήκα επιτέλους την σπάνια συλλεκτική έκδοση του Echelons των For Against που είχε βγει σε 1000 μόνο αντίτυπα το 1987, και προτάθηκε για Grammy εξωφύλλου, στην κλασσική χαρτονένια letterpress παράδοση της Independent Project και με ένα αληθινό στάχυ να τη συνοδεύει. Αληθινό κόσμημα!!
  • Χάρηκα που οι Green Pajamas, ένα από τα αγαπημένα μου groups, συνεχίζουν να βγάζουν καλή μουσική, οργάνωσαν και έναν πολύ καλό χώρο στο myspace που πουλάνε τραγούδια και από κεί, και κυρίως ευχαριστώ τον Jeff που κατάφερε και μου βρήκε μια κόπια της πολύ σπάνιας βινυλιακής έκδοσης του Summer Of Lust στην Ubik που την έψαχνα μια ολόκληρη ζωή.
  • Φχαριστήθηκα που ο Ντάρκο κάρφωσε τα βανδοντεμάκια στο 83′ και μου θύμισε όταν ο Ίστγουντ πάτησε το πονεμένο πόδι του Άντι Ρόμπινσον στο τέλος του Dirty Harry. Ο σκληροτράχηλος Scorpio έβγαλε μια αδερφίστικη στριγκλιά και παραδόθηκε στη μοίρα του. Σήμερα πάντως με τα βαζέλια έκλασα μέντες.
  • Σε πτωτική τάση White Stripes, Calexico, ευχάριστη ανανέωση για τον Cave με Grindermen και Jesse James, δισκάρα ο Wyatt, αναμενόμενα καλοί Bright Eyes και Andrew Bird, πολύ ωραίοι οι Odawas.
  • Καλύτερα ιντερνετικά ραδιόφωνα το Luxuria και από ελληνικά αυτό του Vinyl Microstore. Όλα τα άλλα πάνε απ’το κακό στο χειρότερο.

Αυτά τα ολίγα λοιπόν για το 2007 και νάμαστε καλά του χρόνου να τα ξαναπούμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s