The Black Keys “Attack & Release” (a story)

Με το καφέ πινέλο του, άρχισε να απλώνει τον αφρό στο πρόσωπό του. Στο στόμα η συνηθισμένη πρωινή πίκρα, λίγο πιο έντονη αυτή τη φορά, γιατί είχε πιει αρκετά το περασμένο βράδυ. Ή γιατί δεν παραδεχόταν πως δεν του άρεσε να ξυπνάει μόνος, όπως και συνέβαινε τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες. Ο αφρός ρόζιασε. Ευτυχώς ματώνω ακόμη σκέφτηκε, όσο κατέβαζε έναν κόμπο σαρκασμού στο λαιμό που έλεγε «ήμουν όλα αυτά που ήθελε». (All You Ever Wanted)

Μπήκε στα αμάξι για το δρόμο προς τη δουλειά. Δεν είχε κίνηση, οπότε μπορούσε να πατήσει λίγο περισσότερο το γκάζι, αν και εδώ που τα λέμε, και μποτιλιάρισμα να είχε, πάλι καρφωμένο όσο δεν πάει θα το κράταγε. Μπορεί να μην ήταν πια ασταμάτητος, όπως ήταν πιτσιρικάς, αλλά δεν είχε χάσει το νεύρο του. Για πλάκα μπορούσε να ανατρέψει τα πάντα. Γι’ αυτό και πήρε απότομα αυτή τη στροφή. Την ημέρα εκείνη θα έστελνε στο διάολο τους πάντες και τα πάντα, και θα έτρεχε στο δικό του δρόμο. (I Got Mine)

Περίεργοι καιροί. Όλα έχουν αλλάξει. Tίποτε πια δεν έχει τη σημασία που είχε κάποτε. Ούτε καν εκείνο το μνημείο στην πλατεία δεν το κοιτούν, όπως όταν πρωτοστάθηκε εκεί, όλοι όμως περιμένουν την ευλογία του. Περίεργοι καιροί. Εκείνος θα ήταν αυτός που θα απάλυνε τους φόβους της, θα σκούπιζε τα δάκρυά της, θα την έβγαζε απ’ τη μοναξιά της, πριν όλα γυρίσουν τούμπα μονομιάς. Αλλόκοτη, σκληρή εποχή. (Strange Times)

Μάθαινε νέα της. Είχε αλλάξει τον αδόξαστο σ’ έναν τύπο. Δεν παρεξενεύτηκε, ούτε ο ίδιος έβγαζε άκρη μαζί της. Τη μια έδινε ερμηνείες περί τυπικών γυναικείων υστεριών, την άλλη πίστευε ακράδαντα πως ήταν σαλεμένη όταν συμπεριφερόταν λες και ήταν όλα μια χαρά. Όπως είχαν έρθει τα πράγματα, ήταν αναπόφευκτο το τέλος. Ούτε τσαντιζόταν, ούτε στεναχωριόταν. Ήταν περιττό. Καλύτερα, που ξέφυγε απ’ αυτή την κατάσταση. (Psychotic Girl)

Η αλήθεια ήταν πως είχε πληγωθεί πολύ. Για την ακρίβεια, αναλωνόταν σε αυταπάτες περί προδοσίας, σε εφηβικές κραυγές πως θα έκανε πέτρα την καρδιά του και δε θα έδινε δεκάρα. Στο τέλος, κατέρρεε κουρασμένος και λαβωμένος, εκλιπαρώντας για τα ανείπωτα. (Lies)

Τόση ώρα που καθόταν σ’ εκείνο το παγκάκι και σκεφτόταν όλα αυτά, δεν μπορούσε παρά να θυμηθεί πως υπήρξαν και όμορφες στιγμές. Το βασικό προτέρημα σ’ όλες του τις σκέψεις όλα αυτά τα λεπτά, ήταν η αμεσότητά με την οποία σχηματοποιούνταν στα μάτια του και κατευθύνονταν προς αυτό που είχε απομείνει αριστερά στο στήθος. Κάτι που αρκούσε για να σηκωθεί και να προχωρήσει λυπηρά, περιέργως αναγεννημένα, χαμογελαστός προς τ’ αμάξι, ενθυμούμενος κάποια απ’ τα γλυκόλογα που τις ψιθύριζε στα αυτί. (Rememeber When-side a/b)

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια. Του το ‘χε πει κι ένας άλλος φίλος-εκείνος που όταν ήταν μικροί ψάχνανε για bootlegs των Zeppelin και των Cream- πολλές φορές, επαναλαμβάνοντας τις εκφάνσεις της κι όλα της τα προφητικά κι αδιάψευστα «θα», κυρίως αυτά που του θύμιζαν πόσες φορές θα χωριστεί σε χίλια κομμάτια για μιαν αγάπη. Πολλές φορές βέβαια, η ίδια αυτή αγάπη θα κρατάει αδιάσπαστη κι ακέραια την ένοχή του απειρία. (Same Old Thing & So He Won’t Break)

Μόνο συμπόνοια περίμενε, αφού στον κόσμο του, η θέση που έπλασε για εκείνη παρέμενε κενή. Έφυγαν οι μέρες που ονειρευόταν, άπραγος θέλει να μένει, με τις ηττημένες του ελπίδες να πλαντάζουν, ως τους δρόμους της Νέας Ορλεάνης. (Oceans And Streams)

Όλα είχαν τελειώσει. Βαθιά μέσα του, ήξερε πως δεν έχει πια σημασία, παρόλο που αυτή η στερνή γνώση σα να τραγουδούσε “Don’t Let Me Down”, όπως και οι Beatles. (Things Ain’t Like They Used To Be)

Δυο σκαμπό παραδίπλα του, δύο τύποι συζητούσαν για τους ήχους που πλημύρριζαν το μπαρ.

-Είναι το καινούριο Black Keys. Δύο εβδομάδες χρειάστηκαν για να το ηχογραφήσουν, μάλιστα ήταν να το γράψουν για τον Ike Turner, αλλά τους την σκαπούλαρε. Παραγωγή έκανε ο Danger Mouse.

-Να σου πω την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω διαφορά. Δεν είναι ηχητική υπερπαραγωγή, στην ουσία παραμένει βγαλμένο απ’ το υπόγειο του Akron, στο Ohio.

-Ναι, αλλά σκέψου πως δεν παίζουν οι μόνο οι δύο τους, αλλά και οι Marc Ribot και Ralph Carney, που βολοδέρνουν συχνά με τον Tom Waits, η Jessica Lea Mayfield, ενώ ακούγονται από μπάντζο έως και moog.

-Αφού, η μπάντα παίζει σύγχρονο κιθαριστικό blues. Είναι άψογοι πια ως νοσταλγοί κι ως εκσυγχρονιστές των στακάτων ρυθμών που έχουν στοιχειωθεί απ’ το νέγρικο μόχθο, ανά τις εποχές.

Συζητήσεις «μουσικολόγων» σκέφτηκε, όση ώρα άκουγε τη ζωή του απ’ τα ηχεία. Γύρισε και κοίταξε πάλι τον πάτο του ποτηριού. Ήταν ότι πιο απελευθερωτικά γενναίο μπορούσε να κάνει ένας blues άνθρωπος, στον 21ο πια αιώνα.

Για τον Δ.

Advertisements

2 responses to “The Black Keys “Attack & Release” (a story)

  1. Παράθεμα: Painted Black « Back To Mono

  2. Παράθεμα: Κουφός στα χασομέρια (Τα 8+15 αγαπημένα του 2010 by loan me a dime…) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s