-Κύριοι, στις θέσεις σας!!!

Πως τολμάς ρε φλούφλη, παλιοκουραμπιέ, να μας λες τι θα κάνουμε?!!?

 

   Όταν αντικρίζεις εμπρός σου τέτοιους κυρίους, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να σιωπήσεις και να μάθεις απ’ αυτά που θα σου πουν. Πάντοτε αψηφούσαν τις διαταγές. Ακόμη κι αν στο τέλος λύγιζαν, η κατάρρευση ήταν ηρωική, άλλωστε, κυρίως για τις σφαγιασμένες τους πτώσεις τους ενθυμούμαστε. Ήταν άντρες σκυμμένοι απ’ τους πόνους, αλλά ατράνταχτοι και μονόπλευροι στις θέσεις τους. Αγέρωχοι μα κι άπιστοι στους έρωτες, ποτέ αγνώμονες και πάντα ψυχοπονιάρηδες. Πολλοί το έριχναν και στην πλάκα, ή τουλάχιστον, προτιμούσαν να γελούν οι ίδιοι για να ευφραίνουν τις ψυχές των φίλων τους, απαλύνοντας τις εκατέρωθεν γρατζουνιές. Συχνά παρασύρονταν απ’ τα γυναικεία κλάματα, και κατέληγαν δαρμένοι για χάρη της μυρωδιάς μιας καστανής μπούκλας, απατημένοι-έστω και μια φορά- απ’ το φιλί μιας ξανθής και, κατά κανόνα, πληγωμένοι απ’ το βλέμμα της μοναδικής. Αυτοί είναι οι κύριοι, που πάντα έχουν κάτι να πουν, για αυτό και σώφρον είναι, να μην τους διακόπτουμε.

 

  

 

Είχε το παρατσούκλι “frogman”, διότι μπορούσε να κάνει γυρίσματα και να «μιλά» σαν βάτραχος, όσο άφηνε να φανεί διάχυτα ο θαυμασμός του για τον Fats Domino, όμως ο Clarence Henry δεν ήταν μονάχα ένας pop και r&b διασκεδαστής. Το ότι γεννήθηκε λίγο έξω απ’ τη Νέα Ορλεάνη, στην Algiers, αρκούσε για να διαισθανθεί τον «παλιό» αέρα και να τον εντάξει στην εύκολη μελωδία της φωνής του, που ταπεινά τον έζησε 19 χρόνια όπου εμφανιζόταν σ’ ένα club της Bourbon Street. Αν όλα αυτά σας ακούγονται επίπεδα κι άνευρα, δείτε τη φωτογραφία της επανέκδοσης τού άλμπουμ του, τού 1961, “You Always Hurt The One You Love” (AUSLP 1009) και θα καταλάβετε πως μερικές φορές ένα αδιάφορο κι ελαφρύ γέλιο χωρίζει τη συνέχεια απ’ την κατάρρευση.

 

   

 

Ο Percy Mayfield ήταν μια κατ’ εξοχήν «θυσιασμένη» φιγούρα. Το ρηξικέλευθο κλάμα του, οι ερωτοκεντρικές, ανανταπόδοτες και προδομένες ασωτίες του, η φτωχή του φήμη, το σχεδόν θανατηφόρο τροχαίο τού 1952 και η συγγραφή των “Hit The Road Jack” και “Please Send Me Someone To Love” δεν αρκούσαν για να αναγνωριστεί η αξία του, παρά μόνο να του χαρίσουν μια κάποια υστεροφημία. Κι όπως πολλάκις έχει γραφτεί, αυτός κράτησε για πάρτη του ένα θάνατο από καρδιακή προσβολή κι εμείς ολάκερη τη ζωή του, έστω και σε αποσπάσματα, όπως αυτό των ηχογραφήσεων μεταξύ ‘50-54 στη σειρά “The Legends Of Speciality Series, Percy Mayfield: For Collectors Only” (SP 7000).

  

 

Απ’ την άλλη, τύποι σαν τον James Ray μοίραζαν γνήσια r&b συγκίνηση, και νύχτες κλασσάτης χορευτικής κραιπάλης, με τη συνήθη ιστορική αγνωμοσύνη να τον κατατρέχει, παρότι είτο ο υπεύθυνος για τα “If You Gotta Make A Fool Of Somebody”, που έγινε επιτυχία απ’ τους Freddie and The Dreamers, και “I’ve Got My Mind Set You”, που, 20 και χρόνια μετά, εκτινάχτηκε απ’ τον George Harrison. Κόπος περιττός η ανάλυση κι η αντίσταση στο παθιασμένο του χρυσάφι, που γρήγορα ξαναθάφτηκε εξαιτίας τού θανάτου του στα 23, το 1964. Ευτυχώς που υπάρχει η συλλογή “James Ray-If You Gotta Make A Fool Of Somebody-Golden Classics” (COL-5199).

  

 

Όταν έφτασε μαζί με τον James Carr και τον Roosevelt Jamison στα studio της Goldwax στο Memphis, είχε ήδη μια περιοριστική στάμπα, πως «ήταν πολύ gospel». Δε θα αργούσε ο καιρός που θα ανάγκαζε τον Otis, τους Stones και άλλους να επισκεφτούν εκ νέου τη southern ιδιοσυγκρασία του. Αυτή πιθανότατα να ήταν και η αιτία που κρατούσε στη ζωή, έστω και μέχρι τα 41, τον O.V. Wright, αφού σχεδόν όλον αυτό τον καιρό, όσο ηχογραφούσε για τις Back Beat και Hi (όπου διασταύρωσε τα δάκρυα του με τον Willie Mitchell), στέγνωνε τους λυγμούς του στις καταχρήσεις. Ο τόσος πόνος, η κούραση κι οι πίκρες του, έγιναν, ανιδιοτελώς, παρηγοριά μας. Μένει αξέχαστος από συλλογές σαν αυτήν της Charly, “O.V. Wright -Gone For Good” (CRB1050).   

  

Φτωχή εξαγωγή συμπερασμάτων απ’ τις βραχύβιες ζωές αυτών των κυρίων, που μεταξύ άλλων, διακρίνονταν από αρετές που πια εκλείπουν. Αρκετοί ανδρώθηκαν πικραμένοι, άλλοι ήταν σκληροτράχηλοι αλλά αναποφάσιστοι στη διαλογή, και οι πιο πολλοί σα να ξεπρόβαλλαν μέσα από ένα φιλμ νουάρ (με βαρίδι το βασανισμένο παρελθόν και τη μοίρα ενός φαταλιστικού εφιάλτη, όπως γράφουν τα κλισέ). Ήταν οι αιώνιοι φτωχοί που πλούτισαν τον κόσμο μας, αναστήλωσαν τα κρησφύγετά μας, όσο οι ψυχές τους καρπώνονται αγρύπνιες. Όταν φυσάει δύστροπα και πέφτει η νύχτα, περιμένουμε να ακουστούν οι πρώτες τρίλιες κι ύστερα, οι φωνές τους…

Advertisements

9 responses to “-Κύριοι, στις θέσεις σας!!!

  1. eksereta cult figoura o o.v. wright, atyxos se kapoies ixografiseis tou sto deftero miso tis dekaetias tou ’70 gis tin Hi yparxei kati periergo stin arthrosi tou, sa na foraei maselaki, isos itan apo ta drugs apo ta opoia pethane to’80. oso gia ton p.mayfield, aftos einai o apolyta agapimenos mou kallitexnis, meta tin specialty eixe mia ekpliktiki periodo stin Tangerine, tin etairia tou ray charles, me 2 lp, katopin 1 album to ’68 gia tin brunswick kai meta treis diskous gia tin RCA, ola aristourgimatika! episis 1 singlaki to ’74 stin atlantic, se paragogi johnny guitar watson, eno yparxoyn kai oliga stin chess, opos kai stin Swingtime, prin tin Specialty, ena ntoueto me Bobby Womack sto live, kai ena me Johnny Guitar Watson. ton goustare poli o mose allison pou exei diaskevasei to lost mind, to life is suicide kai to stranger in my own home town, opos kai o elvis afto! to rivers invitation polloi, oi jellybread, georgie fame, aretha, st. turrentine….to 1990 o johnny adams ekane ena olokliro disko me tragoudia tou percy, to walking on a tightrope. o typos einai apo tis megalyteres kallitexnikes ontotites, kai exo akousei arketes. parte ta ola, den exei kammia adynami stigmi, kammia! tou stelno tin agapi mou!

  2. e ma kai su re loan…ton uperagaphmeno tou dude abides egrapses xwris na to ksereis!
    kane ena update apo kat me thn dieythunsh sou
    ta louloudia tha ta xeis sigoura sthn porta sou ayrio ws endeiksh perisias ektimhshs…

  3. skepsou kai na grapsei kai gia charlie rich, ti exo na apantiso! i megali mou ultimate latreia!

  4. Όσο και αν φαίνεται περίεργο το Clarence Henry τον έμαθα στη φοβερή εκπομπή του Αντώνη Πανούτσου(ναι του γνωστού) «η καλύβα του μπαρμπαροκά» έπαιζε συχνα το aint got no home

    Καλή Εβδομάδα

  5. Loan Me a Dime:Τι λες για Charlie Rich «A Time For Tears»?

  6. to «no home» (1966, Smash records) einai to apolyto tragoudi charlie rich, opos kai to go ahead and cry (1992, sire), i to rennee (1966, periodos Hi) i asfalos to apolito «Feel Like Going Home», pou edose ton titlo tou sto omotitlo vivlio tou Peter Guralnick. O typos itan anthropos kai kallitexnis me kefalaia kai sta dyo, aplos to caps paramenei evgeniko kai low key, man!

  7. Το «A Time For Tears» είναι πολύ ωραίος δίσκος με την κομματάρα «Midnight Blues». Το μικράκι «Don’t Tear Me Down» είναι για όλα τα καλά παιδιά που τους αρέσουν οι σβούρες.
    Το απόλυτο κομμάτι του και από τα καλύτερα όλων, είναι αυτό που λέει ο dude. Το έχουν διασκευάσει οι Walkabouts στο » Satisfied Mind». Tα παιδιά μπορούν από αυτό το δίσκο να το ακούσουν και μετά να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα για να ακούσουν την πρώτη εκτέλεση. Είναι λόγος για να ζήσεις. Και για να πεθάνεις.

  8. einai tetoios logos, ontos, symfono, blue drifter! to midnight blues na ypotheso pos einai stin periodo pou ixografouse country stin epic, dekaetia ’70? einai ligotero «respectable» periodos apo tous thavmastes tou, kai omos exei ekseretikes stigmes opos tin version tou sto «Set Me Free» tou Curly Putnam. if you think you had enough, if you think our life’s been rough……

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s