Brenda Holloway “Every Little Bit Hurts” (1964,TM257)

  

   Τις φορές που γέρνεις προς τα πίσω την καρέκλα και τα μπροστινά της πόδια ανασηκώνονται, όσο παρακινδυνευμένα ρισκάρεις την ισορροπία σου, το μυαλό κάνει τα γνωστά του παιχνίδια. Πονταρίσματα ευχών τύπου “Αν γύρω λίγο ακόμη και δεν πέσω, δε μπορεί σημάδι θα ‘ναι. Θα συμβεί αυτό που θέλω», αλλά και ριλαξαρισμένες αναπολήσεις συμβάντων και υπάρξεων, σημαντικών κι αγαπημένων. Από εκείνα που ενώ προσπαθείς να ενώσεις και να θυμηθείς τα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα ή τα σκηνικά συστατικά των χώρων, μονάχα την τρομερά έντονη αίσθηση κι αύρα τους ανακαλείς, όσο η εικόνα παραμένει θολή.  Η πρώτη μέρα στο σχολείο, ένα πρόσωπο που αγάπησες, μια φιγούρα που ερωτεύτηκες, τα μεσημέρια της Κυριακής. Περίεργα τεχνάσματα κάνει η μνήμη. Δεν μπορεί να είναι τόσο μπερδεμένη και παρεμβατική σε αυτές τις τόσο καθαρές στιγμές. Ίσως απλώς να ‘ναι ανέτοιμη στο να επαναφέρει τόσο τη μαγεία όσο και τη μορφή τους, σε πρώτο επίπεδο.

   Κακά τα ψέματα, την εικόνα τη δίνεις και ετεροχρονισμένα. Κάποια φωτογραφία, κάποιο εξώφυλλο, κάπως βρίσκεις την άκρη. Αν, ας πούμε, κάποιος ακούσει μετά από καιρό τη φωνή της Brenda Holloway στο “Every Little Bit Hurts”, θα θυμηθεί το σοκ της πρώτης ακρόασης όπως θα θυμηθεί πως αυτό το τραγούδι το τραγούδησε μια όμορφη γυναίκα. Θα ψάξει το δίσκο τού 1964 κι όντως, θα δει μία απ’ τις τρεις (Diana, Tammi οι άλλες) ομορφότερες γυναίκες που τραγούδησαν για λογαριασμό της Motown. Ακούγοντάς τον θα διαπιστώσει πως όσο η φωνή της είχε τη φύση να χειριστεί τα blues, την pop, τη jazz μέσα σε επικές ενορχηστρώσεις, η πρωτοκλασάτη στόφα της και η ενηλικίωση στις εκκλησιαστικές χορωδίες αποκάλυπταν και μια συνθέτρια (έστω και στη μοναδική δημιουργία της, το “Land Of A Thousand Boys”)  με εξαιρετικές δυνατότητες.

   Γεννηθείσα στο Atascadero της California, και μεγαλωμένη στα Watts κατατόπια έμαθε από μικρή βιολί κι ήδη από το σχολείο τραγούδαγε σε r&b στέκια τού L.A., μαζί με την αδερφή της Patrice. Ήδη απ’ τα 16 είχε δύο κυκλοφορίες στο label Donna, μόνη της κι ως μέλος τού girl-group Wattesians. Μάλιστα με τις δεύτερες, συνεργάστηκε και με τον Hal Davis το ’63, για λογαριασμό της Minasa στο single “It’s You”. Κάποια στιγμή, άκουσε πως σ’ ένα «συνέδριο» djs στο Los Angels θα παρευρίσκονταν κι ο Berry Gordy. Ντύθηκε αστραφτερά και τραγουδούσε το “My Guy”, περπατώντας από αίθουσα σε αίθουσα, ώσπου να συναντήσει τον πρόεδρο της Motown. Σε μια ώρα είχε κλείσει συμβόλαιο.

   Η τύχη έφερε δίπλα της τον Ed Cobb των Four Preps, αυτόν τον τρομερό τύπο που έχει γράψει τραγούδια όπως το “Tainted Love”, το “Dirty Water και φυσικά το ομότιτλο κομμάτι τού δίσκου της Holloway “Ever Little Bit Hurts” “(TM257), καθώς και τη Barbara Wilson, αργότερα σύζυγος του Frank Wilson, που έκανε τα φωνητικά στο εν λόγω τραγούδι. Σ’ αυτό που, κατά δήλωση της Brenda Holloway, η ερμηνεία της ήταν τόσο σπαρακτική γιατί η ίδια έκλαιγε στην πραγματικότητα, από την πίεση του Hal Davis στο studio.

   Με βλέπετε να στέκομαι στο συγκεκριμένο κομμάτι, όχι επειδή ο δίσκος έχει άνισα μέρη. Αντιθέτως δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία απ’ τις δημιουργίες μιας και κυλούν και ενώνουν ένα συγκλονιστικό σύνολο. Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, ανατρέχω και στα σχόλια των Bill Dahl και Keith Hughes απ’ το box-set “The Complete Motown Singles/ Vol. 4:1964”, όπου αναφέρουν ως κομβική για τη Motown τη συγκεκριμένη ηχογράφηση, καθώς φάνηκε πως η συμμετοχή των Funk Brothers δεν ήταν μονόδρομος για ένα hit και πως, εν ολίγοις, η εταιρία δεν είχε μονάχα έναν ήχο. Κάτι που αποδείχτηκε περίτρανα λίγο καιρό μετά, όταν οι Supremes ηχογράφησαν το “Where Did Our Love Go”…

   Η Brenda, μόλις στα 22 της χρόνια, άφησε τον χώρο της δισκογραφίας. Το συμβόλαιο έληξε, εκείνη πρόλαβε να ανοίγει τις συναυλίες των Beatles, κομμάτια της διασκευάστηκαν, παντρεύτηκε έναν πάστορα, στα ‘80s ηχογράφησε έναν gospel δίσκο, λατρεύτηκε απ’ τους northern soul-άδες και τα τελευταία χρόνια επανεμφανίστηκε ηχογραφώντας κι ένα άλμπουμ. Όσοι άκουγαν εκείνον το δίσκο της, χαλαρωμένοι στην πλάτη μιας καρέκλας, άφηναν τα παιχνίδια με τις ισορροπίες κι ένιωθαν πως είναι να σου αγγίζουν την καρδιά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s