The Paul Butterfield Blues Band

lp5095-300.jpg 

Με κλασσικά ονόματα της μουσικής ιστορίας, κάποιες φορές εντοπίζεται μιαν άρνηση. Ιδίως αν σφύζεις από νιάτα, είναι απολύτως φυσιολογικό να σνομπάρεις και να παραβλέπεις μερικά απ’ τα «ιερά τέρατα», χωρίς να τα υποτιμάς αλλά προτιμώντας να υπεραμύνεσαι των καινούριων, ή και των κάπως παλαιότερων , obscure ανακαλύψεων.

Κάπως έτσι, την είχα πατήσει με τον Paul Butterfield, που μπορεί να τον είχα περί πολλού για τον τρόπο που φυσούσε τη φυσαρμόνικα και για όλα αυτά που είχα διαβάσει για εκείνον, ως έναν ηλεκτροφόρο αναδημιουργό των blues της Αμερικής, όμως διαρκώς ανέβαλλα το χαμήλωμα της μύτης. Ήταν κι αυτό το ευκατάστατο και σπουδαγμένο μεγάλωμά του, με τα κολέγια και τα λοιπά, που μπορεί να εδράζονταν στο Chicago και να εμπλουτιζόταν με μερικές καλές παρέες, σαν εκείνες των Bishop και Gravenites, όμως δε χωρούσε στις συναισθηματικές ταμπέλες τού μυαλού μου, πως μπορούσε να συνάδει με την κουλτούρα των blues. Πόσο μάλλον όταν οι κυρίαρχες εικόνες που είχα, ήταν για τον ακουστικό καιρό πριν τη μετάβαση στα θορυβώδη αστικά κέντρα.

Ώσπου βρέθηκα στην αρένα τού πρώτου και ομότιτλου άλμπουμ των Paul Butterfield Blues Band στην Elektra (EKS-7294). Εκεί που αναμετριούνται οι ρυθμοί του Howlin Wolf, οι σπίθες του Muddy Waters, η δεξιοτεχνία του B.B. King, τα φυσήματα των Little Walter και Junior Wells, η παράδοση της μαύρης και το επίτευγμα μιας διαφορετικής λευκής Αμερικής, όπως θα πρόσταζε το Σικάγο του 1965. Δεν ήταν κόπιες, ούτε στοιχειωμένοι από δεσποτικά φαντάσματα, αλλά οι εκλεκτοί για την πεμπτουσία της μετεξέλιξης, του ηλεκτρισμού και του επιδέξιου και επικίνδυνου θορύβου που θα γνωστοποιούνταν και θα κληροδοτούνταν στη λευκή Αμερική, αλλά και σε όλους όσους θα ήθελαν να γνωρίσουν ένα κομβικό σημείο της ιστορίας των blues. Μια καταγραφή που, μέσα απ’ τις παρουσίες των Paul Butterfield στη φωνή και στη φυσαρμόνικα, Mike Bloomfield στην slide κιθάρα, Elvin Bishop στην rhythm κιθάρα, Jerome Arnold στο μπάσο, Sam Lay στα ντραμς και Mark Naftalin στο όργανο, αποτελεί όχι μόνο ένα καλλιτεχνικό επίτευγμα, αλλά ένα κατόρθωμα ζωής, με το λασπωμένο πάθος του να μην ξεπλένεται από απογόνους, δεκαετίες και πάσης φύσεως εξελίξεις κι αλλαγές. Σε κάτι παραπάνω από τριάντα λεπτά απαντώνται όλα τα ερωτήματα ενός ακροατή, αλλά κι όσα δεν φαντάστηκε να θέσει. Είτε πρόκειται για έναν πιουρίστα φορμαλιστή είτε για έναν νεαρό που πρωτογρατζουνάει την κιθάρα του.

Εκείνον τον καιρό, ίσως όλοι να αιφνιδιάστηκαν με τον τρόπο που ένα μικρό μπουλούκι πιτσιρικάδων, έπιασε στις άφτιαχτες χούφτες του, όλες του τις γνώσεις και περίσσιο θαυμασμό για την παράδοση. Φάνηκε όμως, πως το κουράγιο περίσσευε στα σπλάχνα, για να φτιαχτεί τελικά αυτό το διαχρονικό, ως προς την ευθύτητα, την επιδραστικότητα και την «σκληράδα», αριστούργημα. Τόσο τραχιά “βιρτουόζες» και συναισθηματικά γενναιόδωρες ήσαν οι ιστορίες που καθοδήγησε ο Butterfield. Γι’ αυτό κι έχτισαν ένα μύθο. Και όπως κάθε μύθος, επέτρεψε ουτοπικά ταξίδια, καταργώντας τις χιλιομετρικές και χρονικές αποστάσεις, και όρμηξε, παρά τη συνειδησιακά και «γονιδιακά» πολύμοχθη φύση του, σαν ένας εξαγνιστικός και φρέσκος χείμαρρος. Μονάχα μια αμφιβολία αφήνει, σε εκείνους που εξακολουθούν να στέκονται σε προκάτ εγκεφαλικών συνθηκών. Μήπως τελικά, κάποιες επιδερμίδες λανθάνουν ως προς την απόχρωση?     

Ps

Κάτι απ’ το Newport

Advertisements

5 responses to “The Paul Butterfield Blues Band

  1. poloi pragmati xreiastike na yperpidisoume ta empodia pou efstoxa entopises gia na xamilosoume ti miti mas na ton akousoume kai oloi apozimiothikame. to stoixeio – ekpliksi einai pos akoma kai otan efige o bloomfield, oi diskoi sinexizan na einai ekseretoi (opos to»In My Own Dreaam» i to live), diladi o Butterfield einai alithina large, einai oramatistis bandleader. born in Chicago!

  2. Απίστευτος δίσκος!
    Πέραν του σπουδαίου Butterfield, αποτελεί και μια ιστορική στιγμή για το ξεδίπλωμα του ταλέντου του μεγάλου Bloomfield.

    [Ήδη μου τρέχουν τα σάλια για post περί Γκραβενίτη, φίλε! Δέχεσαι παραγγελιές;]

  3. Loan Me a Dime:Για Γκραβενίτη ίσως θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο.Μιας και είχε έρθει εδώ προσφάτως…χμ, θα ρωτήσω μήπως και καταφέρουμε να (ας μείνει μυστικό για τώρα)…Προς το παρόν, μήπως να ανατρέξω σε bloomfield & al kooper?

  4. Τον λένε RICK TOML INSON και απο τότε που πήγε στο Μάντσεστερ κόλλησε άσχημα με τη ψυχεδέλεια και το progressive.Ήρθε η ώρα λοιπόν εκτός απο μανιώδης συλλέκτης δίσκων των παραπάνω ειδών μουσικής να βάλει μπροστά το δικό του όχημα.Το ονόμασε VOICE OF THE SEVEN WOODS και στα τελη της περασμένης χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο το όνομα του «γκρουπ».Ένα μίγμα απο NICK DRAKE,DONOVAN αλλά με άρωμα απο ανατολή και μπόλικη ψυχεδέλικη φολκ κάνει το δίσκο άκρως εθιστικό για τους λάτρεις του είδους.Δώστε μια ευκαιρία σε αυτό το άλμπουμ μπορεί να μη σας κερδίσει αμέσως αλλά είμαι σίγουρος πως δε θα προσπεράσετε εύκολα.Κάποιοι το ονόμασαν progressive folk εγώ το λέω καλή μουσική.

    Ολίγη Απο Μπάλλα
    Ποια ρυθμική γυμναστική και αηδίες,αληθινές κωλοτούμπες άρτιας τεχνικής θαύμασε κανείς απο κάποιους αθλητικογράφους μετα τη νίκη της ΑΕΚ.Δε φτάνει που πρίν απο το ματς μας είχαν φλομώσει στις αναλύσεις για το ότι όπως και να παίξει η ΑΕΚ δε μπορεί να φτάσει στη νίκη απέναντι σε αυτόν τον Ολυμπιακό,κατόπιν εορτής τα έβαλαν με τους μίζερους φιλάθλους της ΑΕΚ που απαξιώνουν την ομάδα ελαφρά τη καρδία και δε πατ΄νε στο γήπεδο να την υποστηρίξουν,επίσης κάποιοι παίκτες που μέχρι τη παραμονή του ματς ήταν «ξοφλημένοι» κατα τας γραφάς των παραπάνω κυρίων έγιναν ξαφνικά παικταράδες που έχουν πολλά να δώσουν αλλά οι κουτοί ΑΕΚτζηδες δε το κατάλαβαν.Δε θα το κρύψω ήττα περίμενα κι εγώ διοτι η μπάλλα που παίζαμε ήταν άθλια χάρηκα που διαψεύστηκα,αλλά ρε μάγκες,μάγκες λέμε τώρα,μια και υποστηρίζετε άλλες ομάδες σας ευχαριστούμε θερμά που νοιάζεστε για την ΑΕΚ πιο πολύ απο μας που για χρόνια πάγωνε ο κώλος μας στη Φιλαδέλφεια,τότε που φτιαγναμε παρέες στη 5,6,7 και ενίωτε στη 3 και διασκεδάζαμε τις πικρες μας με χιούμορ κατα τα πρώτα πέτρινα χρόνια.Νάστε καλά που ενδιαφέρεστε και καταλαβαίνετε και τη ψυ χολογία του ΑΕΚτζη.Εμ ποιός θα τη καταλάβει εμείς που φάγαμε τόσα χρόνια στο γήπεδο όχι βέβαια!!!
    Ενώ εσείς που πετάτε λουλούδια σε γνωστα γαβγάδικα με κάποιο αρπακολλατζη παράγωντα η διαιτητή εντριφήσατε άριστα στη ψυχοσύνθεση του φιλάθλου.Οσο για κάποιο κρατικοδίαιτο παλληκάρι που όπως υποστηρίζει «ξέρει ο κόσμος όταν λέει πως οι ΑΕΚτζηδες είστε κακομοιριδες» ένα έχω να του πώ βρε λεβέντη μου αφού θεωρείς αλλάνθαστη τη γνώμη του «κόσμου» δε τους ρωτάς και τη γνώμη έχουν για το συναφι σου μετα την υπόθεση Ζαχόπουλου?

  5. «Προς το παρόν, μήπως να ανατρέξω σε bloomfield & al kooper?»
    Δαγκωτό!
    [Και για Γκραβενίτη: surprise us when you’re ready]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s