Murder Βy Death…Red of Tooth and Claw (Vagrant Records 2008)

murderbydeath1.jpg

Η τέταρτη δισκογραφική δουλειά του κουαρτέτου από την Ιντιάνα κυκλοφορεί αύριο και ο γραφιάς αυτού του κειμένου έχει περάσει μια εφιαλτική εβδομάδα αφού μετά τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις του Saturnalia ήρθε η σειρά του Red of Tooth and Claw να στρογγυλοκαθίσει στις σιντιέρες και (από την Πέμπτη) στα πικάπ του δωματίου. (Σημ. Το σαββατοκύριακο ο Lazarus έσκαβε και ξανάσκαβε τα σωθικά μου, αλλά γι’ αυτόν θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα)!

Η αρχή είχε γίνει κάπου στο 2002 όταν με το Like the Exorcist but More Breakdancing, (τι τίτλος κι αυτός!), οι Murder By Death άνοιγαν το άλμπουμ με το ανατριχιαστικό cello της γλυκύτατης Sarah Balliet και στα τρία λεπτά και κάτι του κομματιού, το ορχηστρικό όργιο Those who stayed έμενε στην ραχοκοκαλιά μας μια για πάντα. Η τότε άγουρη φωνή του μπροστάρη Adam Turla τραγουδούσε τις υπόλοιπες επτά καλοδουλεμένες συνθέσεις με συναισθηματικό τρόπο και αυτό που σου έμενε ήταν η αίσθηση πως κάπου θέλουν να το πάνε αυτά τα παιδιά αλλά δεν ξέρουν που. Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε πως το δεύτερο καλύτερο κομμάτι του δίσκου ήταν το, (και πάλι ορχηστρικό δεύτερο όργιο), Those who left.

Την επόμενη χρονιά και στο Who Will Survive and What Will be Left of Them?, ο διάβολος πήγαινε στο Μεξικό καθώς το χαλασμένο πιάνο του Vincent Edwards έκανε την αρχή, η φωνή του Adam βράχνιαζε και μάθαινε να ερμηνεύει, οι στίχοι μιλούσαν για μαύρες καρδιές, βάλιουμ και κάθε λογής χάπια, ουίσκια και ρούμια, δολοφονίες και καταστροφικές ιστορίες, οι κιθάρες έδιναν κι έπαιρναν και ένα συνοθύλευμα από Black Heart Procession στα άγριά τους, Firewater στα καλά τους και Great Crusades στα μεθυσμένα τους, έφτιαχνε τον ήχο και τους έδινε κάποια ταυτότητα. Ένα εξαιρετικό artwork με γκραβούρες από απαγχονισμούς κι εκτελέσεις καθώς και όλοι οι στίχοι γραμμένοι με πενάκι έζωναν την ατμόσφαιρα ακόμη περισσότερο. Οι λύκοι θα περίμεναν τρία χρόνια ακόμη.

2006, In Bocca al Lupo ή αλλιώς, Στο Στόμα του Λύκου, η αλλιώς γιο χο χο χο και μια μποτίλια ρούμι που έλεγε κι ο Ρομπερτ Στήβενσον στο Νησί των Θησαυρών. Οι ρίζες του δέντρου της ζωής που ντύνουν το εξώφυλλο καταλήγουν στην κόλαση, η μπάντα στα καλύτερά της. Το cello της Sarah αγριεύει, ο Adam έχει ενηλικιωθεί για τα καλά και μπαίνει στο πάνθεον με τις πιο αγαπημένες μου φωνές τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, οι κιθάρες λυμαίνουν τα πάντα, πνευστά έρχονται να χωθούν στο μεθυσμένο τους πανηγύρι, γιατί τα πάντα στο δίσκο κυλάνε σαν ένα πένθιμο, μεθυσμένο πανηγύρι βγαλμένο από βρώμικα γουέστερν, από γλέντια πειρατών, νεκρούς και αμαρτωλούς. Όλα αυτά μέχρι το Sometimes the line walks you. Από εκεί και κάτω ξεκινάει η πραγματική επίγεια κόλαση, το Raw Deal λύνει τα χέρια των νεκρών και ξεκινάει την πληρωμή των ζωντανών: theres a shred of guilt in everyone of us and a pain we felt watching you all suffer, now the time has comeΤο The Big Sleep θα παίζει αιώνια τις βραδιές που τα πάντα σ’ έχουν τσακίσει, η τύψη μετράει τα δόντια του διπλανού σου και η μόνη επιλογή που έχεις είναι μοναχά το πάτωμα. Ανυπέρβλητο κομμάτι, ανατριχιαστική ερμηνεία από τον Turla κι απλά ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει την τελευταία πενταετία. Shiola και Steam rising συνεχίζουν να σβήνουν τα κεριά της γιορτής ένα ένα, μέχρι που – ως συνήθως – έρχεται ο διάβολος στο τέλος να καθίσει στο τιμόνι και να φυσήξει μια καινούργια αρχή με τον Adam να κλείνει τον δίσκο τραγουδώντας με κάμποσα κορίτσια πίσω τους: weve made mistakes that we cant change but theres still time to start again.

Έξοδος από το στόμα του λύκου…είσοδος στα κόκκινα δόντια τεσσάρων άλλων λύκων.Ο κώλος μας θρονιασμένος σε μια Ford του ’52, σκόνη να πέφτει στα κεφάλια μας, μαύρες κηλίδες στα χρόνια που φίλοι και ερωμένες γυρνάνε και φεύγουν για μια στάλα δροσιάς, μια δεύτερη γνώμη για κάθε ηλίθιο που παίρνει κάνα δυο ευκαιρίες, ο καθείς να πίνει τα ίδια ποτά και να γαμάει με τον ίδιο τρόπο, το ουίσκι να παίρνει την θέση κάθε γεύματος της μέρας, ο Ennio Morricone στο κασετόφωνο να σφυρίζει έναν σκοπό και η Άγρια Συμμορία των Murder Βy Death να ξεκοκαλίζει όλες τις γνωστές θύμησες μία μία: «Επιστρέφω σπίτι, αλλά δεν έρχομαι για σένα!», ουρλιάζει ο Adam Turla στο εναρκτήριο CominHome και το φάντασμα του Jeffrey Lee Pierce έρχεται να φτύσει κάμποσες μούρες. Το Red of Tooth and Claw βρωμοκοπάει από την αρχή ως το τέλος ουίσκι, μπαρίλα, πουτάνες που πέφτουν στο κρεβάτι μονάχα για ένα δολάριο, φιλίες που δεν μυξοκλαίνε αλλά γονατίζουν, νεκροκεφαλές δίπλα από δυο ετοιμοπόλεμους πιστολέρο. Κι αν το In Bocca al Lupo σ’ είχε βάλει στην κόλαση για να τα ξεράσεις όλα, το Red of Tooth and Claw σε φέρνει πίσω για να πεις τι έμαθες. Έντεκα τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο με την τετράδα Fuego!, A Second Opinion, Ash και Black Spot, να ξεχωρίζουν λίγο πιο πολύ από τα υπόλοιπα. Συμπέρασμα: τώρα η μπάντα είναι στα καλύτερά της, και αυτό είναι το πιο άρτιο album της. Η φωνή του Turla δεν ξέρω αν στον επόμενο δίσκο θα γίνει ακόμα πιο μπάσα, το cello της Sarah δεν γνωρίζω αν θα βρωμίσει περισσότερο, τα τύμπανα του Thogerson αγνοώ αν θα ηχήσουν πιο τρομακτικά και το μπάσο του Armstrong δεν βλέπω πόσο πιο σκοτεινό μπορεί να ξεβγαλθεί.

Δεν γνωρίζω επίσης αν οι Murder By Death θα πάρουν ποτέ την θέση που τους αξίζει στα μουσικά κιτάπια της rock ιστορίας, αν θα ανεβούν στο βάθρο που τους πρέπει και αν θα συνεχίσουν να ξεμπροστιάζουν τα σκοτεινά μας σημάδια και τα επόμενα χρόνια. Αυτό που ξέρω είναι πως η μπάντα από την εποχή που ακόμα ονομαζόταν Little Joe Gould δούλεψε βήμα βήμα, έφτιαξε ήχο, χαρακτήρα και έγινε «μπάντα μ’ αρχίδια» για να χτυπιόμαστε και να τρελαινόμαστε κάμποσοι μουρλαμένοι παρίες αυτής της ζωής.Πάντως μέχρι στιγμής το προσωπικό μου νούμερο ένα για φέτος είναι το Red of Tooth and Claw! murderbydeath.jpg

Cheers!

Written by: Arturo Bandini

Advertisements

9 responses to “Murder Βy Death…Red of Tooth and Claw (Vagrant Records 2008)

  1. Νομίζω πως δεν υπάρχει λέξη στο κείμενο που να μην συμφωνώ. Πολύ χαίρομαι που αναγνωρίζουν και άλλη την αξία αυτής της μπάντας αλλά και της καταπληκτικής φωνής του Turla. Πραγματικό όργιο ο νέος δίσκος, δεν μπορώ να τον σταματήσω να παίζει και ναι μέχρι σήμερα είναι και το δικό μου νούμερο ένα. Να σαι καλά.

  2. Πραγματικά παιδιά και εγώ τους ανακάλυψα πριν 1 εβδομάδα
    και έχω φάει σχεδόν το κόλλημα που είχα φάει το 1984-5 με τον
    CAVE.
    Αλήθεια να υπάρχει καμμιά περίπτωση να έρθουν και από εδώ?

  3. Arturo Bandini: Πληροφορίες λένε πως αν τους καλύψεις μόνο τα έξοδά τους έρχονται και παίζουν τσάμπα στην πόλη σου! Ψήνω τα υπόλοιπα μέλη του Back to Mono να πάρουμε κανα δάνειο…Zeugolator, είναι τεράστιο κόλλημα ο δίσκος!!!

  4. Τσοντάρω και γω, αν είναι να δω Murder By Death θα κάνω τις οικονομίες μου.

  5. Παιζουν ολο τον Ιούλιο σε διάφορες Ευρωπαικές
    πόλεις.
    Περισσότερα στοπ site τους.

  6. Παράθεμα: Αγαπημένα για το 2008, Cold Mushrooms « Back To Mono

  7. Παράθεμα: The 2 first split singles of a 7 record series by Murder by Death « Back To Mono

  8. Παράθεμα: Two shots of releases one shot of live: Black Heart Procession, The dark age of Love, Murder by Death « Back To Mono

  9. Παράθεμα: The Bookhouse Boys…Shoot you Down E.P (Black Records) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s