20 Αγαπημένα Ντεμπούτο by Loan Me a Dime… ( Σε αυτοβιογραφική σειρά )

Στην αρχή έμοιαζε κάπως ψυχαναγκαστική η απόπειρα απαρίθμησης των αγαπημένων μου ντεμπούτο άλμπουμ. Πρώτον, είναι αυτή η διαρκής πάλη μεταξύ «αγαπημένων» και «καλύτερων», που περιπλέκει τόσο πολύ τα πράγματα, όταν -ας πούμε- ακούω το φοβερό πρώτο των Band, αλλά δεν είναι το αγαπημένο μου, ή όταν ο χρόνος δε μου κάνει το χατίρι, και η ιστορία γράφει πως το “Astral Weeks” ήταν ο δεύτερος προσωπικός του Van. Ύστερα, πώς να μπουν σε αξιολογική σειρά αγαπημένοι δίσκοι? Σπίτι είναι όπου αφήνω το καπέλο μου, λέει ένα τραγούδι, κι αγαπημένος δίσκος αυτός που έχει υπάρξει καπέλο, σπίτι αλλά και δρόμος, ξεδίψασμα και αγκαλιά. Δε μετριούνται σε δάχτυλα, ίσως και να έχουν κάπως ξεχαστεί, όμως μόνο μια αφορμή ζητούν και τότε είναι που ανασύρονται μες στους λαβύρινθους της μνήμης, ότι κι αν τους έχει καταπλακώσει. Γι’ αυτό, σκέφτηκα πως το καλύτερο που είχα να κάνω ήταν να αρχίσω να θυμάμαι. Η ιστορία λοιπόν, πάει κάπως έτσι…

 

Πίσω απ’ τα πέντε, λίγα πράγματα θυμόμαστε για τα νηπιακά μας χρόνια. Μόνο κάποιες αχνές και κομμένες εικόνες, που συνήθως δεν είναι αποτυπώσεις συγκλονιστικών γεγονότων. Ένα απ’ τα λίγα σκηνικά που μπορώ να ξεσκαλίσω από εκείνη την περίοδο, με βρίσκει μούσκεμα να χοροπηδώ πάνω σ’ ένα χειμωνιάτικο πάτωμα, και να αλλάζω με το γλίστρημα των γονάτων την υφή του χαλιού, όσο το κοκοράκι μαλλί έπεφτε μπρος τα μάτια μου. Πολύ αργότερα, θα καταλάβαινα πως όταν ξάπλωνα ανάσκελα, μαγευόμουν απ’ τη φωνή Του, περιμένοντας να με συνεπάρει πάλι ο ρυθμός. Το ίδιο ένιωσε κι όλη η ανθρωπότητα πριν από μένα, το ίδιο θα νιώθει πάντοτε. Αυτό ήταν, και είναι, η Μουσική.

 

Είναι πολλά πράγματα που μπορούν να σου τη δίνουν στο σχολείο. Ιδίως για τα μουσικά ζητήματα, ιδίως αν πιστεύεις πως παίρνεις στα σοβαρά αυτά που ακούς, περισσότερο από τον μαλλιά με το σκισμένο τζιν και την μπλούζα με το Morrisson. Διότι βλέπεις πως ο ίδιος τύπος μερακλώνει εξίσου και με Παπακωνσταντίνου και με Πανταζή. Έτσι, το “Break On Through” ήταν για αρκετά μαθητικά χρόνια σε καραντίνα, έως ότου να προσπεράσω όλες αυτές τις παρωχημένες παραστάσεις, και καταλάβω πως λίγοι άνθρωποι κουβάλησαν τέτοιο εκφραστικό πόνο στα σωθικά τους. Κάποια στιγμή, όταν φοβήθηκα μια εφηβική κατρακύλα, έβαλα, άκουσα, και για πρώτη φορά καταλάβαινα το “The End”.

 

Είμαι βέβαιος πως η άρνηση του να ασχοληθώ, εκείνη την εποχή, με τους Doors, οφείλονταν σε τρεις δίσκους. Διότι, καλώς ή κακώς, είναι εκείνα τα χρόνια στο Λύκειο, που τα κορίτσια παύουν να είναι τόσο γλυκά, ή μάλλον είναι τόσο γλυκά που κάνουν τα πράγματα αφόρητα δύσκολα, σκάβοντας το λάκκο σου. Ο Morrissey, μαζί με την καλύτερη pop μπάντα όλων των εποχών, έκανε τα πράγματα, ακόμη πιο μελαγχολικά γοητευτικά, που…Δε γινόταν αλλιώς.

 

 

 

Τότε ήταν που άρχισαν να πυκνώνουν οι επισκέψεις στα δισκάδικα. Σ’ ένα απ’ αυτά, εκείνο που τώρα πια δεν κάνω ρούπι μακριά, ψάχνοντας στο πατάρι του, με ρώτησαν δείχνοντάς μου ένα εξώφυλλο μαύρο, χωρίς πληροφορίες, «Έχεις το πρώτο των Joy Division?». Με τον καιρό μάζευα bootlegs, κασετίνες, φορούσα μαύρα τζιν, πήγαινα στα απατηλά στέκια, άκουσα σ’ έναν άλλο δίσκο τους, ένα απ’ τα αγαπημένα κομμάτια της ζωής μου, το Decades, ο δίσκος έγινε μαγαζί, όπου ήπια και κάπνισα, έκανα φίλους, και πίστεψα πως «οι ευαίσθητοι θα πάνε από στομάχι» και πως κανείς δε θα με καταλάβει ποτέ.

 

 Την περίοδο εκείνη, με αποτελείωναν «οι μουσικές που ήρθαν μαζί με τη θλίψη. Οι μουσικές που όταν πεθάνουμε θα μείνουν στη βάρκα που μας περνάει απέναντι», όπως ξέρει και γράφει καλύτερα ο Bandini. Το “Jism” απ’ το πρώτο άλμπουμ των Tindersticks που θα το φύλαγα για μένα, όταν -αργότερα- έγραφα ένα άλλο κομμάτι στο κορίτσι που φιλάω μέχρι σήμερα. Ώσπου να μου το κλέψει κι αυτό.

 

 

 

 

Η μελαγχολία έγινε απείρως αισθαντική, η άρνηση καθολική και το καβούκι όλο και πιο κλειστό. Όταν είχα να κάνω με την αμεσότητα και την αυτοαναφορικότητα τού Nick Drake, μόνο η παράδοση μου στην αλήθεια του απαιτούνταν, πείθοντας τον εαυτό μου πως παρόμοια δάκρυα άφηνα, σε μια ταυτόχρονη συνύπαρξη φιμωμένων επιθυμιών. Όσο μουρμουρούσαμε εκατέρωθεν- αν και από τον καιρό της ηχογράφησης, τα χαρτάκια μέχρι το τέλος είχαν αυξηθεί σε δέκα από πέντε- περνούσε ώρες-ώρες απ’ το μυαλό μου πως αυτό το πέντε θα προφήτευε και τη δική μου ζωή όπως τη δική του. Έσφαλλα φυσικά, μιας  και ο Nick Drake υπήρξε, κατά την προσωπική μου άποψη, ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός- άτλαντας των καταδικασμένων στην αυτοχειρία συναισθημάτων, μια απ’ τις περιπτώσεις που το τέλος όχι μόνο έχει λογική, αλλά δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, εν αντιθέσει με τις όποιες ηττοπαθείς εκλάμψεις τού καθενός.

 

Πριν όμως έρθει η, καθ’ όλα φυσική και κοινή για την ηλικία, σκοτεινιά, είχε προηγηθεί κάτι απόκοσμα μεγάλο. Εφόσον όλα έβαιναν σχεδόν φυσιολογικά, κλειστά, ασφαλή κι αποστειρωμένα, πέραν των εποχικών ελευθεριών, το άκουσμα τού  “The Piper at the Gates of Dawn” των Pink Floyd, δεν ήταν μονάχα αυτό καθεαυτό ρηξικέλευθο, αλλά η τομή με το όποιο ηχητικό παρελθόν μου, μια αποκάλυψη ακαταλαβίστικων, μέχρι πρότινος, σκέψεων, το όχημα που ακόμη και σήμερα οξύνει τη φαντασία, πόσο μάλλον σε μια ηλικιακή περίοδο που η λογική καταλαμβάνει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο, στο ονειρικό στήσιμο της πραγματικότητας. Σχεδόν πίστευα πως αναδιαμόρφωνα το προκαθορισμένο μου «εγώ», την ίδια στιγμή που τα ποταπά μου ένστικτα με έκαναν να σιχτιριάζομαι για το ότι στην πρώτη αγγλική έκδοση αυτού του δίσκου έλειπαν κομμάτια σαν το “See Emily Play”, και για το ότι το “Interstellar Overdrive” προϋπήρχε σε ένα soundtrack που θα αργούσα πολύ να αποκτήσω. Βέβαια, ποτέ δεν περίμενα να το κρατήσω στη μορφή για την οποία έχω μιλήσει παλιότερα στον παρόν blog.

 

Παράλληλα, τα πρώτα ψήγματα εδραίωσης μιας επαναστατικής θέασης των πραγμάτων, άτοπης ή μη, με είχαν ήδη καλωσορίσει, κυρίως λόγω ετεροκαθορισμών και αλληλοεπηρρεασμών. Μπορεί κάποιος όσο μεγαλώνει να ξεχνά το punk, αλλά στα γνωρίσματα είναι αδύνατον να παραβλέψεις τους Sex Pistols, την εργατική ορμή, το “no future” των αστών, τα βία 3μισι λεπτά, τις πρώτες (α-)πολιτικές εξάρσεις που θα σε πείσουν. Όσο ενηλικιώνεσαι, πιθανότητα και να τα χλευάσεις όλα αυτά, πάντοτε όμως θα γελάς με την ερώτηση «Ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ των Sex Pistols?».

Ποτέ όμως δε θα κάνεις πλάκα με την παρακαταθήκη των Clash, ούτε σε μουσικό ούτε σε ιδεολογικό επίπεδο, αφού το θυμικό δεν παραγνωρίζει πως αυτοί ήταν οι σκεπτόμενοι, οι μαχόμενοι που δικαιώνονταν απ’ τις αιτίες, οι λίγοι απ’ τους ανθρώπους που έδωσαν ουσιαστικό νόημα στην εποχή τους, εκείνοι που σε έκαναν να βλέπεις τις φωτιές στο Λονδίνο, και να ανάβεις τα στουπιά εντός, επί ματαίων, μπας και αλλάξεις.

  

Φυσικά, το σαράκι περί της απαρχής πραγμάτων είχε ήδη κάνει τις γαργαλιστικές του επιθέσεις κι έτσι ήταν αδιανόητο να μην αναζητήσω, τις πριν-το-punk ιαχές των MC5. Το “Kick Out the Jams Motherfuckers” ήταν συνώνυμο με την εφηβική απόταξη φραγμών, έστω και ως κλισαρισμένο τίναγμα τού κεφαλιού, μπροστά στη δυνατή ένταση των ηχείων. Φυσικά τα δικά τους κεφάλια τα ταρακουνούσε το κυνήγι των μυστικών υπηρεσιών.

 

   Καλώς θα μου πείτε, «τι μας ενδιαφέρει η πάρτη σου, όσο ήσουν μαθητούδι? Για τους δίσκους δε λες τίποτα!», αλλά τι να προσθέσω για την αξία των Modern Lovers και πώς να εξηγήσω όταν μετά από ένα αναπάντεχο σταμάτημα, ακούω “I’m in love with rock ‘n’ roll”, και σκέφτομαι πως έτσι θα ήθελα να ηχεί η ζωή μου και να συναντιέται σε astral plane.

 

Ενώ φαινόταν αναπότρεπτη η ροπή προς αυτές τις κιθάρες, ένας άλλος θόρυβος μέσα σε μια μπανάνα, μ’ έκανε να πιστέψω πως ήταν σαν να είχα φορέσει παπούτσια χωρίς να έχω ανακαλύψει πως ματώνεις ξυπόλητος. Τότε βέβαια ακυρώθηκαν και οι περισσότερες καλόπιστες γνώμες μου, για ότι θεωρείτο grunge, punk, noise, art, αμφίσημο και παρακμιακό μετά το 1967.

 

Μέσα σ’ αυτήν την ναρκωτική επήρεια, οξύνθηκαν και οι αναιρέσεις, χάρη στην ουσία της δυναμικής που έχουν τα δύο-τρία ακόρντα. Διότι εκεί βρίσκεται πάντοτε το νόημα τελικά, πόσο μάλλον όταν έβγαιναν μέσα από την ηχώ των κακόφημων ιστοριών και της παραίτησης. Ίσως να ακούγεται φασιστικό αλλά είναι πολλές οι φορές, κυρίως όταν πνίγονται οι καλοί μου τρόποι, που άνετα θα βροντοφώναζα πώς το shoegaze δεν είχε λόγο ύπαρξης, εφόσον υπήρξαν οι Jesus.

 Το ίδιο θα έλεγα και για ένα μεγάλο ποσοστό αυτού που ξέρουμε ως alternative, μιας και μεγαλούργησαν οι Pixies. Διότι το Come On Pilgrim (σύμφωνα με τα κιτάπια θεωρείται mini και το Surfer Rosa ντεμπούτο άλμπουμ, αλλά αυτό έχει σημασία μονάχα για το τυπικό της υπόθεσης), όταν ξεκινούσε με το Caribou, όχι μόνο προοικονομούσε την επόμενη δεκαετία αλλά, ταυτόχρονα, την επισκίαζε με τις κιθάρες και, ακόμη-ακόμη, με τα ακατανόητα, κι όμως ακαριαία πρωτόγονα, ισπανικά της. Το «Holiday Song» όντως σήμανε την εποχή.

 

Ήρθαν τα πάνω-κάτω, κι εξακολουθούν να είναι αναποδογυρισμένα, όταν σε κάποιες διακοπές, ένας φίλος του μπαμπά, μου δάνεισε μια κασέτα που αν θυμάμαι καλά ξεκινούσε με το Papa Was A Rolling Stone των Temptations, συνέχιζε με Joplin και James Brown και διάφορα άλλα για τα οποία η μνήμη μου με απατά. Η αποκάλυψη που άνοιγε τη δεύτερη πλευρά, ονομαζόταν “Green Onions” και η μπάντα Booker T. & the MGs. Οριακή στιγμή. Το R&B είχε ξεκινήσει και μια νέα πραγματικότητα ξανοίχθηκε μονομιάς, τόσο δοτική κι απλόχερη να ανακαλυφθεί, όπως ποτέ άλλοτε. Όσο επαναλάμβανα την ακρόαση του, ένιωθα πως μου εμπιστεύονταν όλα τα μυστικά τού κόσμου.

 

Σ’ αυτόν τον κόσμο λοιπόν, τα περισσότερα ντεμπούτο καλλιτεχνών είτε αποτελούσαν μιμήσεις των ειδώλων τους είτε συλλογές με singles που ήδη είχαν κυκλοφορήσει. Κι ενώ σκεφτόμουν να κάνω την μπαγαποντιά και να σας πω για το ντεμπούτο, για την Atlantic όμως, της βασίλισσας, ένα αδιευκρίνιστο συναίσθημα με έστρεψε στο δίσκο, που ακόμη με κάνει να αναρωτιέμαι αν το εξώφυλλό μου με το λευκό φόρεμα και το μικρόφωνο, είναι το «κανονικό» σε σχέση με αυτό που σας παραθέτω. Η Mitty Collier πέραν των ευλογιών τού Ray Charles και την ντελικάτη παρουσία της, σα να κρατά τα δυο σου μαγουλά με τις παλάμες της, κλείνοντας το μάτι πονηρά, και φέρνοντας σε σιγά-σιγά προς το στήθος για να ακούσεις την καρδιά της. Αυτή η κυρία, με πρωτοέμπασε μπρος στα μάτια μεγάλων ακροατηρίων, Chess λυγμών και δυνατών προβολέων, οπότε δεν μπορώ παρά να της το χρωστάω.

 

Εφόσον έπιασα το ένα θηλυκό, είναι ώρα να σας μιλήσω για το έτερο άλλο. Πάντα στέκομαι σ’ αυτά που λένε τα κορίτσια. Αλήθεια λέω! Προσπαθώ να τα καταλάβω κι έτσι δεν μπορώ παρά να εμπιστευτώ την πιστότητα όσων λένε, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ευαίσθητες εκμυστηρεύσεις. Όπως και να το κάνουμε, παρά την κομπλικέ φύση τους, είναι σαφώς ευθύβολες στα ημερολογιακά τους συναισθήματα. Κάπως έτσι διάβαζα, αυτά τα folky pop που ερχόταν να μου πει στο δωμάτιο η Rickie Lee Jones για τον, περί ου ο λόγος, Chuck E. Θα μου πείτε «πολύ νορμάλ τα περιγράφεις. Αυτή τα είχε με τον Tom Waits!». Και ποιος σας λέει, πως θα αγνοούσα όσα είχε να μου πει για το πώς ζωγραφίζονται τα όνειρα. 

Επανέρχομαι στη σκουρόχρωμη όψη της ψυχής και συγκεκριμένα, στην blues μουντάδα, στα jazz λασπόνερα και στην πρώτη φορά που ο, προερχόμενος απ’ τη gospel, Lou Rawls έπαιρνε τα ηνία, υπό τη συνοδεία του Less McCann τρίο. Στερεύω από λέξεις λίγο-λίγο, όταν σαν κλισέ φονικοί μέθοδοι ενός νουάρ, οι «σκούπες», τα πλήκτρα κι η φωνή θλίβουν τις μέρες, ρίχνουν τον ήλιο με τακτ, μπαίνουν σε άδεια ποτήρια και με βγάζουν ηλίθιο μπρος τη γυναίκα.

 

    

 

Τον ίδιο καιρό ανακάλυπτα κι έναν σπουδαία ολοκληρωμένο καλλιτέχνη που με τη συγκεκριμένη εξιστόρησή του, μ’ έκανε να αντιμετωπίσω ένα δίσκο ως προσωπική θέαση της καθημερινότητας αλλά και ως αισθητικό επίτευγμα που προχωράει την παράδοση στο μέλλον, με την ίδια ένταση στο ζύγι. Μακάριοι όσοι μπόρεσαν αυτό που κατόρθωσε ο Hathaway.

 

Ένας απ’ τους πρώτους καλλιτέχνες, για τον οποίο αναφέρθηκα στα πρώτα κείμενα αυτού του blog γράφοντας πως: «Σημαντικός γιατί δεν αιτιολογείται από δυο-τρεις συμπυκνωμένες, περισπούδαστες φανφάρες. Άλλοτε συστήνεται εκ νέου, φανερώνοντας ξένες πτυχές, κι άλλοτε φαίνεται γνώριμος, σαν ένας φίλος που είχες καιρό να δεις, αλλά δεν μεσολάβησε τίποτε στο μεσοδιάστημα.», είναι ο Terry Callier. Ένα απ’ τα σημαντικότερα ντεμπούτο της ιστορίας της μουσικής, είναι για τους ίδιους και περισσότερους λόγους ένα απ’ τα αγαπημένα μου. Αυτούς όμως, θα τους κρατήσω για εμένα…

  

Μετά Τιμής,

Loan Me a Dime…

 

 

Υ.Γ.

Οι ερινύες μερικών ντεμπούτο ήδη με κατατρέχουν. Αυτές που με βασανίζουν περισσότερο, και πιστέψτε με δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απ’ τα άνωθεν γραφώμενα,  είναι οι εξής δέκα:

 

Thirteen Moons

Franz Ferdinand

Carla Thomas

Arctic Monkeys

Little Milton

Placebo

Toussaint McCall

Bobby Bland

Johnny Bristol

Boz Scaggs (το ντεμπούτο μονάχα να το φανταστώ μπορώ)

 

Advertisements

19 responses to “20 Αγαπημένα Ντεμπούτο by Loan Me a Dime… ( Σε αυτοβιογραφική σειρά )

  1. wraia
    wraia
    wraia
    dialegw pio sugekrimena apta dika sou…clash/tindersticks/terry callier…

  2. Loan Me a Dime: Κι εγώ περίμενα να μου πεις Hathaway και Rawls!

  3. eksoswn gnwrizw i leksi ntgempouto einai elliniki, oper simainei oti klinetai, to ntempouto tou ntempoutou ta ntempouta klp
    krima pou sou ksefygan oi stone roses

  4. Loan Me a Dime: Εκτός θέματος xoum xoum. Η λέξη ντεμπούτο είναι γαλλική, επομένως άκλιτη.

  5. Loan Me a Dime:Πολλοί μου ξέφυγαν αλλά τι να κάνω. ΑχΒαχ!Ειρήσθω εν παρόδω(είδες πως τα μιλάω) ωραίο το νέο λουκ.

  6. Rickie Lee Jones λατρεμένη… τους 4 πρώτους δίσκους της τους έχω λιώσει…

  7. Γουστάρω επιλογές!

  8. Loan Me a Dime:Thanx!Μετανιώνω βέβαια, για πολλά ακόμα που λείπουν.

  9. «living well is the best revenge» που λεν’ κι οι r.e.m.
    Κρίνοντας από τις επίλογες τουλάχιστον. Αν είναι επιλογές.
    Για καλή σου τύχη, αυτό το εξώφυλλο της Collier είναι το κανονικό. Αν είναι τύχη.

  10. h galiki leksi einai debut
    i elliniki debuto
    ekotow an uew na anaf;eresai stous diskous ως ντεμπί
    paromoio paradigma
    galiki leksi=gaz
    elliniki leksi=gazi
    de thapeis pote «tsita ta gazi dike mou»

  11. a thanks gia to look kai loipa, otan me vrisoun arketa mporei kai na to allaksw…
    😉

  12. Loan Me a Dime: Ναι βρε Rayman, αλλά είναι λάθος, από φιλολογική σκοπιά βεβαίως-βεβαίως, εφόσον η ρίζα είναι ξένη να κλίνεις το ελληνοποιημένο, τουλάχιστον στο γραπτό λόγο. Δε θυμάσαι στο σχολείο να λένε, «είναι λάθος να λέμε η πλατεία Κάνιγγος, αφού αυτός λέγοταν Κάνινξ»

  13. zito o boz scaggs pou anafereis, zito to album tou 1969 sta muscle shoals studios, zito aftos o diskos pirinikou katafygiou, pou omos den einai typika to ntempouto tou, kathos to proto tou ixografithike sti souidia kai einai nowhere to be found or listened to. finding it (her)…….

  14. Loan Me a Dime:Μα σ’αυτό της Σουηδίας αναφέρομαι dude. Γι’αυτό γράφω πως «το ντεμπούτο μονάχα να το φανταστώ μπορώ». Μ’έχει στοιχειώσει η απουσία του.

  15. Ζήτω ο θείος του ΔκΑ για τη διαφήμιση που έφτιαξε πριν από 35 χρόνια. Ζήτω τα 1567 ΠΙΟ αγαπημένα ντεμπούτια άλμπουμΣ όλων των εποχών μας. Ζήτω το ντεμπούτι άλμπουν του Boz Scaggs που είναι ταυτόχρονα και το δεύτερό του. Ζήτω το πραγματικό πρώτο άλμπουν του Boz Scaggs που δεν το έχει ακούσει ούτε ο ίδιος και μπορεί να είναι και ξεκούδουνη φολκούρα του κερατά, αλλά ζήτω. Ζήτω εμείς και υπό προϋποθέσεις λίγο ζήτω και οι άλλοι, αν θέλουν να είναι σαν εμάς. Ζήτω, ζήτω, ζήτω και πάλι ζήτω!!!

  16. Loan Me a Dime:Όχι θείος,παππούς.

  17. Ζήτω λοιπόν ο παππούς του ΔκΑ για τη διαφήμιση που έφτιαξε πριν από 35 χρόνια. Ζήτω τα 1567 ΠΙΟ αγαπημένα ντεμπούτια άλμπουμΣ όλων των εποχών μας. Ζήτω το ντεμπούτι άλμπουν του Boz Scaggs που είναι ταυτόχρονα και το δεύτερό του. Ζήτω το πραγματικό πρώτο άλμπουν του Boz Scaggs που δεν το έχει ακούσει ούτε ο ίδιος και μπορεί να είναι και ξεκούδουνη φολκούρα του κερατά, αλλά ζήτω. Ζήτω εμείς και υπό προϋποθέσεις λίγο ζήτω και οι άλλοι, αν θέλουν να είναι σαν εμάς. Ζήτω, ζήτω, ζήτω και πάλι ζήτω!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s