Ζωή σαν Τρίλεπτο Τραγούδι (περιοδικό Φράση, τεύχ. 6, Ιούνιος 2003)/Update:The Age Of The Understatement

O Νικ Χόρνμπυ κλείνει τα μάτια και η ζωή περνάει μπροστά του σαν ταινία. Το αγόρι που κάποια στιγμή αποφάσισε ότι την ώρα που θα χάνει την παρθενιά του θα ακούγεται το ορχηστρικό “Samba Pa Ti” του Santana- κι αν όχι στέρεο, τουλάχιστον μες στο κεφάλι του- έγινε στο μεταξύ μουσικοκριτικός του New Yorker. Όταν τα ξανανοίγει, τίποτα γύρω του δεν έχει αλλάξει. Εκτός από ένα βιβλίο με τα 31 αγαπημένα του τραγούδια κι ένα cd με 11 από αυτά. Ανοίξτε το Songbook, διαβάστε το κι ακούστε το. Του Γιάννη Λώλου.

 hornby.jpg 

Καλύτερα να διαβαστείς τώρα παρά στο μέλλον…» λέει ο Νικ Χόρνμπυ, κάτι που θυμίζει αρκετά το «ζήσε γρήγορα και πέθανε νέος». Ο Χόρνμπυ άλλωστε έχει περάσει αυτή την rock ‘n’ roll αντίληψη και στα βιβλία του. Ο συγγραφέας του High Fidelity, του About a Boy, του Fever Pitch και του How To Be Good εμπνέεται από ότι διαθέτει πάθος και εφήμερη δόξα.

   Το σπίτι του, εξάλλου, στο Β. Λονδίνο, απέχει λίγα λεπτά από το πεδίο ενός δικού του πάθους, το Χάιμπουρι, το γήπεδο της αγαπημένης του Άρσεναλ, που την παρακολουθεί από παιδί και την έβαλε στο παιχνίδι της συγγραφής (Fever Pitch) συσχετίζοντας και περιγράφοντας μέσα από τους αγώνες μιας ποδοσφαιρικής ομάδας την άρνηση του αντρικού φύλου να ενηλικιωθεί. Ο ίδιος δηλώνει ότι γράφει «για πλάκα» αλλά από την άλλη πιστεύει ότι «δεν αξίζει τον κόπο να γράφεις οτιδήποτε, αν δεν μπορείς να ψυχαγωγήσεις αυτόν που σου κάνει την τιμή να σε αγοράσει». Οι ήρωές του είναι καθημερινοί χαρακτήρες που ο ίδιος συναντά-και ενίοτε κρυφακούει- στις λονδρέζικες παμπ, στο μετρό αλλά και στο γήπεδο… Όλοι όμως έχουν κάτι δικό του. Η συγγραφή για τον Χόρνμπυ είναι σαν ένα τρίλεπτο τραγούδι, όπου πρέπει πολύ σύντομα να πεις τα πάντα με ευχάριστο και κατανοητό τρόπο. Δεν καινοτομεί, δεν ψάχνει νέες φόρμες, μπαίνει απλά στο trip της ιστορίας του και στους χαρακτήρες των ηρώων του και φεύγει…Με τον Χόρνμπυ έχεις πάντα την αίσθηση ότι γράφει τραγουδώντας…Στο Songbook, αρχίζοντας από το “Your Love Is The Place Where I Come From” των Teenage Fanclub για να καταλήξει στο “Pissing In a River” της Patti Smith, ο Χόρνμπυ φτιάχνει ένα βιβλίο που μοιάζει πολύ με ένα έντυπο dj set.

    Σχολιάζοντας το “Thunder Road” του Springsteen, ο Χόρνμπυ γράφει:

«Δεν είμαι Αμερικανός, δεν είμαι πια νέος, μισώ τα αυτοκίνητα και μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι βρίσκουν τον  Springsteen στομφώδη και θεατρινίστικο-ωστόσο, δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί τον βρίσκουν μάτσο ή σοβινιστή ή βλάκα. Αυτού του είδους η κριτική υπήρξε μια πληγή για τον Springsteen στο μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του, κριτική που έγινε από έξυπνους ανθρώπους, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερο βλάκες από τον ίδιο. Το “Thunder Road” κατά κάποιον τρόπο καταφέρνει να με εκφράζει».

   Το Songbook για τον Χόρνμπυ είναι, έτσι κι αλλιώς, η αφορμή για προεκτάσεις, κρίσεις, εκτιμήσεις ή ακόμα και για απρόσμενα συμπεράσματα: «Το “Samba Pa Ti” είναι ορχηστρικό και όχι τραγούδι, όμως κατά τη διάρκεια μιας πολύ κρίσιμης περιόδου στο μέσον της εφηβείας μου, όταν το πρωτοάκουσα, μου μίλησε πολύ πιο άμεσα και πειστικά από οτιδήποτε περιείχε στίχους. Ήμουν σίγουρος ότι περιέγραφε το σεξ» σημειώνει για το κομμάτι του Santana.

Πέρα όμως από τις κρίσεις για τους δημιουργούς και την «αύρα» των τραγουδιών, ο Χόρνμπυ μέσα από τα συγκεκριμένα κομμάτια κάνει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες μουσικο-κοινωνικές αναλύσεις. Στο “Heartbreak” των Led Zeppelin σημειώνει: «Η παραδοσιακή ερμηνεία του φαινομένου των ξεμυαλισμένων αγοριών με το heavy (ή nu-, ή rap-) metal περιέχει κιθάρες ως υποκατάστατα του πέους, ωμό ερωτισμό, αλλά και διάφορα άλλα πράγματα, όπως υποδηλούμενη διαστροφή, σεξουαλική σύγχυση και επιμονή, νοσηρή νεύρωση. Είναι αλήθεια πως πέρασα μια σύντομη περίοδο ερωτευμένος με τον Ιρλανδό blues-rock κιθαρίστα Rory Gallagher (χωρίς ανταπόκριση), και πράγματι άκουγα, τα 3-4 πρώτα χρόνια της ζωής μου ως ροκ φαν, μόνο τραγουδιστές οι οποίοι θα παραδέχονταν ευχαρίστως πως θα έτρωγαν τρωκτικά ή/και ερπετά. Ωστόσο, υποψιάζομαι πως υπάρχει μια μουσική κι όχι παθολογική εξήγηση για τα πρώτα μου χαριεντίσματα με τους Zeppelin, τους Sabbath και τους Deep Purple, δηλαδή δεν ήμουν σε θέση να εμπιστευτώ την κρίση μου για ένα τραγούδι. Όπως ένας επιτηδευμένος και ξεπερασμένος ενήλικας, που δεν θα παρακολουθούσε μια ταινία, αν δεν είχε υπότιτλους, εγώ δεν θα άκουγα κάτι το οποίο δεν θα πνιγόταν μέσα σε δυνατές, παραμορφωμένες κιθάρες…».

   Το Λονδίνο του Νικ Χόρνμπυ, ένας πλανήτης από βινύλιο και cd (χωρίς χυμένες μαρμελάδες, στην περίπτωση του 36χρονου Γουίλ Φρίμαν, πρωταγωνιστή του About a Boy που στον κινηματογράφο ερμήνευσε ο Χιου Γκραντ), εθισμένος στην ποπ, στην περίπτωση του 35χρονου Ρομπ από το High Fidelity (που σκηνοθέτησε ο Στήβεν Φρίαρς), μόλις δέκα χρόνια μεγαλύτερος στην περίπτωση του Ντέιβιντ, που από Ο Πιο Οργισμένος Άνθρωπος του Βόρειου Λονδίνου αναρωτιέται Πώς να Γίνεις Καλός, εξελίσσεται και ταυτόχρονα παραμένει ο ίδιος. Είναι όμως έτσι και για τον συγγραφέα? Εξακολουθεί να μετράει τη ζωή του με λίστες των Τop-5 και των Top-10?  

«Δεν χρειάζεται να με πείσει κανείς ότι η ζωή είναι τρομακτική. Στα σαράντα τέσσερα μου έχω τρομάξει ήδη αρκετά, δεν θέλω λοιπόν κανείς να μου αφαιρέσει τις αυταπάτες. Φίλοι έχουν αρχίσει να πεθαίνουν από ανίατες αρρώστιες αφήνοντας πίσω αγαπημένα πρόσωπα, πολλές φορές και μικρά παιδιά. Ο γιος μου είναι αυτιστικός και δεν έχω ιδέα τι του επιφυλάσσει το μέλλον. Και, βέβαια, ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος τρελός να ρίξει ένα αεροπλάνο πάνω στο σπίτι μου ή σε κάποιο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας. Αφήστε με λοιπόν, να βρίσκω παρηγοριά και ασφάλεια όπου μπορώ και, παρακαλώ, συγχωρήστε με που δεν θέλω να ξανακούσω το Frankie Teardrop” γράφει στον Songbook. Κάπου δε στη μέση του βιβλίου μαθαίνουμε και το τραγούδι που θα επιθυμούσε να ακούγεται στην κηδεία του: είναι το “Caravan” του Van Morrison, με το σόλο του βιολιού να φτάνει μέχρι τα αποδυτήρια της Άρσεναλ…

SongBook

Thunder RoadBruce Springsteen

I’m Like a BirdNelly Furtado

HeartbreakerLed Zeppelin

Can You Please Crawl out Your Window-Rod Stewart (ο αντιγράφων επεμβαίνει και βάζει Dylan)

RainThe Beatles

You Had TimeAni DiFranco

SmokeBen Folds Five

CaravanVan Morrison

Needle In a HaystackThe Velvelettes

Ain’t That EnoughTeenage Fanclub

Για την αντιγραφή (τη συμφωνία για το επικήδειο τραγούδι καθώς και για την αμέριστη οπαδική υποστήριξη εκ μέρους μου για την πολυπολιτισμική παρέα των “Gunners”  που έχει στήσει ο Βενγκέρ εδώ και χρόνια-μετά τα δύο που έφαγε η Μίλαν, έρχονται και τα επόμενα, πάμε για double),

Loan Me a Dime…

UPDATE OUT OF TOPIC: The Last Shadow Puppets «The Age Of The Understatement (το πρώτο single)

Advertisements

3 responses to “Ζωή σαν Τρίλεπτο Τραγούδι (περιοδικό Φράση, τεύχ. 6, Ιούνιος 2003)/Update:The Age Of The Understatement

  1. Loan Me a Dime:Και για να πω ολόκληρη την αλήθεια, άρχισα να υποστηρίζω την Άρσεναλ, χάρη σ’ ένα μεγάλο παίκτη,όπως πολλοί υποστήριξαν τον Άρη στη δεκαετία του ’80 για έναν αντίστοιχο λόγο.ΗENRY http://www.youtube.com/watch?v=8oMDLX_1coc

  2. ti le re prepei na tous anagasoume na anoiksoun tis koutes ths amerikhs prin tis 14,,,ase pou den eipan tpt kai den exw tpt krathmeno(sorry sxolio gia thn ankoinwsh tou rnrc

  3. Κάποιος φίλος παραπονέθηκε πως βαρέθηκα να σχολιαζω στο blog.Η αλήθεια είναι πως απο ένα κάρο απίστευτων συγκηριών δεν είχα ιντερνετ για δυόμιση μήνες,αλλά μη μπώ σε λεπτομέρειες κι κουράσω άσε που δε θέλω να μπινελικώνω κυριακατικα και μου πάει γρουσουζιά.
    Ξεκινάω λοιπόν,ναι συμπαθώ κι εγώ την Άρσεναλ γιατι και ωραιότατη μπάλλα παίζει αλλά και γιατί απέκλεισε τη Μίλαν του αχώνευτου Καβαλιέρε Παπάρα που κάποιοι δημοσιοσχεσίτες αθλητικογράφοι τον βρίσκουν «τυπά»
    όσο για τον Sprinsteen τον λατρεύω απο τότε που 14 χρονο πιτσιρίκι άκουγα απο κασσετόφωνο το Nebraska κάτι όμορφα καλοκαιρινά βράδυα στη Ζάκυνθο.Το φοβερό είναι πως ξέρω κι εγώ ενα τύπο που τον θεωρεί σωβινιστή Αμερικανάκι και θεωρεί τοBORN IN HE USΑ προπαγάνδα!!!!!!
    Είμαι σίγουρος ότι αν ο Kiyisayito διαβάζει το σχόλιο θα γελάει σαρδώνια όπως συνήθως άλλωστε.Να προσθέσω ακόμα πως ο τύπος που είχε αυτή την άποψη για το Bruce ήταν Άρσεναλ!!!!

    Ελ Νιόνιο για το back to mono
    Σας φιλώ στα μούτρα και θα επανέλθω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s