Cat Power “Jukebox” (Matador, OLE 793-1)

ole-754_jukebox-1.jpg

Πάντοτε ήθελα να γνωρίσω ένα κορίτσι που κρατάει ημερολόγιο. Να το φυλά στο συρτάρι τού κομοδίνου της, κρυμμένο κάτω από μερικά βιβλία και, όποτε το πεδίο είναι ελεύθερο, να το ανοίγει στη σελίδα που έχει κρατήσει το βελούδινο σκοινάκι. Έχω την εντύπωση πως για να συμβαίνουν όλα αυτά με ευλάβεια, κι όχι σαν ένα παιχνίδι νεανικού μιμητισμού, θα πρέπει να είναι κλειστός χαρακτήρας, ντροπαλή, να φοβάται την έκθεση. Κάπως έτσι γνωρίσαμε και την Chan Marshall.

Άλλωστε, η Cat Power είχε δηλώσει πως παλαιότερα έπασχε απ’ το λεγόμενο “stage fright” σύνδρομο, ενόσω λατρευόταν για την καθ’ όλα υποτονική υπόστασή της . Όταν όμως, μετά κι απ’ την κυκλοφορία τού The Greatest (εκ του αποτελέσματος, ο υφολογικός προθάλαμος για το φετινό της άλμπουμ, αν κρατήσουμε και το γεγονός πως η ηχογράφησή του έγινε στα Ardent Studios τού Memphis, απ’ όπου πέρασε κόσμος και κοσμάκης της Stax, απ’ τον Isaac Hayes και τους Big Star, αλλά και καλλιτέχνες απ’ τον Dylan και τους Zeppelin έως τους White Stripes και τους R.E.M.), έκανε μια φωτογράφηση στο περιοδικό Magnet, ως σέξι θηλυκό, άρχισαν τα πονταρίσματα για το πώς αυτή η εξωτερίκευση θα επιδράσει στον ήχο της. Αν και η ανασφάλεια δεν είναι ένα κουσούρι που καλύπτεται μονομιάς με ολίγον μακιγιάζ.

Έτσι, όταν έσκασε η είδηση ότι η νεαρά ολοκλήρωσε τον δεύτερο δίσκο της με διασκευές, ο οποίος και θα κυκλοφορούσε την ημέρα των 36ων γενεθλίων της (στις 21 Ιανουαρίου), έβγαινε ένα συγκρατημένο αλλά προκαταβολικά θετικό συμπέρασμα. Βεβαίως, δεν είχαν εξεταστεί τα εξόχως ουσιαστικά επιμέρους που θα αναιρούσαν τον χαρακτηρισμό «μια συμπαθητική επανάληψη από το κορίτσι που ξαναπροτίμησε την ασφάλεια του παρελθόντος». Πρώτον, αυτός ο δίσκος κουβαλά το προαναφερθέν Memphis, με την μπάντα των Dirty Delta Blues, δηλαδή των Jim White απ’ τους Dirty Three, Gregg Foreman των Delta 72 και Judah Bauer των Blues Explosion, και φυσικά τον guest Spooner Oldham να το επικυρώνει περίτρανα. Δεύτερον, πριν απ’ τις ηχογραφήσεις του, η Chan είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο του Miami, ύστερα απ’ το breakdown που υπέστη. Μετά από τέτοια περιστατικά λένε, πως εγείρονται τα αναγεννησιακά ξεσκαρταρίσματα, οι αποφάσεις των ενάρξεων, το κατά μέτωπο άνοιγμα των σκονισμένων εγκλωβισμών. Τρίτον, τελευταίο και πιο σημαντικό, ο καθρέφτης που ευθαρσώς πια αντανακλά μια soul τραγουδίστρια (με την ευρύτερη έννοια τού όρου), νοτίου αέρα που περισώζει τη γοητεία του σκιερού παρελθόντος.

Γι’ αυτό και η επιλογή των κομματιών που, ανεξαρτήτως της όποιας φορμαλιστικής συγγένειας στην πρωτόλεια μορφή τους, αποτελούν μια ακολουθία αλληλοσυνδεόμενων φετίχ, έμπλεα στιγμών αδυναμίας, από καλλιτέχνες που, συγγενείς και οι ίδιοι μέσα στις εποχές, έπαιζαν στα δάχτυλα τους πόνους. Σύντομη, αλλά αγνώριστη σε σχέση με τη φαντασμαγορική Sinatra-κική, η είσοδος του New York, απαραιτήτως γυναικεία παραλλαγμένο το Ramblin’ (Wo)Man (Hank Williams), γενναία επιβολή τού παλιότερου της Metal Heart”, ακουστικότερο και με αφαιρεμένη την country-ίλα το Silver Stallion (το γνωστό απ’ την παρέα των Highwaymen), καθαρόαιμα south οργανοπρεπές το Aretha, Sing One For Me( George Jackson), το Lost Someone τού James Brown ομοίως, γυμνά επικλητικό το παραδοσιακό Lord, Help the Poor and Needy. Στάση. I Believe In You, απ’ την περίοδο που ο Dylan κοιτούσε για τα μεγάλα χέρια πίσω απ’ τα σύννεφα, σε μια ανέλπιστη, και απολύτως φυσικά συμπάσχουσα, οικειοποίηση (εξαιτίας πιθανότατα και της προσωπικής της περιπέτειας), όπου ακολουθείται και απ’ τη δική της κοριτσίστικη αφιέρωση, Song To Bobby, μια επιδιωκόμενη συνομιλία με γυρτό κεφάλι και κλειστά μάτια.

Έπειτα, τα δύσκολα. Στο Dont Explain της Billie Holiday, όχι μόνο βγαίνει αλώβητη, αλλά γίνεται κι αυτή με τη σειρά της μια σκληρή κυρία των blues, που παίρνει αμπάριζα ότι παρέμεινε στεγνό, στο άπιαστα ερμηνευμένο απ’ την Janis A Woman Left Lonely (των Spooner Oldham, Dan Penn) χαμηλώνει αναλόγως, λιγότερο blues-πιο smooth, με αχνό το όργανο και εκείνη στο κέντρο σαν την απόλυτη εκφορά μιας γυναικείας εξομολόγησης, ενώ, στο Blue της Joni Mitchell όπου τα vibes του οργάνου μένουν συνεχώς παρόντα, η φωνή κυκλώνει τα μελαγχολικά δευτερόλεπτα.

Στη βινυλιακή έκδοση, το δεύτερο lp εμπεριέχει πέντε extras, I Feel(Hot Boys), Naked, If I Want To(των Moby Grape για δεύτερη φορά διασκευασμένο απ’ την Cat Power), Breathless (Nick Cave), το φοβερό Angelitos Negros (Roberta Flack) και το Shes Got You (Patsy Cline), τα οποία είναι εξίσου σημαντικά, αλλά μιας και τέθηκαν εκτός συναγωνισμού, και για να μην μακρηγορήσω περαιτέρω και με θεωρήσετε υπερβολικό, τα αναφέρω απλά. Αφήστε που με στεναχώρησε το γεγονός του ότι μεταξύ και πολλών άλλων που άφησε απ’ έξω, ήταν το “The Dark End Of The Street”, σφραγισμένο απ’ την ερμηνεία τού James Carr.

Δεν ξέρω αν σας μίλησα για τα κορίτσια που κρατούν ημερολόγιο. Στο συρτάρι του κομοδίνου τους, κρυμμένο κάτω από μερικά βιβλία και με ένα βελούδινο σκοινάκι να κρατάει τις σελίδες. Ένα τέτοιο κορίτσι είναι και η Chan Marshall. Πήρε τα κιτάπια της, έκοψε τις σελίδες με τα τραγούδια που αγαπούσε όσο περνούσαν τα χρόνια, έβαλε ένα τσιγαρόχαρτο από πάνω και τα ξαναέγραψε για μια τελευταία φορά, μιας και τώρα πρέπει να πάρει νέο τεφτέρι. Μέχρι τότε όμως, εγώ χάρηκα που γνώρισα ένα κορίτσι που φυλά αναμνήσεις…

Advertisements

12 responses to “Cat Power “Jukebox” (Matador, OLE 793-1)

  1. Νομίζω φίλε, πως η αναντικατάστατη αίσθηση στοιχειωμένης ερήμωσης που μας συγκινεί πάντα σε τέτοιου τύπου αμερικάνικη τέχνη, συνοψίζεται στο θαυμάσιο An American Poem της Eileen Myles : «Listen, i ‘ve been educated, i have learned about western civilazation. Do you know what the meaning of western civilazation is? I am alone…And my art can’t be supported until it’s gigantic, bigger than anayone else’s, confirming the audience’s feeling that they’re alone…»
    Point is, ωραίος ήχος, ωραίος δίσκος.

  2. ειλικρινά γιατί έπρεπε να κάθεται έτσι στο εξώφυλλο με αναστατώνει.και με τα τραγούδια της με αναστατώνει ακόμα πιο πολύ.τη φαντάζεσαι να φωνάζει.Ω καλά είσαι.

    Ωραίο κείμενο.

  3. Οταν λες να φωνάζει, τι εννοείς;
    «Ανώνυμεεεεε, Ανώνυμεεεε..» ;

    Διάβασα το κείμενο του «δανεικά κι αγύριστα», ενός ανθρώπου που σίγουρα έχει ακούσει το δίσκο.
    Μάλλον από ασυνείδητο βίτσιο λίγο μετά είδα αυτά που έγραψαν οι ειδικοί στα γνωστά τσάμπα έντυπα.
    Ο ένας κάνει μία από τις γνωστές του διεκπεραιωτικές παρουσιάσεις και μετά ότι πουν τα αστεράκια… Τον άκουσε και αυτός το δίσκο, βλέποντας ταυτόχρονα τα τέσσερα γκολ που έβαλε ο Γιαννάκης ο Γκου στην τηλεόραση.
    Ο άλλος είναι πειρασμός μεγάλος. Ο ένας και μοναδικός, όπως οι περισσότεροι αυτοί… Και αυτός τον άκουσε…και όχι μόνο αυτόν.
    Πρέπει να πέρασε εφιαλτικό βράδυ μέχρι να καταλήξει στην κριτική του δίσκου. Καταρχήν άκουσε ή μάλλον ξανάκουσε όλους τους προηγούμενους δίσκους της Cat Power για να μπορεί να κάνει τη σύγκριση με το παρελθόν. Ακουσε και τον καινούργιο και σιγουρεύτηκε πως «δεν είναι από τις καλύτερες στιγμές της δισκογραφίας της». Δεν είναι ας πούμε όπως το…, ε πως το λένε μωρέ, έλα τώρα μωρέ το τέτοιο, το καλό της. Και γιατί δεν είναι σαν εκείνο το καλό ή το άλλο το καλούτσικό της; Γιατί εδώ «το παρακάνει στην blues απόχρωση» και όλα γίνονται «βαριά κι ασήκωτα και δύσκολα στην ακρόαση» βρε παιδί μου. Τι είναι αυτό το πράγμα, ούτε ο Howlin’ Wolf να ήταν. Πω πω! Δεν ήταν σαν τα άλλα τα ανάλαφρα δισκάκια της. Μα τι την έπιασε;! Ομως δεν είναι αυτό που πειράζει. «Αυτό μπορείς και να το υποστείς αν είσαι φαν της». Οχι, άλλο είναι αυτό που φταίει. Αλλο, αλλά τι;
    Εμεινε άγρυπνος όλη τη νύχτα, αναζητώντας την απάντηση και ακούγοντας όλες τις πρώτες εκτελέσεις των τραγουδιών. Ακουσε το New York από το Sinatra και το Ramblin Man από το Hank Williams. Μετά ξαναέβαλε τις διασκευές της Cat Power. Βρε λες να… Μπα… Μετά άκουσε το Metal Heart από το παλιό της και το Silver Stallion από την παρέα των Highwaymen και πάλι τα ίδια από το Jukebox. Σαν να ψιλιάστηκε κάτι. Με τα επόμενα του George Jackson και του Brown ήταν σχεδόν σίγουρος. Οταν πλέον άκουσε την πρώτη εκτέλεση του Lord, Help The Poor And Needy και καπάκι το I Believe In You του Dylan, όλα ξεκεθάρισαν. Μα, βέβαια, αυτό είναι! Διασκευές και πρώτες εκτελέσεις μοιάζουν σαν μονοζυγωτικά δίδυμα! Είναι karaoke! Και η λύση βγήκε αβιάστα ως ρητορικό ερώτημα: «Ποιος χρειάζεται μία συλλογή με διασκευές που δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα στις πρώτες εκτελέσεις.Ούτε σε ένα κομμάτι, δυστυχώς…»
    Δυστυχώς, δυστυχώς… Τέτοιο ξενύχτι και να στενοχωρηθούμε κιόλας ρε παιδί μου…

  4. Απλά, δεν ξέρω κατά πόσον ένας δίσκος με διασκευές εξυπηρετεί τη μουσική αυτήν καθ’ αυτή ή έχει να κάνει με την εκπλήρωση συμβολαίων κτλ, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Παρόλ’ αυτά, η Cat Power είναι αγαπημένη…

  5. Loan Me a Dime:Blue Drifter,είπα φέτος πως δε θα ασχοληθώ μ’αυτά,τουλάχιστον όχι από τώρα.Ο ανώνυμος είναι ο γνωστός γκομενιάρης,πρώην αφάνας,που ως γνωστόν αρέσκεται στο να δίνει μια σεξουαλική νότα στο καθετί. Γι’αυτό και μαθαίνει σαξόφωνο άλλωστε.

  6. Loan Me a Dime:Archimidi,δε νομίζω πως στην προκειμένη περίπτωση τίθεται καν τέτοιο θέμα, συμβολαίων κλπ (λόγω label-λόγω ονόματος και πολλών άλλων).Προσωπικά πιστεύω πως οι διασκευές πρωτίστως εξυπηρετούν τα θέλω των μουσικών,κατά συνεπαγωγή η μουσική φτιάχνεται από μουσικούς που ακόμη και με τις διασκευές διαμορφώνουν ήχους, οπότε πάει λέγοντας…

  7. Loan Me, κάνει μπαπ ποιος είναι ο Ανώ-Sex Machine-νυμος.
    Δεν «ασχολούμαι με αυτά», απλά σκοτώνω ώρα, διασκεδάζοντας και «συζητώντας» πλέον για θέματα επίκαιρα και ενδιαφέροντα. Ε; Μα ούτε ένα κομμάτι… ούτε καν το Lord,Help The Poor And Needy…

    ArchimidiP, το θέμα δεν είναι κατά πόσον ένας δίσκος με διασκευές εξυπηρετεί τη μουσική αυτήν καθ’ αυτή ή έχει να κάνει με την εκπλήρωση συμβολαίων κτλ. Το θέμα δεν είναι καν αν ο συγκεκριμένος δίσκος είναι καλός ή όχι. Το θέμα είναι απλά να ξέρεις τι ξέρεις και τι όχι. Να ξέρεις τι γράφεις και γιατί, τι σου αρέσει και γιατί και να γράφεις και να μιλάς για αυτά. Οχι για τα πάντα και μάλιστα εκ μέρους όλων…“Ποιος χρειάζεται μία συλλογή με διασκευές που δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα στις πρώτες εκτελέσεις.»
    Ποιος χρειάζεται μία συλλογή με διασκευές σαν αυτές του Jukebox;
    Ποιος ρωτάει;

  8. τελικά σας αρέσει ωρέ παλικάρια?

  9. Χαίρομαι που συμφωνούμε για το ΄’Don’t Explain»,
    το »Dark End of the Street το εχει πει ωραία και ο Gram
    Parsons με τους Burritos

  10. Loan Me a Dime αν και πολλές φορές με «ζαλίζουν» αυτές οι αναλύσεις σου, πολύ καλό κείμενο! Εύγε!

    ~cheers 4 2night;)

  11. χαχαχααχχα!
    ο ανωνυμος τα εσπασε!
    φοβερο κομεντ!

  12. Loan Me a Dime:A.D.F.O.D,μιας και είδα τη συζήτηση που είχατε σχετικά με το εξώφυλλο,τσέκαρε τις διαφορές με το άνωθεν αυτού ποστ.Το Dark End of the street θα ήταν μια πρόκληση γιατί είναι τόσο μα τόσο δύσκολο κομμάτι ( ένεκα James Carr). Την έχει πλησιάσει ο Percy Sledge. Parsons και Burritos το πήγαν σε country μονοπάτια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s