James Hunter “The Hard Way”

Πρώην εργάτης στους σιδηροδρόμους τού Colchester της Αγγλίας φτιάχνει μπάντα στα μέσα των ‘80s, με το όνομα Howlin’ Wilf & the Veejays, με παραγωγό ένα μετέπειτα μέλος της μπάντας του Morrissey, και παίζει γνήσιο r&b και blue-eyed soul. Δεν είναι ανέκδοτο αλλά η αρχή μιας καριέρας, την οποία οι περισσότεροι ανακαλύψαμε σε επανέκδοση με το στίκερ της αμετάβλητο ως σήμερα: «James Hunter is one of the best voices, and best kept secrets in British R&B and soul.«, δια στόματος Van Morrison.

Ο James Hunter είναι καλαμπουρτζής. Απ’ όταν ο Boz Boorer έκανε την παραγωγή για το άλμπουμ του 1986, «Cry Wilf!» στην Big Beat των Howlin’ Wilf & the Veejays, πέραν του τίτλου, διέκρινες τη χαρά ενός θρασύτατα τυχερού ανθρώπου. Κι αυτό γιατί τα χαρτιά της τράπουλάς του είχαν τραβηχτεί με έναν μοναδικό τρόπο. Όπως η μοίρα διαλέγει για τους παίχτες που διαχειρίζονται με θαυμασμό την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής. Γι’ αυτούς γνωρίζει καλά, πόσο έχουν αγαπήσει το ανακάτεμα κι έτσι στέκεται γενναιόδωρη στο ποντάρισμα. Όταν μάλιστα πρόκειται για τύπους που φωτογραφίζονται κάτω από ζωγραφιές των Stax, Ace και Checker logos και γυροφέρνουν τραγούδια σαν τα «Hello Stranger», «Ya Ya«, «Mellow Down Easy» πέραν των δικών τους, δεν μπορεί να τους χαλάσει χατήρι.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία τού εν λόγω κυρίου, που άργησε δέκα χρόνια να κάνει το προσωπικό του ντεμπούτο. Ήταν 1996, όταν για λογαριασμό της Ace κυκλοφόρησε το «…Believe What I Say», με το όνομα James Hunter αυτή τη φορά και με τραγούδια δικά του αλλά και των Ray Charles, Ted Wright και Malone/Scott. Χώρια που κέρδισε τις συμμετοχές των Doris Troy και Van Morrison. Ο τελευταίος είχε ήδη εκδηλώσει την συμπάθειά του, καλώντας τον να συνοδεύει τα live του. Άλλωστε ο Hunter δεν υπόσχεται φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Στην ουσία, είναι ένα φοβερό δόλωμα για να κατεβάσεις απ’ τις ντάνες σου, τους δίσκους των Sam Cooke και Van Morrison που έχεις να ακούσεις καιρό, να ξεψαχνίσεις τα doo wop που έχεις ξεχάσει και να χαζέψεις με μερικά δωδεκάμετρα που αραιά και που θυμάσαι. Το ίδιο έκανε το 2006 με το «People Gonna Talk«, το ίδιο κάνει φέτος με το «The Hard Way» (GO Records/ Hear Music), στο οποίο δίνει κάτι απ’ την αίγλη του και ο Allen Toussaint με τη συμμετοχή του. Δεν έχει προχωρήσει βήμα παραπέρα, άντε να ανέβασε λιγάκι τις στροφές, παραμένει όμως αυτό που ζητάς.

Η μουσική τού James Hunter σου κοτσάρει ένα αγέρωχο χαμόγελο. Είναι ένα γλυκό πισωγύρισμα, η υπενθύμιση για τα μεγάλα λόγια που άφησες πίσω, σε μερικούς ανόητους καυγάδες. Όσο εκείνος τραγουδά πεισματάρικα, λες και «κλέβει» άσους μπρος στα μούτρα σου, ρίχνεις ένα βλέφαρο, και βλέπεις όλες τις σκοτούρες να πνίγονται. Στην ντροπαλή δροσιά μιας κιθάρας που ταχταρίζει την, πλακωμένη από χρόνια, αθωότητα.

http://www.myspace.com/jameshuntermusic

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s