The Gutter Twins live στο Fuzz Club (review)

Είναι κάποιες φορές που καταλαβαίνεις πως τα πάντα θα πάνε κατ’ ευχήν από τα γεννοφάσκια τους. Νιώθεις μια ακατανόητη προσωπική μοναξιά που δεν θες να την μοιραστείς με κανέναν. Ζεις ένα πράγμα, μια κατάσταση και τα συναισθήματα σε βροντοχτυπάνε από ‘δω κι από ‘κει κάνοντάς σε να κλειστείς σ’ ένα χρυσό κλουβί που θα τα μοιραστείς μονάχα με τα κάγκελα και τους ήχους του. Κάπου εκεί έρχεται μια φωνή, γιατί πάντα έρχεται μια φωνή στα όμορφα πράγματα, και σου τραγουδάει «come on, boy, dont be such a baby and maybe Ill sell you out one more time, you at the foot of the masterIm fasterbut Im gonna take my time and Im gonna make you blind», δίνοντάς σου μια κλοτσιά στον κώλο να πας παρακάτω. Κάπως έτσι και με το Number Nine να γέρνει για υπόκλιση, η κόλαση του Greg Dulli και η σκοταδιά του Mark Lanegan μας έκλεισαν την κουίντα λίγο πριν τα μεσάνυχτα της παρασκευής, αφήνοντάς μας να ψάχνει ο καθείς για τις προσωπικές του προσευχές.

Τα πράγματα όμως ξεκινήσαν από κάπου αλλού. Από εκεί που το αθεόφοβο Saturnalia ανάβει το σπίρτο, κάθεται στο πρώτο παγκάκι της ζωής και ο αγέρωχος Lanegan ξεστομίζει τους στίχους: «Oh Mama, aint no time to fall to pieces», από το εναρκτήριο The Stations. Κάπου εκεί ήταν η ώρα που κατάλαβα πως τα πάντα θα πάνε κατ’ ευχήν. Οι the Satanic Everly Brothers, κύριοι Mark Lanegan και Greg Dulli, ξεκινούσαν το δικό τους όργιο ήχων και στίχων. Το Gods Children πήρε θέση στην αρένα ενώ στο All Misery/Flowers έδωσαν ρέστα με τα κιθαριστικά ανεβάσματα στην θέση των ουρλιαχτών. Οι συνήθεις διασκευές που γενικώς παίζουν στα live τους ήταν εκεί. Και αν έτσι κι αλλιώς ακούσαμε για άλλη μια φορά την ανυπέρβλητη εκτέλεση στο Live With Me των Massive Attack, (προσωπικά μ’ αρέσει περισσότερο απ’ το πρωτότυπο), το Down the Line του Jose Gonzales ήταν όλα τα λεφτά με τον Dulli να κάνει βίδες το όργανο και να δίνει ως συνήθως μια άλλη διάσταση στο τραγούδι κάνοντάς το κι αυτό δικό του. Το πολυδιασκευασμένο και παραδοσιακό St. James Infirmary, (ο φοβερός Gone 4 Sure θα μπορούσε να κάνει ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο συγκεκριμένο κομμάτι), είχε σειρά να γαλουχηθεί κι άλλο στην ιστορία του περνώντας από τα χείλη του καρφωμένου στο μικρόφωνο Lanegan που όπως και στα παρελθοντικά του live στη χώρα μας δεν του έπαιρνες λέξη και βλέμμα ούτε για πλάκα. Λίγο πριν τελειώσει το κυρίως μέρος ήρθε το Each to Each από το Saturnalia. Εδώ ήταν που φάνηκε περίτρανα πως μια μπάντα στα live έχει να σου προσφέρει πολύ περισσότερα από εκείνα που σου δίνει ένα στούντιο album. Ο ντράμερ αντικαθιστούσε μηχανήματα του διαβόλου, οι κιθάρες ξεμπρόστιαζαν τους πάντες και τα δύο ρεμάλια δεν έλεγαν να ξεφτίσουν με τίποτα ως ερμηνευτές. Λίγο πριν το τέλος του πρώτου μέρους ήρθε το ανατριχιαστικό Front Street να μας πάρει τα κεφάλια. Ο Dulli μας πλήγιασε με την ερμηνεία του σαν άγγελος μιας γένεσης, ο Lanegan σιγοντάρισε τον κολλητό του και οι καθαρτήριοι στίχοι: «People to use, Lovers to break, Handful of pills, No life to take, River too cold, Oven too hot, Bridge a one hundred and fifty foot drop», μας βούτηξαν απ’ το σβέρκο χώνοντάς μας τη μούρη στο πάτωμα μπας και αποκτήσει λίγη γνώση. Προσωπικά παρέδωσα πνεύμα σ’ αυτό το σημείο της βραδιάς.

Στο ένα και μοναδικό encore που ακολούθησε το μαγαζί πήρε κυριολεκτικά φωτιά. Όταν ο Dulli ξεκίνησε λέγοντας…bye bye butterfly, (κι αφού είχαν πει το The River Rise), ερμηνεύοντας μοναδικά το Papillion, δίνοντας πάσα στο Lanegan για το Shadow of the Season, οι πάντες τρελάθηκαν. Οι μπροστάρηδες των δύο σημαντικότερων συγκροτημάτων της προηγούμενης δεκαετίας ήταν εκεί μαθαίνοντάς μας για άλλη μια φορά πως η μουσική που αγαπήσαμε στα νιάτα μας ήταν εκείνη που όσες μουσικές μόδες κι αν περάσουν, όσοι πειραματισμοί κι αν χωρέσουν στο κεφάλι ενός δημιουργού, όσα μπλιμπλίκια κι αν ξεβιδωθούν, δυο κιθάρες, ένα μπάσο, μια ντραμς και μια φωνή που ξερνάει λόγια που μας καταλαβαίνουν, θα είναι εκείνη που θα μας επιστρέφει και θα την ακολουθούμε. Ένα αλησμόνητο Hit The City, ένα πεισματικό King Only και ένα λυτρωτικό Methamphetamine Blues οδήγησαν τα άλογα στην αρένα των ρωμαϊκών οργίων να ξαποστάσουν ώστε το τελειωτικό Number nine ξεζέψει μια από τις πιο βρώμικα, καθάριες βραδιές που ο γραφών έχει ζήσει συναυλιακά.

Κατακλείδα. Το Saturnalia είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Η ζωντανή εκτέλεση του συγκεκριμένου album, (μιας και έπαιξαν το μεγαλύτερο μέρος του), ήταν ανώτερη από την στουντιακή. Οι δύο μουσικοί κανάγιες που με ακολουθούν χρόνια τώρα με διέλυσαν για μια ακόμη φορά κι εδώ και τόσες μέρες δεν μπορώ και πάλι να ακούσω τίποτε άλλο εκτός από Gutter Twins, Twilight Singers, Screaming Trees, Afghan Whigs, Mark Lanegan, Greg Dulli.

SETLIST:

The Stations

God’s Children

All Misery/Flowers

Live With Me

Idle Hands

Seven Stories Underground

Down The Line

St. James Infirmary Blues

Spanish Doors

Who Will Lead Us?

I Was In Love With You

Bete Noire

Each to Each

Front Street

The River Rise

Papillon /Shadow of the Season

Hit The City

King Only

Methamphetamine Blues

Number Nine.

Δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτή η σειρά.

Υ.Γ. Το μόνο κρίμα στην ιστορία είναι πως δεν είχα τον Cold Mushrooms δίπλα μου να παραδοθούμε μαζί! Καλή ανάρρωση φίλε.

Written by Arturo Bandini

Advertisements

10 responses to “The Gutter Twins live στο Fuzz Club (review)

  1. CM: Κλαψ, Λυγμ, μπουχου μπουχου!
    Καριόλα Πνευμονία!

  2. mono vrika ton hxo xalia?
    exw gerasei toso?

  3. Arturo Bandini: Ε, όχι και χάλια ο ήχος Λεκέ μου. Νομίζω πως η ακουστική του μαγαζιού ήταν λίγο περίεργη, εγώ τουλάχιστον κάτι τέτοιο διαπίστωσα. Αλλά χάλια…υπερβολές.

  4. e, tote mallon gernaw.
    pantws kai emena to encore me esteile.
    mpwrei na mhn epaiksan to No Easy Action opou eixa mia mikrh elida na to akouga alla egine h ekplhksh me to Hit The City.

    p.s
    fantazomai oloi eixame mikres elpides gia polla tragoudia.
    kapios malista mou ekane plaka oti diavase kapou oti se kapia live epaiksan to Sworn And Broken.

  5. Arturo Bandini: Αγαπητέ Leke και λοιποί που πήγατε στην συναυλία των Gutter, διαβάστε το μέγιστο καραγκιοζιλίκι που γράφτηκε για το συγκεκριμένο live από μυρωδικό μουσικοκριτικό στο παρακάτω link.

    http://micgr.blogspot.com/2008/05/gutter-twins-live.html

    Εγώ προσωπικά βαριέμαι να του απαντήσω, (τον έβαλαν στη θέση του δυο άλλα παλικάρια), μιας και υποσχέθηκα στον εαυτό μου φέτος να μην ασχολούμαι. Πικρόχολοι κι άσχετοι γκασμάδες καημένε.

  6. Bandini my friend μπερδέψα τα μπουτια μου βεβαια αν τα δεις θα απορήσεις πως γίνεται αλλά..
    όταν με ρώτησες ποιά εκτέλεση προτιμώ για το down the line κάποιος με απορύθμησε στη δουλειά το μπέρδεψα με το teardrops γι’αυτό και σου έδωσα την απάντηση που σου έδωσα.Δε κατάλαβα ότι το διασκεύασαν τα παλληκάρια αν και κάτι μου έμοιασε αλλά λέω μπα….Άμα λείπει ο Γιαπωνέζος απο τη συναυλία άντε να λειτουργήσεις.Εγώ έπαθα πλάκα με την εκτέλεση του St.James Infirmary…μπρρρρ.Τώρα ακούω το LAST SHADOW PUPPETS πολύ ωραίο δισκάκι αλλά το My Brightest Diamond είναι το κάτι άλλο

  7. Arturo Bandini: Τυφώνα Ελ Νιόνιο, στο St.James Infirmary έπαθα κι εγώ την πλάκα μου, οι άνθρωποι όταν διασκευάζουν κάνουν τα κομμάτια πραγματικά δικά τους γι’ αυτο και μπερδεύτηκες με το Down the line, στην αρχή ούτε κι εγώ το κατάλαβα. το My Brightest Diamond είναι όντως το κάτι άλλο. Την κριτική από το παραπάνω λινκ την διάβασες να μουρλαθείς με τις ασυναρτησίες που γράφει;

  8. tsantizomai otan vlepw karagkiozhdes na plhrwnonte gia na lene thn kathe koulamara pou thewroun apopsh.
    paw stoixhma oti gia afton gia fetos aksizei mono oti vgainei apo Canada.
    tou xronou mpwrei na einai ths modas h Iceland h’ h New Zealand.

  9. Ναι μωρέ αδέρφια το διάβασα αλλά ακούστε τούτο(sorry αλλά μεγάλωσα με ταινίες Τζαίημς Πάρις γι’αυτό και η τριζάτη εισαγωγή).Δε συμφωνώ ούτε με ένα κόμμα απο τη κριτική αλλά
    εδώ και διψήφιο αριθμό ετών εμπιστεύομαι τα αυτάκια μου και ας είναι άκομψα και μεγάλα.Ελευθερία λόγου λέγεται και πρέπει να υπάρχει στο κάτω κάτω καθένας εκτείθεται απο αυτά που λέει και απο αυτά που γράφει.Κι εγώ κι εσείς θα τσαντίσουμε κάποιες φορές κάποιους με την αποψή μας τι να γίνει.
    Εμείς περάσαμε καλά..αυτό μετράει έρχονται και οι BLACK LIPS το Σάββατο στο GAGARIN.Μια και είπαμε για δημοκρατία αύριο θα σας περιγράψω μια τυπική μέρα του Γιαπωνέζου στη δουλειά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s