The Gutter Twins…Saturnalia

gutter-twins.jpg

Συμβαίνει καμιά φορά να ζητάς από ένα γέρικο σκυλί να σου κάνει νέα κόλπα κι εκείνο να σε αγνοεί, συμβαίνει να το προστάζεις διδακτικά πως θα τρέξει και πάλι να σου φέρει πίσω το ξυλάκι σου, να ικανοποιήσει την αυτολατρεία σου και συμβαίνει πως είσαι ένας ηλίθιος που απλά το σκυλί σε κοιτάζει σαν έναν ηλίθιο. Τα γέρικα σκυλιά δεν λένε να μάθουν καινούργια κόλπα και κάποια από αυτά σου λένε πως, σχεδόν πάντα, η μαγεία κρύβεται στα πιο απλά πράγματα, εκείνα που άλλοι θα πασχίζουν να καταφέρουν δίχως κανένα τίμημα.

Μία γυναίκα κάποτε μου είπε πως παίρνω την μουσική πολύ στα σοβαρά. Της είπα πως τα πιο σοβαρά πράγματα στην ζωή είχαν πάντα ένα προσωπικό soundtrack να τα συνοδεύει. Κατέληξα στο τότε σπίτι μου ν’ ακούω τις διασκευές του Lanegan κι αργότερα μισομεθυσμένος τον πρώτο δίσκο των Twilight Singers. Τους δύο μουσικούς που πάντα έφτιαχναν τον μουσικό βιογράφο της μεταμεσονύχτιας κάθαρσής μου. Λίγο αργότερα ο Dulli τραγουδούσε για χιλιοστή φορά το Cant get enough of your love baby και ο Lanegan το On Jesus Program, διασκευές που θα μείνουν στην ιστορία γιατί απλά ξεπέρασαν τις αυθεντικές εκτελέσεις.

(Saturnalia: an ancient Roman festival which climaxes by having the slaves trade places with their masters).

Γέμισαν τα έντυπα με κάθε είδους μουσικογραφιάδες που παλεύουν να μας πείσουν για το next big thing και έπεισε η μουσική ιστορία πως στα τέλη κάθε δεκαετίας ή και στα γεννοφάσκια της θα ξεμυτάει το καινούργιο όνομα καθώς ο χρόνος θα τσουλάει με μουσικούς ήρωες που ξεφτίζουν στα επόμενα τρία χρόνια. Μέσα σε όλα αυτά μένουν μουσικοί κανάγιες που σε ακολουθούν πέρα από κάθε μόδα, κάθε αναφορά, κάθε next big thing – αναμάσημα, του προηγούμενου…μα τι έλεγα;

(Saturnalia: an ancient Roman festival which climaxes by having the slaves trade places with their masters).

Τα γέρικα σκυλιά ποτέ δεν παίζουν με καινούργια κόλπα, όλη η μαγεία κρύβεται σε αυτό που είναι. Οι όροι αλλάζουν και οι σκλάβοι γίνονται αφέντες καθώς οι αφέντες γίνονται σκλάβοι.

– Δεν μας χέζεις ρε Bandini με τις ποιητικές σου φιλοσοφίες, τι σκατά λέει ο δίσκος τελικά;

– Σε χέζω και συνεχίζω…αν θες πεντάγραμμες κριτικές διάβασε μουσικογραφιάδες από free press κωλοφυλλάδες κι αν θες αστεράκια στο άλμπουμ, έχει μπόλικους συμβασιούχους πιτσιρικάδες της μουσικής κουλτούρας εκεί έξω σε διάφορα έντυπα και sites!

Ιστορία πρώτη

Πριν από κάποια χρόνια και σ’ ένα Rockwave κάτω στον Άγιο Κοσμά, καμιά διακοσαριά τρελαμένοι σπρώχναμε και μοιράζαμε χαστούκια σε μυξιάρικα δεκαπεντάχρονα που είχαν στρογγυλοκαθίσει από το μεσημέρι μπροστά στην σκηνή για να δουν τους Prodigy που θα εμφανίζονταν μετά τους Afghan Whigs. Ο Dulli και η «βρωμοπαρέα» του έδιναν μια από τις τελευταίες τους συναυλίες παίζοντας το κύκνειο άσμα τους, 1965, αφού μετέπειτα θα αποσύρονταν ο καθένας σε διαφορετικούς δρόμους. Τα κωλοπαιδάκια γιουχάιζαν από την πρώτη στιγμή όταν οι εναρκτήριες νότες του Superstitious μας έπαιρναν τα κεφάλια και το SomethinHot ερχόταν να μας διαολοστείλει. Κάποια στιγμή o Greg βούτηξε το μικρόφωνο, ξέρασε τους στίχους, από το Omerta: «I bought some bad drugs off these snotty little rave kids I met», δείχνοντας τα εκκολαπτόμενα μπουζουκοχαβαλεδάκια και μετά από λίγη ώρα αποσύρθηκε στα καμαρίνια πίνοντας υποθέτω κάμποσα ποτά για ν’ αντέξει την βλαχιά των πιτσιρικάδων. Δεν θυμάμαι τίποτα από εκεί και πέρα! Απλά δυστυχούσα στην σκέψη πως δεν θα τους ξαναδώ.Τέλος πρώτης ιστορίας…

Ιστορία δεύτερη

Μερικά χρόνια αργότερα ο Lanegan ήρθε να παίξει στην πόλη μας. Σαν hobo του δρόμου, κάπνιζε τα τσιγάρα ένα ένα, τα πέταγε κάτω, τα ξαναμάζευε, τα ξανακάπνιζε, τραγουδούσε το Ill take care of you, κάπνιζε και πάλι τα πεσμένα τσιγάρα, δεν έλεγε κουβέντα, μας γαμούσε με την φωνή του κι απλά έφευγε. Ένα από τα καλύτερα live της ζωής μου. Πρέπει κάποιες στιγμές να μαθαίνουμε την αξία της σιωπής, κάποιες συναυλίες είναι απλά ένα μυστικό μοίρασμα, μην περιμένεις τίποτε άλλο, δεν έχει τίποτε άλλο…και οι δύο μαζί έμελλε να βρεθούν χρόνια αργότερα σε μια άλλη συναυλία, να διασκευάσουν άληστα το Live with me των Massive Attack και στην συνέχεια το Where did you sleep last night, να τσουγκρίσουν τα ποτά τους και να μας κλείσουν το μάτι για την επόμενη μπαγαποντιά.

(Saturnalia: an ancient Roman festival which climaxes by having the slaves trade places with their masters).

Ιστορία δίχως τέλος

(Saturnalia: an ancient Roman festival which climaxes by having the slaves trade places with their masters).

Τα γέρικα σκυλιά δεν έχουν κόλπα. Ο Dulli κι ο Lanegan δεν είχαν ποτέ να αποδείξουν τίποτε, αυτοί είναι το επιχείρημα…ξεκινάει το The Stations κι ο ένας σαν λύκος που μια ζωή ψάχνει το κόκαλο καλεί τον άλλον για το παιχνίδι που πεινάει, οι κιθάρες σε φωλιάζουν σε κάποια γνώριμη σπηλιά, οι στίχοι είναι για πάντα γνώριμοι και αν θες να βρεις κάποια πρωτοτυπία πήγαινε να ξεγεννήσεις κάπου αλλού. Σαν δύο ζωντανά που έλεγε κι ο παππούς μου, σου τρώνε το φαί απ’ τα χέρια γλύφοντας και κάμποσο από τα δάχτυλα σου. Μέχρι να παίξει το Front Street σου έχουν αφήσει την ραχοκοκαλιά να στέκει αδάγκωτη περιμένοντάς σε να σε αποτελειώσουν. Και κάπου εκεί, οι δύο μεθύστακες που είπε και κάποια στιγμή ένας φίλος ηθοποιός, (άκου! οι δύο μεθύστακες, θα είχε μεγάλη πλάκα να συζητήσουμε περί αλκοόλ και τέχνης κάποια στιγμή να δούμε πόσοι καλλιτέχνες από αυτούς που μνημονεύουν όλοι οι άλλοι «καλλιτέχνες» υπήρξαν ατάλαντοι μεθύστακες, μέσα σε αυτούς και η Μιμή Ντενίση της συγγραφής, ο κύριος Ευγένιος Αρανίτσης).

– Πάλι το γαμάς το θέμα ρε Bandini

Δεν γαμάω τίποτε, όλοι οι ατάλαντοι έχουν γίνει κριτικοί και καλά λες. Θα μιλήσω για την μουσική. Αυτό που της έδινε πάντοτε την αμεσότητα ήταν το συναίσθημα, όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνοκρατικές αηδίες. Ο Loan Me A Dime ακούει Marvin Gaye και τρελαίνεται, ο Rain Falls on everyone ακούει το Mellon Collie.. και ανατριχιάζει, ο Vertigo έχει δηλώσει πως η αγαπημένη του μπάντα όλων των εποχών είναι οι Savage Republic, ο Kyisayito H. Giri το μόνο που περιμένει φέτος είναι ο δίσκος των REM και των Portishead, κι εγώ παλεύω τόση ώρα να σας πω πως το Saturnalia είναι ένα άλμπουμ πέρα κριτικής για τα δικά μου δεδομένα.

Ο Cold Mushrooms από την προηγούμενη εβδομάδα που μου έστειλε τον δίσκο, με ρώτησε: «Πες μου αντικειμενικά πως σου φαίνεται το άλμπουμ»;

Σήμερα που γράφω όλο τούτο το πράγμα ένα του λέω: είναι μεγάλη δισκάρα το άτιμο, αλλά μόνο γι’ αυτούς που ακούνε μουσική σε συναισθηματικό επίπεδο!!! Μόνο γι’ αυτούς που ακούνε μουσική όχι για επαγγελματικούς λόγους, αλλά για προσωπικούς. Που αναγνωρίζουν πως τελικά οι Lanegan και Dulli κυκλοφόρησαν ότι καλύτερο έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια. Τι έχει να προσφέρει ένας δίσκος με διασκευές εν έτη 2008, ρωτάνε μερικοί; τι έχει να προσθέσει ένας δίσκος των Gutter Twins αυτή τη χρονιά; ρωτάω εγώ; Οτιδήποτε δεν είχε να προσθέσει άλλος ένας Γιενς πως σκατά τον λένε Λέκμαν την προηγούμενη χρονιά, ένας τάδε μπλα μπλα ετούτη την χρονιά, ή και την επόμενη και τη παραεπόμενη.

Συγχωρήστε με αλλά θα πιώ άλλο ένα ακούγοντας και πάλι το Saturnalia για δεν θυμάμαι πόση φορά σήμερα, αναρωτούμενος πόσοι Lanegan και Dulli έχουν βγει τα τελευταία είκοσι χρόνια!

Υ.Γ. Τελικά δεν είπα τίποτα για τον δίσκο, παρά μονάχα πως οι λύκοι ξεμυτάνε στα δωμάτια μετά τις δώδεκα και στα μπαρ αργότερα από τις δύο το πρωί! dullilanegan.jpg

Στην υγειά σας

Written by: Arturo Bandini

Advertisements

7 responses to “The Gutter Twins…Saturnalia

  1. Ανυπέρβλητο.
    The Damned Don’t Cry (η ηχητική συνάφεια με το single αυτό των Visage δεν υπάρχει αλλά είναι το μόνο σαν ατάκα, τιτλάκι που σου έρχεται να ξεστομίσεις στους Gutter Twins)
    Θηρία.

  2. coldmushrooms:

    Αντικειμενικά όποιος άλλος να έβγαζε αυτό το δίσκο δε θα στριφογυρνούσε το μυαλό μας όπως τώρα. Αλλά με αυτούς τους δύο…

    «είναι μεγάλη δισκάρα το άτιμο, αλλά μόνο γι’ αυτούς που ακούνε μουσική σε συναισθηματικό επίπεδο!!!» και έχουν πάθη.

  3. Loan Me a Dime:Η SHARON JONES & THE DAP KINGS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ http://www.avopolis.gr/news/default.asp?ID=11816

  4. We gonna have some fun Arturo,

    We gonna have some…

  5. Τόσα χρόνια το ετοιμάζανε επιτέλους ήρθε η ώρα να βγει και σε κανονικό άλμπουμ. Κατάφερα και το άκουσα χτες και είναι και είναι όντως πολύ δυνατό. Παρόλο που αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν σε διάστημα 4 χρόνων το όλο σύνολο δεν είναι καθόλου ανομοιογενές. Για τις φωνές δε χρειάζεται να πω τίποτα. Όντως super. Προτείνεται!!

  6. «ο Kyisayito H. Giri το μόνο που περιμένει φέτος είναι ο δίσκος των REM και των Portishead, κι εγώ παλεύω τόση ώρα να σας πω πως το Saturnalia είναι ένα άλμπουμ πέρα κριτικής για τα δικά μου δεδομένα…»
    tzampa 8a paleyeis magka mou

    wraio live!

  7. Παράθεμα: Αγαπημένα για το 2008, Cold Mushrooms « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s