The Last Shadow Puppets “The Age Of The Understatement” (WIGLP208)

Να σας πω την αλήθεια, έχω κάπως κουραστεί να υπεραμύνομαι της γενιάς μου. Όπως κι εσείς κάποτε κουραζόσασταν να απολογείστε για τη δική σας. Καιρό πριν, σε ασκήσεις συγγραφικού ύφους, έγραφα κάποια πράγματα που είναι αναγκαίο να ειπωθούν εκ νέου, ως δεδομένα. «Τη γενιά μου τη γαμήσανε, πριν το πρώτο της πήδημα. Φοβισμένη έθεσε ηθική ασφυκτική, ισχυρών φραγμών, με το «φαίνεσθαι» σε πρώτο πλάνο και την τσαπατσούλικη διεκπεραίωση σε γενικό. Όλα έπρεπε να αρχίζουν και να τελειώνουν βιαστικά. Όχι γρήγορα, βιαστικά. Όταν ήταν ακόμη άκαπνη, τα πρώτα της βήματα ήταν διστακτικά, έμαθε να περπατά αδιακρίτως εφήμερα, πρωτοέδεσε κορδόνια αντιθέσεων και όρθωσε ανάστημα τριών πατωμάτων υπογείως. Έμαθε να τα κάνει όλα εδώ και τώρα, όπως και να ‘χει, όπως και να ‘ναι. Έμαθε, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό, να αποποιείται των ευθυνών της ή, καλύτερα, διδάχθηκε να μην πολυσκοτίζεται. Μπορεί να επιδιώκει να συνδυάσει τα ανόμοια, να φερθεί ελαφρώς και μη, αλλά διαφέρει σε κάτι των άκρως κουτοπόνηρων προγενέστερων. Μπορεί να πλέκει τα ασύμβατα, να ανακυκλώνει ταχύτερα τα πεπραγμένα, που και που να πατά σε ευθυνόφοβες μύτες, όμως δεν αντιφάσκει. Δεν έχει προλάβει ακόμη.»

Δεν είναι λίγες οι φορές, που έχω γίνει σάκος του μποξ σε συζητήσεις για τον Alex Turner και τους Arctic Monkeys του. Σε πολλές απ’ αυτές τους έχω ανακηρύξει, καθ’ υπερβολή, την μπάντα της γενιάς μου. Χωρίς ενθουσιασμό και τυφλό οπαδιλίκι, θα γίνω πιο ακριβής. Ο Turner ως στιχουργός, πέραν του ότι είναι πραγματικά σπουδαίος, είναι εκφραστής ενός συνόλου της γενιάς μου. Μονάχα ενός συνόλου, κι όχι του όλου, μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει κάτι το συλλογικό να εκφραστεί. Κι ούτε πρόκειται. Οι Monkeys λοιπόν, δεν μπορούν να είναι μονάχα το άλλοθι κάποιων, αλλά η πιο ταλαντούχα ελπίδα τους.

Όταν εξιστορούν πως: «Just cos we ‘re having a say-so/ Not lining up to be a playdoh/ Oh, in five years time will it be/ «Who the fuck’s Arctic Monkeys?» και «Well oh they might wear classic Reeboks/ Or knackered Converse/ Or tracky bottoms tucked socks/ But all of that’s what the point is not/ The point that there isn’t no romance around there/(…)/ Over there there’s broken bones/ There’s only music, so that there’s new ringtones«, δείχνουν όχι μόνο συναίσθηση των συνθηκών στη μουσική βιομηχανία, αλλά και μια αντιληπτική ικανότητα εξελίξιμη, αν εξακολουθήσει να εξασκείται. Κι αν θέλουμε να μιλούμε για την εμπειρία ζωής που απαιτεί η τέχνη, τότε σας λέω πως δε μετριέται σε χρόνια, αλλά στο να αντιλαμβάνεσαι και τα πιο ασήμαντα πράγματα και να τα παραλλάσσεις σε «ιστορίες». Η εκτέλεση είναι αυτή που καταδεικνύει την ωριμότητα απ’ τα χρόνια.

Ήταν τελικά απάτη, η έκρηξη μιας μπάντας απ’ το πουθενά, χάρη στην ευεργετική δύναμη τού myspace? Μες στις άκρες, ήταν. Δεν επρόκειτο για μια σύγχρονη D.I.Y έκφανση, αλλά για ένα καλοσχεδιασμένο ντεμπούτο, αφού όπως αποδείχτηκε ήδη είχε υπογραφτεί συμβόλαιο με τη Domino. Κι όλες αυτές οι δηλώσεις του τύπου «εμείς δεν έχουμε ιδέα από ίντερνετ» ήταν απλώς καθοδηγούμενα τσιτάτα, όπως κατά καιρούς λένε καλλιτέχνες όταν πέφτουν οι προβολείς στα πρόσωπά τους? «Whatever people say I am, that’s what I’m not» αναφωνούσε ο Albert Finey, σε μια σκηνή της βρετανικής ταινίας των ΄60s «Saturday night and Sunday morning», που τιτλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ…

Το ρεζουμέ είναι πως σε μεγάλο βαθμό, στους καιρούς μας, τέτοιες μπάντες πατρονάρονται ως προς τις ηχητικές τους επιλογές, πόσο μάλλον στις δηλώσεις τους. Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, η δημιουργία ενός side project, όπως οι Puppets, τη στιγμή που οι ρετρό αναβιώσεις είναι οι μόνες ευπώλητες πια. Σίγουρα, ο Alex Turner και ο Miles Kane, των ομοϊδεατών Rascals, άκουσαν-όπως δήλωσαν-Scott Walker, Bowie (ιδίως το «Calm Like You» είναι κατάπτυστη κόπια τού «Saviour Machine») και Axelrod, αλλά αν οι συγκυρίες δεν το επέτρεπαν, δε θα είχαν τη δύναμη να επιβάλλουν το σχέδιό τους.

Αν νομίζετε πως όλα αυτά τα γράφω εναντίον τους, μάλλον σας έχω μπερδέψει. Οι λόγοι που μπορείς να κατηγορήσεις το «The Age of The Understatement» είναι ταυτόσημοι μ’ αυτούς που τους κάνουν μάγκες. Στη δική μου, ίσως και τελείως αυθαίρετη εξαγωγή συμπερασμάτων, ακόμη και το όνομα της μπάντας κλείνει πονηρά το μάτι. The Last Shadow Puppets. Μαριονέτες. Στα χέρια ποιου? Ποιος παίζει με ποιον?

Οι Last Shadow Puppets, και κατ’ επέκταση οι μπάντες «αυτών», έχουν εφόδιο και βαρίδι τη νεότητά τους. Αυτή τους αποτρέπει απ’ το να εδραιώσουν τη θέση τους στη βιομηχανία, ώστε να εξακολουθούν να υπάρχουν σ’ αυτή, η ίδια είναι που τους κάνει να «βλέπουν» την τύχη τους σα μια ονειρεμένη διασκέδαση, ελαφρύνοντας έτσι τις ευθύνες τους στο αποτέλεσμα και προσπερνώντας ως εύποροι ρέμπελοι τις όποιες επιβολές. Τα ευτυχή τινά θα ήταν δύο. Πρώτον, όπως συμβαίνει και στις σχέσεις, όταν δεν ζητάς τίποτε, δείχνεις πως θέλεις τα πάντα. Αν πάψουν να τους ζητούν, θα δώσουν τα μέγιστα. Κάτι που θα συμβεί με δεύτερη προϋπόθεση, να πάρουν λιγότερο επιπόλαια το ταλέντο τους.

Το οποίο αν κάτσεις και το δεις ψύχραιμα, διαμορφώνεται σιγά-σιγά μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ήδη απ’ το ομότιτλο single, ακούς τον Meek να καθοδηγεί το «Johnny Remember Me«, εντοπίζεις φανερές επιρροές από Walker, Echo & the Bunnymen (με κάποια φαντασία), Richard Hawley, Richard Ashcroft, Bacharach έως και Morricone. Πολλοί παραδέχτηκαν τον Turner γιατί δήλωσε πως αγαπημένο του άλμπουμ είναι το «Rubber Soul«. Καταλαβαίνω το λόγο. Ότι έχει δικαιώσει θαυμαστά, καλλιτεχνικά και μη, τις απαιτήσεις, και κάτι παραπάνω, παλαιότερων καιρών, χάνει την έντασή του και γίνεται κοινός τόπος. Το πιο εύκολο είναι να σνομπάρεις τέτοια πεπραγμένα, όταν είσαι πιτσιρικάς. Παιδαρέλια σαν κι αυτά δείχνουν, ιδιαίτερα στις ακραιφνώς pop στιγμές τους, πως πράγματι γοητεύονται απ’ αυτό το παρελθόν, χωρίς βέβαια να απαρνιούνται τα κιθαριστικά ‘80s, τα οποία όμως τους διαφοροποιούν λιγότερο απ’ το σωρό, δίνοντάς τους το credit «των καλύτερων» μεταξύ παρεμφερών.

Ο δίσκος μοιάζει σα να κόπηκε σε βινυλιακή λογική. Μέχρι τη μέση, κυριαρχούν τα έγχορδα της London Metropolitan Orchestra που έβαλε σε τάξη ο Owen Pallett, βιολιστής των Arcade Fire, ενώ η συνέχεια είναι πιο ακουστικά naïf, πάντοτε σε πλαίσια pop, τα οποία ο παραγωγός James Ford (που έπαιξε και τα ντραμς) φρόντισε επιμελώς, στο Black Box στούντιο της Γαλλίας. Ακόμη και τα κλεισίματα σε κομμάτια, όπως στα εξαίσια φινάλε τού «Only The Truth» και «Black Plant«, αφήνουν την εντύπωση πως φτιάχτηκαν για να ελαχιστοποιούν τη σιωπή των αυλακίων.

Πυρήνας και έναυσμα όλων αυτών, «εκείνη». Που ζει στις σκέψεις ενός άλλου, ενώ στέκεται δίπλα σου, που γίνεται πανούργα μόνο με την αλήθεια της, εκείνη που «…is playful, the boring would warn you/ be careful of her brigade/in order to tame this relentless marauder/ move away from the parade«, που πρέπει να της πεις αντίο, όσο είσαι ένα φάντασμα σε λάθος παλτό. Αλήθεια, πως μπορούν να σας φαίνονται παιδαριώδη όλα αυτά? Στο στιχουργικό σκέλος, μόνο καλή πίστη, μπορείς να δείξεις γι’ αυτούς τους δύο τύπους που αυτομαρκάρουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, μιλώντας λιγότερο ντοκιμαντερίστικα απ’ ότι κάνουν με τις μπάντες τους (όπως διαπιστώθηκε σε μία κριτική του Word), και γράφουν πως «my mistakes were made for you«. Εκφράζουν το συναισθηματικό ρομάντζο που τόσο λείπει, όχι μόνο απ’ την ηλικία τους, αλλά κι απ’ τις ταχύτητες μιας εγωπαθούς εποχής, χωρίς όμως να το εξιδανικεύουν σε εκτός πραγματικότητας τοπία.

«let’s do it while we’re young. It’ll have a different edge. It’s a dead natural thing: that’s always the best way»

Η δήλωση με σταματά. Οι Miles Kane και Alex Turner πέταξαν, μες στη φούρια της φήμης τους, περίσσιο ταλέντο και μπόλικη βιασύνη στις παρτιτούρες και στα τετράδιά τους. Λες και απνευστί, έφτιαξαν, χωρίς αμφιβολία απαίδευτα και κάπως «σιξτάδικα», έναν απ’ τους καλύτερους δίσκους για το 2008. Τον προσωπικό μου καλύτερο μέχρι στιγμής. Είμαι περίεργος να δω τι επιφυλάσσει το μέλλον, για τους φίλους μου. Είτε φορώντας ζιβάγκο, είτε κρατώντας τις κιθάρες τους.

Advertisements

6 responses to “The Last Shadow Puppets “The Age Of The Understatement” (WIGLP208)

  1. Arturo Bandini: Στο υποσχέθηκα και μετανοώ. Ο δίσκος είναι υπέροχος και νομίζω πως αυτοί είναι οι ήχοι που τους πάνε. Άλλωστε έχουμε συμφωνήσει πως στα «αργά» τους είναι σαφώς ανώτεροι από τα γκάζια τους. Όλη αυτή η «συνωμοσιολογία» που αναλύεις, (δεν το λέω με την κακή έννοια), στην ουσία αποδεικνύει πως ο Alex Turner ίσως και να είναι μια μεγαλοφυεία της γεννιάς σου που έχει πιάσει το παιχνίδι και το παίζει άψογα. Καλώς για μένα, ειδικά στους καιρούς μας. Γιατί όμως να υπερασπίζεσαι και να δικαιολογείς συνέχεια κάτι που είναι κοινά αποδεκτό κι έχει πιστοποιήσει με ήδη τρία album πως δεν είναι φούσκα; Και για να τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία της Do it Yourself λογικής, αυτό το πράγμα έχει τελειώσει χρόνια τώρα, την συγκεκριμένη εποχή είναι μια γιαλατζί κατάσταση που απλά κάποιοι την προμοτάρουν για να πουλήσουν όχι μούρη αλλά και καλά στάση ζωής. Περισσότερα στον επόμενο καφέ. Κρίμα πάντως να μην έχουμε κουβέντα σ’ αυτό το εξαιρετικό κείμενό σου. Στο είπα Loan me a dime, κουτσομπολιά θέλει ο κόσμος κι όχι μουσικές κουβέντες. Cheers!!!

  2. Rain Falls On Everyone : Μόνο και μόνο λόγω του κειμένου θα επιχειρήσω και δεύτερη ακρόαση του δίσκου , αν και , όπως και να το κάνουμε ο ήχος αυτός είναι καθαρά φετιχιστικός στις μέρες μας. Αν τώρα αυτό πάει να γίνει το νέο retro trend από τις βιομηχανίες μαζικής κουλτούρας , τότε ποιος ξέρει πόσα τερατουργήματα τέτοιου τύπου θα ακούσουμε. . . Αλλά και αριστουργήματα , ίσως.

    Εγώ δεν είχα εντυπωσιαστεί από το δίσκο. Μου φάνηκε τελείως μανιεριστικό και χωρίς ψυχή. Δε με απασχολεί η ηλικία τους , ούτε τι πρεσβεύουν. Απλά άκουσα ένα album και μου φάνηκε κάτι το οποίο απευθύνεται σε «καβλωμένους».

    Το ότι η γενιά μας αλλού είναι γαμημένη και αλλού ευνοημένη δεν εξυψώνει το παρελθόν ως πρότυπο αναφοράς , αλλά ως παρακαταθήκη που πρέπει να την πάμε ένα βήμα παραπέρα. Αν δεν το κάνουμε είναι γιατί είμαστε ηλίθιοι , οκνηροί και λαίμαργοι ταυτόχρονα και ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι που γράφουν ιστορία διαβάζουν ιστορία κιόλας.

    Είμαι πρόθυμος να αναθεωρήσω για τους Last Shadow Puppets. Απλά να εκφράσω μιαν απόκρυφή μου επιθυμία. Δε θέλω μουσικούς που αποποιούνται τη γενιά τους , ούτε νέους που να ονειρεύονται ότι είναι σε άλλη εποχή. Γουστάρω αυτούς που ενσωματώνουν ό,τι θέλουν στο σήμερα. Τι καινούριο έχει να μου προσφέρει μια πρωτοκλασάτη ρέπλικα περασμένης αισθητικής πέρα από ένα ταξίδι σε μιαν άλλη εποχή? Τη δική μου εποχή πώς μου τη βελτιώνουν? Χώνοντας το κεφάλι στη γη? Να φοράω το αποκριάτικό μου κουστούμι για μερικές ώρες σε συνάξεις νιώθοντας απελευθερωμένος ναρκώνοντας τον εαυτό μου ότι είμαι κάπου αλλού και ξαφνικά να επιστρέφω στην εποχή μου κατατρεγμένος και απογοητευμένος?

  3. mm marese ena track sayto e loan?

  4. Loan Me a Dime:Yep mrzwrz.Ena Bacharachiko.

  5. Παράθεμα: Please Don’t Bend. Best Records and Songs for Fragile 2008. By Loan Me a Dime… « Back To Mono

  6. Παράθεμα: Arctic Monkeys “Humbug” (Domino) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s