Arturo Bandini’ s…τελειωμένες μέρες

Τον τελευταίο καιρό δεν ακούω πολύ μουσική, μάλλον με θλίβει η Άνοιξη και οι αποφάσεις που δεν λένε να παρθούν. Ο Cold Mushrooms μονολογεί συνέχεια την μινιμαλιστική κι αυτοκαταστροφική φράση… «Δεν υπάρχω, ρε μαλάκα», ο Get Funky με παίρνει τις Κυριακές τηλέφωνο και μου τραγουδάει από την Λήμνο το σύνθημα του μήνα, «Θρύλε γερά, γερά και πάρτο στα χαρτιά», ο Rain Falls on Everyone την έχει δει ο Αλ Πατσίνο στο Άρωμα Γυναίκας, ο Wonderwall πήζει στην δουλειά ως συνήθως, ο γιαπωνέζος δεν μπορεί να ξεπεράσει το album των REM, ο Vertigo υποφέρει ακόμα από ίλιγγο και ο Loan Me a Dime αντί να τρέξει σε κυριακάτικα συλλαλητήρια της ομάδας του, βλέπει Prison Break και αναρωτιέται ακόμη γιατί η Άρσεναλ έφαγε τέσσερα από τη Λίβερπουλ ως ένας άλλος Νικ Χόρνμπυ.

Λοιπόν μια πεντάδα δίσκων (του 2008) που ακούω συχνά τώρα τελευταία καταπολεμώντας τα δέντρα που ανθίζουν.

Tapes ‘n Tapes… Walk It Off (Beggars Xl Recording)

Πριν από καιρό και μέσα στο Closer, με τον φίλο μου τον Αντώνη που είχα κάποιους χρόνους να τον δω, (για μια διετία δουλεύαμε μαζί στο δισκάδικο που τώρα βγάζει το ψωμί του ο γιαπωνέζος του blog), είχαμε πιάσει κουβέντα για το τι ακούει ο καθείς τον τελευταίο καιρό. Αφού «ανταλλάξαμε» κάμποσες μπάντες, μου το ρίχνει κάποια στιγμή. «Tapes ‘n Tapes φίλε, από την Μινεάπολη. «The Loon» το album…μεγάλη δισκάρα», μετά από κάνα μισάωρο ο Θωμάς Μαχαίρας που έβαζε μουσική κι έκανε τους κώλους μας να πηγαίνουν πέρα δώθε έβαλε ένα κομμάτι από το συγκεκριμένο δίσκο, (δεν θυμάμαι ποιο, too much alcohol) και ο Αντώνης δαιμονίζεται. « Τί είναι αυτό ρε συ;», ρωτάω. «Μά τα χίλια βινύλια», μου λέει, «ο άνθρωπος είναι στα κεφάλια μας… Tapes ‘n Tapes»! Το φετινό Walk It Off μ’ έκανε να ξεκολλήσω από την μουσική ανομβρία που με διέπει τον τελευταίο καιρό. Ειδικά το Hang them all είναι από τα τραγούδια που δεν ξεκολλάνε με τίποτα από το κεφάλι και τον κώλο σου. Ο δεύτερος δίσκος είναι πάντα και ο πιο δύσκολος αλλά τα παλικάρια μας τα κατάφεραν μια χαρά. Θυμίζει Pavement, Arcade Fire, Echo and the Bunnymen…όλα στο πιο άγριό τους.

Destroyer…Trouble In Dreams (Merge Records)

Ο πολυγραφότατος Καναδός κύριος Daniel Bejar (The New Pornographers), κυκλοφορεί τον ένατο δίσκο του ως Destroyer. Κάποιες φορές η φωνή του μου θυμίζει εκείνη του άλλου αξιότιμου κυρίου Jeff Kelly και ειδικά στο Libby’s First Sunrise που κλείνει τους εξαιρετικούς «Μπελάδες με τα Όνειρα», φαίνεται να έχει βγεί από τα πιο φωτεινο-σκότεινα κιτάπια των Green Pajamas. Στο Shooting Rockets (From the Desk of Night’s Ape) σχεδόν απαγγέλλει ως ένας πιο «ελαφρύς» David Tibet καθώς μια μουσική πρόζα τον ακολουθεί με ακουστικές κιθάρες μπροστάρηδες. Ενώ ο δίσκος ωρύεται από μια David Bowie – ική μουσική φόρμουλα, (τι λέω ρε πούστη μου), καταλήγει από τα μισά και μετά σε μια ηθοποιητική εσωστρέφεια που προσωπικά πολύ με εξιτάρει μιας και με τους ανέστιους τροβαδούρους που απλά κλαίνε και λένε τον πόνο τους επιδεικτικά, έχω τελειώσει εδώ και πολύ καιρό.

Isobel Campbell and Mark Lanegan…Sunday at Devil Dirt (V2)

Νάτο το καμάρι μου! Αφού ξεμπέρδεψε με τον άλλον «βρομιάρη» και αφού ολοκληρωθεί και η τουρνέ του εξαιρετικού Saturnalia, ξεκινάει με την Isobelα καινούργιο γύρο. Κι όπως πολύ σωστά είπε κι ο Δασκαλόπουλος, πάλι θα πάθει υπερκόπωση μέσα στο καλοκαίρι και αυτά παθαίνει όποιος κόβει τα ξύδια λέω εγώ. Σε όποιον άρεσε το Ballad of the Broken Seas, (μεταξύ αυτών κι εγώ), Η «Κυριακή του βρομιάρη διαβόλου» δεν θα τον αφήσει παραπονεμένο. Οι ήχοι είναι ίδιοι, η ατμόσφαιρα αυτή που ξέρατε και οι συνθέσεις που ξεχωρίζουν είναι το εναρκτήριο Seafaring Song, το αλλά slow εκτέλεση στο I put a spell on you, Come On Over (Turn Me On), το εξαιρετικό μπλουζιάρικο The Flame that Burns και το λα λα – διάρικο Who Built The Road που λένε αγκαζέ. Εκπλήξεις δεν υπάρχουν, αλλά όπως έχω ξαναπεί, ο θείος Mark και κατάλογο εστιατορίου να τραγουδήσει, εμένα πάλι τέλειος θα μου φανεί. Κολλήματα είναι αυτά! Στο Sunday at Devil Dirt πάντως, λέει περισσότερα τραγούδια από τις μπαλάντες της θάλασσας.

Malcolm Middleton… Sleight of Heart (Full Time Hobby)

Τα τελευταία βράδια αυτής της εποχής ο μπροστάρης των Arab Strap, Malcolm Middleton παρέα με μέλη των αγαπημένων Delgados και Mogwai (αθάνατη Chemical Underground records) με σιγοντάρει με την κιθάρα του μπας και την βγάλω καθαρή με τους γραφιστικούς μπελάδες που μ’ έχουν βρει. Έτσι κάπου εκεί στις 2 το πρωί το Sleight of Heart θρονιάζεται στην σιντιέρα, τα κρασιά δίνουν και παίρνουν και ο Middleton με την κιθάρα και την βελούδινη φωνή του μου τα λέει για τους θανάτους και τους έρωτες. Εκεί που κολλάς με το album όμως, είναι η διασκευή στο Stay της Madonna που βρίσκεται στο Like A Virgin και πραγματικά δεν το αναγνωρίζεις (φυσικά). Ο Middleton δίνει μια από τις πιο ύπουλες ερμηνείες του, κάνει το τραγούδι εντελώς δικό του μονάχα από τους στίχους και όπως έχω ξανασυζητήσει με μουσικούς συνδαιτυμόνες, κάτι τέτοιες εκτελέσεις είναι η έννοια της διασκευής σε τραγούδια!

Spiritualized…Songs in A and E (Universal)

Τραγούδια γραμμένα μετά από Accidents και συνθέσεις φτιαγμένες σε Emergency καταστάσεις. Αυτό τουλάχιστον μας πληροφορεί ο κύριος Jason Pierce πως σημαίνουν τα αρχικά Α και Ε που βαφτίζουν το τελευταίο του άλμπουμ. Ένας δίσκος χωρισμένος σε έξι αριθμημένες instrumental αρμονίες και ανάμεσα σε αυτές το γνωστό μουσικό ύφος αυτού του ιδιοφυούς κι αγαπημένου τραγουδοποιού. Κι ενώ ξεκινάει με το ονειρικό Sweet Talk όπου τα κοριτσάκια σαν gospel χορωδία από πίσω του κάνουν τα δικά τους, εκείνος μιλάει για αγγέλους και οικογένειες, στο ακριβώς επόμενο Death Take Your Fiddle (με τα ίδια κοριτσάκια), εκείνος βυθίζεται στα σκοτάδια του ερμηνεύοντας τουλάχιστον σπαρακτικά. Ακριβώς μετά το κεφάλι του θα πάρει φωτιά ο δαίμονας θα μπεί στο μυαλό του και θα μας χαρίσει ένα καταιγιστικό και πιασάρικο συνάμα, I Gotta Fire. Κι επειδή το παλικάρι μας είναι τρελό εδώ και χρόνια και με τη φωτιά έχει ένα κόλλημα κι ένα χρέος απ’ ότι φαίνεται, στο Soul On Fire αρχίζει να μπάζει και την ορχήστρα στο κόλπο φέρνοντάς μας στ’ αυτιά ήχους από το εξαιρετικό Amazing Grace. Το αγαπημένο όμως τραγούδι από το A&E λέγεται You Lie You Cheat. Οι κιθάρες μπουκώνουν τα πάντα, τα τύμπανα χτυπάνε ανελέητα, ο Pierce ουρλιάζει στα μικρόφωνα σαν απατημένος και η ορχήστρα από πίσω του δημιουργεί ένα κολαστήριο που θυμίζει πολύ εκείνο του παρελθοντικού έπους του Out of Sight. Από εκεί και κάτω τα πράγματα παίρνουν μια πιο βατή φόρμα, ο Jason χαλιναγωγεί τους ήχους του, δίνει αναπνοή στα όργανα για να φτάσει στο τέλος και να μας καληνυχτίσει με ένα πανέμορφο Good Night Goodnight.

Το ‘κανες πάλι το θαύμα σου αγόρι μου!

Written by Arturo Bandini

Advertisements

5 responses to “Arturo Bandini’ s…τελειωμένες μέρες

  1. CM: Ωραίες επιλογές. Άντε να δούμε και καμιά «άσπρη μέρα».

  2. Γεια σου Bandini με τα ωραία σου.Καλά μωρέ άνοιξη και μελαγχολείς?Αύριο θα σου έλθω με μουσικές προτάσεις και να θυμίσω ότι σα χθες γεννήθηκε ο Richie Blackmore γιατι ο Ελ Νιονιο δε διαγράφει τους παιδικούς του φίλους έτσι εύκολα

  3. Και κατι άλλο ο Γιαπωνέζος δε προσπαθεί να ξεπεράσει το REM κανα πιπίνι κυνηγάει και του γράφει cd για να το εντυπωσιάσει μη σας παραμυθιάζει φτάνει πια!!!!!

  4. elpizw o mark lanegan na mhn einai tour-kammenos sthn edw synavlia.

  5. Arturo Bandini: Ελ Νιόνιο, όντως ο γιαπωνέζος κυνηγάει όχι ένα αλλά δυο πιπίνια…τον είδα σήμερα και τα ξέρασε όλα. Λεκέ, ο Λάναγκαν ως συνήθως στό ‘να χέρι το τσιγάρο στ’ άλλο χέρι το μικρόφωνο και η φωνάρα του εκεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s