Carnival of Souls…1962

Directed by: Herk Harvey

Starring: Candace Hilligoss

Στο αφιέρωμα του τελευταίου τεύχους του περιοδικού Σινεμά για τις 200 καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ και για το οποίο έγραψε τις απόψεις του ο Vertigo στο post της Κυριακής είδα μια ταινία μέσα στην λίστα που δεν περίμενα με τίποτα να την αντικρίσω. Με τον γιαπωνέζο του blog, (ο οποίος κάνει εμπάργκο και δεν λέει να γράψει με τίποτα), πριν από κάτι εβδομάδες συζητούσαμε για ένα φιλμ το οποίο δεν είχε δει ποτέ του, είχε διαβάσει γι’ αυτό και τελικά του έδωσα το dvd ώστε να εκπληρώσει τις άρρωστες επιθυμίες του. Το φιλμ δεν είναι άλλο από το Carnival of Souls, βρίσκεται στην θέση 191 του αφιερώματος κι έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τι ήταν εκείνο που έκανε τους συντάκτες του περιοδικού να το θρονιάσουν σε μια θέση μέσα σε μια λίστα διακοσίων ταινιών που, (στο είδος του), όπως πολύ σωστά είπε και ο Vertigo δεν βλέπουμε πουθενά τον αμνημόνευτο Εξορκιστή.

Πολύ πριν η «Έκτη Αίσθηση» τρελάνει κόσμο και όλες οι επερχόμενες ταινίες τρόμου στηριχτούν πάνω στο σκοτεινό θέμα: « ψυχή μετά το θάνατο», ένας σκηνοθέτης με το όνομα Herk Harvey, παντελώς άγνωστος φιλμογραφικά, παρά κάποια ντοκιμαντέρ στις cine–αποσκευές του, σκηνοθέτησε τη πρώτη και τελευταία του ταινία με τίτλο «Carnival Of Souls» που έμελλε να γίνει μια από τις πιο cult horror movies ever. Ο ίδιος αργότερα ξαναγύρισε στην αφάνεια.

Η ταινία γυρισμένη το 1962 στο Lawrence του Kansas και με τον αστείο προϋπολογισμό των 30.000 δολαρίων, περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας η οποία μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα και με το αμάξι βυθισμένο στα λασπόνερα μιας λίμνης, αναδύεται μυστηριωδώς χωρίς καμία γρατσουνιά κουβαλώντας μαζί της την αμνησία του γεγονότος και τη παραξενιά στη συμπεριφορά της. Καιρό αργότερα η Mary (ηρωίδα μας), πηγαίνει να εργαστεί στη Utah, σε μια εκκλησία παίζοντας το γνωστό εκκλησιαστικό όργανο στις λειτουργίες. Στο δρόμο της, η μορφή ενός ανατριχιαστικού προσωπείου ανδρός θα την επισκεφθεί στο παράθυρο του αυτοκινήτου της, γεγονός που θα εξελιχθεί σε ένα μπαράζ εμφανίσεων νεκρών ατόμων στο διάβα της. Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη Mary και τους «I see dead people», είναι ένα εγκαταλελειμμένο οικοδόμημα που βρίσκεται κοντά στο Great Salk Lake. Η Mary επισκέπτεται το εν λόγω θέρετρο-φέρετρο, κι εκεί ξεκινάει ο εφιάλτης της. Απόκοσμοι άνθρωποι με μαύρα ρούχα και κατάλευκα πρόσωπα την καταδιώκουν. Το μυαλό της ολοφύρεται προς την τρέλα, δίχως κανένας από τους συνανθρώπους της να την πιστεύει. Ένας ψυχίατρος που επισκέπτεται, συμπεραίνει πως η Mary χάνει τα λογικά της και βλέπει φαντάσματα. Αδυνατώντας να καταλάβει τι συμβαίνει, η ηρωίδα μας αποφασίζει να ξανά επισκεφθεί το φρικιαστικό μέρος δίνοντας λύση στο μυστήριο μια και καλή. Εκεί ο πραγματικός τρόμος παίρνει σάρκα και οστά, και ο διαβολικός χορός των νεκρών περικυκλώνει τη Mary στην ανείπωτη ανατριχίλα.

Τι είναι αυτό όμως που καταχωρεί το «Carnival Of Souls», ως μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου στην ιστορία του cult κινηματογράφου; Πρώτα απ’ όλα κάποια ιστορικά στοιχεία τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω. Όσο αναφορά τώρα την ίδια τη ταινία, τα συστατικά που μαγειρεύονται για ένα καλό θρίλερ βρίσκονται όλα μέσα και στις κατάλληλες δόσεις. Η επιβλητική σκηνοθεσία του Herk Harvey σε βάζει σε ένα κλειστοφοβικό κόσμο που σε συνάρτηση με τη σκοτεινή ασπρόμαυρη φωτογραφία καταφέρνουν να σου μεταδώσουν το φόβο του αλλόκοτου και την αγωνία για τη μοίρα της Mary, που γίνεται έρμαιο από το κυνήγι των φαντασμάτων. Η ατμόσφαιρα σε όλο το φιλμ είναι καθαρά αινιγματική χωρίς όμως το ίδιο το σενάριο, (John Clifford), να σε παραπέμπει στο απρόβλεπτο. Όλοι καταλαβαίνουμε πως η Mary είναι νεκρή, κι όλοι αντιλαμβανόμαστε το κόσμο των πεθαμένων που την τριγυρίζει με σκοπό να την πάρει μαζί του. Οι διάλογοι, αρκετά ώριμοι, και η ερμηνείες των ηθοποιών κάτι παραπάνω από ικανοποιητικοί. Ειδικά η παγκοσμίως άγνωστη πρωταγωνίστρια Candace Hilligoss, όπου σαν το Harvey, έτσι και αυτή εξαφανίστηκε από προσώπου γης μετά, δίνει μια «τρομακτική» ερμηνεία, άξια να σταθεί δίπλα σε κάθε έμπειρη ηθοποιό. Ο ίδιος ο Harvey τώρα, εμφανίζεται κι αυτός μέσα στο φιλμ, ενσαρκώνοντας έναν από τους «βασικούς» νεκρούς που βλέπει συνεχώς η Mary στο δρόμο της. Αρκετά creepy φάτσα.

Άλλο ένα στοιχείο που συντελεί στην horror ατμόσφαιρα της ταινίας είναι η μουσική, και ειδικά το εκκλησιαστικό όργανο που παίζει η Mary σε διάφορες σκηνές. Όχι μη φαντάζεστε κάτι σαν την εισαγωγή του Strychnine των Fuzztones, αλλά κάτι πιο άναρχο και αρκετά παρανοϊκό. Ειδικά σε μια φάση όπου η ηρωίδα μας σχεδόν υπνωτισμένη μέσα στο ιερό αρχίζει να σολάρει εντελώς βέβηλα, τότε είσαι σίγουρος πως θα βγουν από κάποια κουρτίνα οι Electrelane και θα συνεχίσουν όλοι μαζί ένα ψυχεδελικό όργιο. Μια καταπληκτική σκηνή που γίνεται ακόμα πιο freaky όταν μέσα στο ιερό κάνει την αλαφιασμένη είσοδο του ο παπάς, διακόπτοντας με θυμό τις μουσικές ορέξεις της υπνωτισμένης Mary.

Σε κάθε cult ταινία όμως υπάρχει και η cult ιστορία που τη συνοδεύει πίσω από τις κάμερες, γενικώς το ιστορικό της. Σε μια από τις πρώτες σκηνές του φιλμ, όταν το αμάξι της Mary πέφτει μέσα στη λίμνη ύστερα από μια κόντρα με ένα άλλο αυτοκίνητο βλέπουμε πως το δυστύχημα συμβαίνει πάνω σε μια γέφυρα. Οι συντελεστές της ταινίας πήραν πρώτα την άδεια από τις τοπικές αρχές να κάνουν κάτι τέτοιο με δυο όρους. Ο πρώτος ήταν να ανασύρουν από μόνοι τους το αυτοκίνητο που θα έπεφτε μέσα στη λίμνη και δεύτερο να πληρώσουν τα έξοδα επισκευής της γέφυρας. Έτσι κι έγινε. Το 1962 η επισκευή της γέφυρας κόστιζε 12.50 δολάρια.

Ένα άλλο κωμικοτραγικό γεγονός ήταν τα γυρίσματα στο Saltair. Το θέρετρο αυτό ήταν από καιρό εγκαταλελειμμένο κι όταν ξεκίνησαν να τραβούν τις σκηνές κάποιοι γείτονες ανησύχησαν και φώναξαν την αστυνομία. Ευτυχώς κανένας δεν συνελήφθη κι όλα συνεχίστηκαν κανονικά.

Πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι η συνολική διάρκεια της ταινίας ήταν 84 λεπτά. Οι έξυπνοι όμως τότε ιδιοκτήτες των drive-in κινηματογράφων την πετσόκοψαν στα 75 ώστε οι προβολές να βγαίνουν περισσότερες. Πολλά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1989 όλο το επιτελείο του «Carnival Of Souls» βρέθηκε ξανά μαζί και σε μια ειδική προβολή στη Αμερική όλοι απόλαυσαν τη full κόπια των 84 λεπτών. Το τραγικό όμως όλης της υπόθεσης είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Ο Harvey αναγκάστηκε 40 χρόνια πριν, να κάνει τη διανομή της ταινίας του από κάποια μικρή εταιρεία διανομής. Γεγονός καταστροφικό γι’ αυτόν αφού με τη συμφωνία που έκανε η εταιρεία απόκτησε τη ταινία και μαζί τα πνευματικά δικαιώματα γι’ αυτή.

Σαράντα χρόνια πριν λοιπόν, ένας σκηνοθέτης που έμελλε να μείνει στην αφάνεια για πάντα έφτιαξε μια ταινία ορόσημο για τη μεταθανάτια ζωή και τις ανήσυχες ψυχές που δεν μπορούν να βρουν το δρόμο της επιστροφής. Μια ταινία που επηρέασε ένα σωρό άλλους σκηνοθέτες και σεναριογράφους ώστε να καταπιαστούν με το θέμα, να βγάλουν τα εφέ τους παγανιά, αλλά στην ουσία οι περισσότεροι να μη καταφέρουν απολύτως τίποτα. Ποιος θυμάται άραγε το κολεγιακό νερόβραστο «Soul Survivors» που στην ουσία αντιγράφει το «Carnival Of Souls» σε αισχρά σημεία; Κι ακόμα εκεί που ξεκινήσαμε. Που είναι η ατμόσφαιρα της «Έκτης Αίσθησης»; Στη χωρίστρα του Μπρους Γουίλις; Ας μη γίνουμε όμως δύσθυμοι και κακοί. Όσοι δεν έχετε δει το «Carnival Of Souls» και είστε λάτρεις αυτού του είδους cinema αναζητήστε το. Όσοι πάλι δεν είστε και πολύ fan, πάλι δείτε το έτσι για να καταλάβετε τι σημαίνει θρίλερ χωρίς εφέ αλλά μαγκιά του σκηνοθέτη.

«I see only dead people….μπρρρρρ!!!!»

Written by Arturo Bandini

Advertisements

3 responses to “Carnival of Souls…1962

  1. Μ’ αρέσουν αυτοί οι τύποι που έρχονται απ’ το πουθενά και καταλήγουν σ’ αυτό. Ο Harvey ήταν ένας από αυτούς. Το Carnival Of Souls στέκει αγέρωχο σε αρκετά υψηλή θέση σε μια σειρά ασπρόμαυρων ταινιών τρόμου στα τέλη του 50, αρχές 60 από τις οποίες μόνο το Psycho αναγνωρίστηκε αμέσως. Όλα τα άλλα αναγνωρίστηκαν πολύ αργότερα, και μάλιστα πολλά από αυτά έγιναν ριμέικ (στην πλειονότητά τους άθλια). Το ίδιο συνέβη και με το Carnival Of Souls και μάλιστα με τίτλο «Wes Craven Presents Carnival of Souls» γιατί ο Craven ήταν παραγωγός. Μετρήστε:
    House on Haunted Hill (1959, William Castle)
    The Haunting (1963, Robert Wise)
    Dementia 13 (1963, Francis Ford Coppola)
    Repulsion (1965, Roman Polanski) και κάμποσα άλλα.
    Προσωπική μου αδυναμία το House on Haunted Hill με τον Vincent Price στο ρόλο του εκατομυριούχου που προσκαλεί κάτι τύπους σε ένα στοιχειωμένο σπίτι με στοίχημα για το άν θα τη βγάλουν καθαρή.
    Άραξέ την το βραδάκι και δες το εδώ αλλά χωρίς υπότιτλους.

  2. re mporeite na mou peite kataprosegish ti eishthria tha kopsei o james blunt???????
    ti sto diaolo pia?????
    ma an einai dunaton yr bioutifoul reeeee

  3. Εγώ πάλι έχω αδυναμία στο REPULSION αλλά και το HOUSE είναι απίθανο. Αύριο καλώς εχόντων των πνευμάτων θα δω το CARNIVAL OF SOULS.Βέβαια η καλή μου θα θέλει να δουμε το νέο επεισόδιο του LOST αλλά ποιός είναι το αφεντικό τέλος πάντων???……Άμα θέλει κανείς να ρωτήσει για το νέο LOST μή διστάσει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s