10 ώρες τον Αύγουστο : Το soundtrack ενός γδαρμένου σκυλιού

Το προσωπικό soundtrack ενός ταξιδιού που κράτησε όσο ένας μικρός λήθαργος. Καλό μας χειμώνα. Μακάρι κάθε καλοκαίρι να είναι καλύτερο από το προηγούμενό του.

Έβαλα μια αλλαξιά σε περίπτωση που όλα θα είχαν αίσιο τέλος , πήρα τους δρόμους για το λιμάνι χωρίς τη σκιά μου. “It’s better to burn out , as rust never sleeps.” , μου φώναζε το κεφάλι μου , υποσχόμενο την αιώνια νιότη , το ασυμβίβαστο μιας παρατεταμένης εφηβείας με όλο και λιγότερο αντίκρυσμα όσο τα χρόνια περνάνε. Ούτως ή άλλως , κάθε τρελή απόφαση μόνο τρελή δεν είναι για το πρόσωπο που αποφασίζει. Δεν είναι καιρός για μικρούς πρίγκηπες.

Το βρώμικο λιμάνι σε κάνει να νιώθεις τόσο μικρός. Από τη μία άκρη στην άλλη με ένα σακίδιο στην πλάτη με βήμα γοργό και αποφασισμένο να ξεπεράσει ο,τιδήποτε τολμούσε να μπει στο δρόμο του. . . “It’s better to burn out than to fade away.” Το σαπιοκάραβό μου με περίμενε , ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα το έκανε να φαίνεται το ωραιότερο πλοίο του κόσμου. Έξι ώρες παγιδευμένος ενάντια στο χρόνο. Η ώρα 2 τα ξημερώματα και ακόμα να πλέουμε. “She keeps on waiting for time out there ,Oh love, can you love me babe? Love, is this loving babe? Is time turning around?” Θα προλάβω. Η ώρα 3 τα ξημερώματα και καταφτάνουμε , βγαίνω έξω πρώτος από όλους από το βασιλικό μου σαπιοκάραβο σχεδόν τροχάδην. Αυτή η γλυκιά μοναξιά του να νιώθεις ότι τα πάντα γύρω σου εξυπηρετούν το σκοπό σου , ότι όλοι είναι κομπάρσοι στη δική σου ταινία. . . “Time is never time at all. You can never ever leave without leaving a piece of youth , And our lives are forever changed , We will never be the same , The more you change the less you feel.”

Κόσμος χαρούμενος μέσα στη θλίψη του , πρόσωπα ορεξάτα για τρέλες στο νησί , μα εγώ δεν είχα χρόνο να νιώσω τίποτα. Μονάχα στο στόχο μου ήμουν προσκολλημένος. Τα μάτια μου κοιτούσαν εικόνες μέσα στο κεφάλι μου. Να βρω ένα πρόσωπο συγκεκριμένο. Ο χρόνος σα σταγόνες βροχής με δυνατό αέρα περνούσε από δίπλα μου χωρίς να με αγγίζει. Και , να , ο χρόνος σταμάτησε. Πάντα χρειαζόμαστε και λίγη τύχη. Από ένα σκονισμένο παράθυρο που κατά τη διάρκεια της μέρας που πέρασε είχαν κοιτάξει από εκεί βαριεστημένα τουλάχιστον 15 διαφορετικοί άνθρωποι που δεν επρόκειτο ποτέ να συναντήσω , εγώ αντίκρυσα ένα από τα συγκλονιστικότερα θεάματά μου. Τυχερό παράθυρο. “It really, really, really could happen , Yes, it really, really, really could happen , When the days they seem to fall through you , Well, just let them go.”

Χώθηκα στο κάθισμά μου , να μη με καταλάβουν , ξαφνικά τα πάντα με κατασκόπευαν , όλα αποκτούσαν ζωή και παραμόνευαν κάθε μου απλή κίνηση. Τι βασανιστήριο. Από τις πέντε το απόγευμα μέχρι τις 4 τα ξημερώματα και όμως , εκείνα τα δέκα λεπτά κόντευαν να με τρελάνουν , ήθελα να πεταχτώ από το κάθισμά μου , να φωνάξω ότι είμαι εδώ , ότι δεν είμαι τρελός. Όμως προτίμησα να περιμένω , να σε αντικρύσω όπως εγώ ήθελα , να κάνω τα πάντα με το δικό μου τρόπο. Τόσες ώρες αναμονής το άξιζαν. “It came from your thoughts, your dreams and visions , Ripped up from your weeks and indecisions. . . What if, what is isn’t true? What are you going to do? What if, what is isn’t you? Does that mean you’ve got to lose? Digging for the feel of something new.”

Δε με κοίταξες ούτε μια φορά. Ούτε μια φορά στα μάτια. Κάθε ίχνος τακτ απογυμνωμένο , κάθε υποτυπώδης ευγένεια απούσα μπροστά στον ξεπεσμό μου , στην υπέρτατη τελευταία προσπάθεια να πάρω τις απαντήσεις που χρειαζόμουν για μένα. Τελικά μόνοι γεννηθήκαμε και μόνοι πεθαίνουμε. Βρέθηκα μονάχος ανάμεσα σε κοιμισμένους να κοιτάζω τον ήλιο της επόμενης μέρας ανήμπορος , χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι άλλο από το να παραδοθώ στο χρόνο. Και περίμενα μέχρι να γυρίσω πίσω. Κενός , χωρίς τίποτα να με κρατά οπουδήποτε. “I told you to be patient , I told you to be fine , I told you to be balanced , I told you to be kind , In the morning I’ll be with you , But it will be a different «kind» , I’ll be holding all the tickets , And you’ll be owning all the fines.”

Η σκέψη , λοιπόν , σταματά εδώ. Το βασιλικό μου σαπιοκάραβο με γύρισε πίσω , χωρίς καμμία έγνοια , άδειο. Ήμουν ο βασιλιάς των πάντων γιατί δεν υπήρχε τίποτα που να έχω. “. . .To the depths of the ocean where all hopes sank searching for you. . . ”

Και ο χρόνος απλά περνά συνειδητά , χωρίς μαγεία , χωρίς αυθορμητισμό. Ίσως βρεθεί κάποιο μέρος να ξαποστάσουμε όλοι μαζί κάποτε. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας. Το χρωστάμε στη μουσική που γουστάρουμε , το χρωστάμε στις ανατριχίλες που νιώσαμε μαζί , στο πρώτο μας μεθύσι , στην πρώτη μας αποτυχία. “. . . you taste foreign , and I know you can see , the cord break away , cause tonight I feel like more , you breathed , then you stopped , I breathed then dried you off , and tonight I feel like more. . . ”

Γιατί αν δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί , ενωμένοι , με τον ένα να κρατά τον άλλο όταν πάει να χάσει την ισορροπία του , θα καταλήξουμε γέροι , πριν προλάβουμε να γεράσουμε.

Advertisements

One response to “10 ώρες τον Αύγουστο : Το soundtrack ενός γδαρμένου σκυλιού

  1. εννοειται!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s