«Hold On, I’m Comin»/ «Immaculate Funk» (Isaac Hayes & Jerry Wexler. Souls)

 

Τελευταία φορά που πέρασα κάποιες ώρες με τον Isaac Hayes ήταν όταν «Τη νύχτα της 3ης Μαρτίου του 2007, στις 10 παρά 13, ένα τεράστιο και αυτόφωτο σύμπαν, εξαιτίας της αδυναμίας του, μεταποιήθηκε σε ικανοποίηση προσωπικού memorabilia, σχεδόν ύγρανε τις κοιλότητες δυο ματιών και άφησε μια ακουστική προσμονή, που τελικά δεν ικανοποιήθηκε ποτέ. Ο κόσμος, όπως έμαθα εκ των υστέρων, γύρω στις 3.000. Το περίμενα. Η soul (ψυχή) δεν φτουράει, όπως και πολλά άλλα πράγματα, στα μέρη μας. Μετά το επεισόδιο της υγείας του το περασμένο καλοκαίρι, ο Isaac Hayes παρότι νέος πατέρας και έτοιμος για την αναστημένη Stax, χωρίς να ευθύνεται, μ’ έκανε να ανασάνω βαριά και κοφτά, ξεφυσώντας ευχές για να γίνει, έστω και για μια στιγμή, ο Shaft που φανταζόμουν. Δε θα αναφερθώ στο «μουσικό αποτέλεσμα» της συναυλίας, γιατί είναι καθαρά προσωπικό το κριτήριο αλλά –αναμφισβήτητα- τα τελευταία χρόνια της ζωής του, καλλιτεχνικά και προσωπικά, δεν άφηναν πολλά περιθώρια για κάτι διαφορετικό. Κοιτάζοντας την απίστευτη μούρη του πρώτου απ’ τα δεξιά-απ’ τη μεριά του κοινού-ψιλοβαριεστημένου πληκτρά, και αισθανόμενος την αποπνικτική απειλή του ρασταφόρου μπροστινού μου, στεναχωριόμουν που δεν είχε τη δύναμη να κινηθεί, που η μπάντα, ακόμη κι έτσι που απλώς διεκπεραίωνε το set της, δε τον βοηθούσε να πάρει δυνάμεις. Ο Isaac Hayes ήταν μόνος. Σκεφτόταν το μικρό του γιο, και σταυρώνοντας τα χέρια, παρά την αδυναμία του, έμοιαζε κατανυκτικά γεμάτος. Αυτό θέλησα να πιστέψω

   Ελπίζω να μας άφησε έτσι. Πλήρης ημερών. Αν και του άξιζε να δει λίγο περισσότερο πως μεγαλώνει το τελευταίο του παιδί. Του άξιζε να σβήσει άλλη μια τούρτα στις 20 Αυγούστου όταν και θα είχε γενέθλια. Τυχαία πριν λίγο καιρό, παρακολουθώντας φευγαλέα στην τηλεόραση το Blues Brothers 2000, χαμογέλασα βλέποντάς τον ακμαίο μεταξύ άλλων θρύλων. Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν ποιος ήταν. Αν όχι, οφείλουν.

   Είναι η δεύτερη φορά που από ένα τηλέφωνο ακούω τέτοιου είδους μαντάτα. Την πρώτη ήταν μια μέρα γιορτής, τώρα μια μέρα των διακοπών. Λες και κάποιος σκοπίμως κόβει τη χαρά. Ο Μαύρος Μωυσής θα του έδινε ένα καλό μάθημα…

 

 

Δεν είναι πολλά τα ονόματα των παραγωγών που ενώ ακούς το κομμάτι που φρόντισαν, ήξερες από πριν πως αυτοί και μόνο αυτοί θα είχαν βάλει το χεράκι τους. Λίγοι οι μοναδικοί, λιγότεροι οι σπουδαίοι. Ο Jerry Wexler ήταν ένας απ’ αυτούς.

   Ο εβραίος που έπλενε τζάμια με το πατέρα του, ο γραφιάς τού Billboard που εφήυρε τον όρο Rhythm and Blues, ο παραγωγός της Atlantic, ο υπεύθυνος για το νταραβέρι με την Stax, ο άνθρωπος που έκανε τους Sam & Dave, Aretha Franklin, Wilson Pickett και Solomon Burke να αστράψουν ακόμη περισσότερο, ο πολυμήχανος εργασιομανής που έφτιαξε ένα ρόστερ συνεργασιών με ονόματα όπως Ray Charles, Joe Turner, Ruth Brown, Professor Longhair, LaVerne Baker, Ivory Joe Hunter, Drifters, Otis Redding, Joe Tex, Dusty Springfield, Dr. John, Etta James, Linda Ronstadt, Donny Hathaway, Willie Nelson και Bob Dylan.

   Τον Δεκαπενταύγουστο ξεψύχησε στα 91 του, ευτυχής και πάντα δραστήριος. Είχε προλάβει να φωνάξει “Shake Rattle and Roll”, να ακούσει μπόλικη jazz με τα θαυμάσια πεταχτά αυτιά του και να δυσανασχετήσει με τη σύγχρονη μουσική βιομηχανία. Φυσικά το προαναφερθέν ρήμα «ξεψύχησε» είναι σχετικό.  Το δίχως άλλο, αυτό που γνωρίζουμε ως soul δε θα ζύγιζε τόσο, αν δεν είχε βγει και μέσα απ’ το δικό του στέρνο.

 

ps. Το Rolling Stone παραθέτει μια λίστα των 20 τραγουδιών για τη δημιουργία των οποίων ο Wexler ένιωθε περισσότερο περήφανος, γι’ αυτό και πριν κάποια χρόνια τα είχε συγκεντρώσει σε μερικά cd που χάρισε σε κάποιους φίλους. Δέος.

 

  1. Professor Longhair, «Tipitina» (1953)
  2. Ray Charles, «I Got a Woman» (1954)
  3. Big Joe Turner, «Shake, Rattle and Roll» (1954)
  4. LaVern Baker, «Tweedlee Dee» (1954)
  5. Champion Jack Dupree, «Junker’s Blues» (1958 )
  6. The Drifters, «There Goes My Baby» (1959)
  7. Ray Charles, «What I’d Say» (1959)
  8. Solomon Burke, «If You Need Me» (1963)
  9. Booker T. & the MG’s, «Green Onions» (1962)
  10. Wilson Pickett, «In the Midnight Hour» (1965)
  11. Aretha Franklin, «Respect» (1967)
  12. Dusty Springfield, «Son of a Preacher Man» (1969)
  13. Dr. John, «Iko Iko» (1972)
  14. Doug Sahm, «(Is Anybody Going to) San Antone» (1973)
  15. Willie Nelson, «Bloody Mary Morning» (1974)
  16. The Sanford/Townsend Band, «Smoke From a Distant Fire» (1977)
  17. James Booker, «Winin’ Boy Blues» (1978 )
  18. Etta James, «Take It to the Limit» (1978 )
  19. Dire Straits, «Lady Writer» (1979)
  20. Bob Dylan, «Gotta Serve Somebody» (1979)

Loan Me a Dime…

Advertisements

3 responses to “«Hold On, I’m Comin»/ «Immaculate Funk» (Isaac Hayes & Jerry Wexler. Souls)

  1. welcome back, loan! minas – theristis psyxon o avgoustos, troei kosmo! apolyta akrives afto me tin mpanta tou pou egrapses, itan skliri empeiria i sinavlia tou, alla ton agapisa ki allo gia tin allokoti itta, kallitexniki kai viologiki, me kinitro isos to na exeis meta apo strapatso tis ygeias, kosmo sta podia sou, pou exei erthei na se dei. gia ton wex ti na pei kaneis… xreiazetai vivlio to opoio egrapse veveos o idios me ton david ritz, tin aftoviografia tou «The Rhythm And The Blues: A Life In American Music». mavrises? (ennoo me ta mpania)

  2. Σπουδαίος ο Jerry Wexler,μόνο του μειονέκτημα ότι απέρριψε τους Television 🙂
    Πολύ καλό το άρθρο για τον Bukowski,επίσης …

  3. Loan Me a Dime:Καλώς σας βρήκα dude!Κακός μήνας ο Αύγουστος,κακός.Για ένα περίεργο λόγο,τα τελευταία χρόνια δεν κατορθώνεται αλαβάστρινο μαύρισμα.Adfod θα συμφωνήσω.Περί Buk τα του καίσαρος-Bandini τω καίσαρι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s