Nino Ferrer (Riviera, 530 910-6)

Τον Αύγουστο του 1998, πολύς ντόρος έγινε στις γαλλοϊταλικές εφημερίδες για μια αυτοκτονία που έλαβε χώρα σε ένα χωράφι καλαμποκιών, λίγα μέτρα μακρύτερα από ένα κάστρο του 15ου αιώνα στην περιοχή Quercy Blanc της Γαλλίας. Ο αυτόχειρας είχε πυροβολήσει την καρδιά του με μια κυνηγετική καραμπίνα και πολλοί ήταν αυτοί που συμπέραναν πως ο θάνατος της αγαπημένης του μητέρας, ονόματι Mounette, πριν από ένα σχεδόν μήνα, έσπρωξε τα πράγματα προς τα εκεί. Ο Nino Agostino Arturo Maria Ferrari, δύο μέρες πριν τα 64 του γενέθλια, είχε δώσει τέλος σε μια ζωή με ανατάσεις και πτώσεις, εκρηκτικές και ξέφρενες γιορτές, αφανείς εγκλεισμούς και διαστήματα εξαιρετικής δημοφιλίας.

Γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, όμως η καταγωγή της γαλλίδας μητέρας του, στα χρόνια ενός Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν βασική αιτία μετανάστευσης. Η οικογένεια βρέθηκε στην Γαλλία, ο Nino πήγε στα καλύτερα σχολεία, σπούδασε εθνολογία και παλαιοντολογία, έγινε δεινός οργανοπαίχτης, ηρεμούσε με το να ζωγραφίζει κι άρχισε να αγαπά την jazz. Γρήγορα λάτρεψε τον Otis, το r&b, τη gospel, αλλά οι εταιρίες δεν είχαν την ίδια αίσθηση του γούστου. Έφτασε στα 29 για να πρωτοκυκλοφορήσει για λογαριασμό της Barclay, όμως η έκσταση είχε ήδη αρχίσει να σείει τα θεμέλια της γαλλικής μουσικής πραγματικότητας.

Ύστερα από ένα μικρό διάστημα χωρισμού με τη Barclay, και τον καιρό που τραγουδούσε στο club “L’ Ambassy” της Dijon, μάζεψε οκτώ μουσικούς, δύο τεχνικούς ήχους και μερικούς φίλους, έγραψε υπονοούμενα φωτιά και έβαλε μπρος το r&b που θαύμαζε από μικρός, για να αναμετρηθεί στα ίσα σε αυτό που στα sixties γνωρίζουμε ως beat σκηνή. Ήταν 1966, στο εξώφυλλο έγραφε “enregistrement public” και ο Nino Ferrer κρατούσε ένα άδειο ποτήρι ενώ η μπάντα αχνοφαίνονταν πίσω του. Μερικοί τίτλοι ήταν οι εξής: «Les Cornichons», «Oh! He! Hein! Bon!», «Je Veux Etre Noir», «Mirza», «C’est Irreparable» (αυτό που πολλοί, αργότερα γνωρίσατε ως “Un Ano De Amor”), «Shake Shake Ferrer» και «Le Millionnaire». Το Hammond φώτιζε τη νύχτα, οι κιθάρες τσίγκλαγαν κλασσάτα, τα πνευστά αιμάτωναν τις φλέβες και μέχρι να πεις κύμινο, ο Nino μετουσιωνόταν μπρος στο μικρόφωνο σε ένα άγριο και τρελαμένο είδωλο, κάτι που, όπως φάνηκε, ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να αντέξει και να διαχειριστεί μπρος στη λατρεία του κόσμου. Ασχέτως, των μετέπειτα σκαμπανεβασμάτων της καριέρας του, ο ασυμβίβαστος και ιδιόρρυθμος Ferrer, όχι μόνο κέρδισε με εκείνες τις ηχογραφήσεις το πάτημα για μια πορεία 30 χρόνων, ως τραγουδιστής, δημιουργός και ηθοποιός, αλλά άλλαξε το μέτρο που θα αξιολογούσε το πάθος στα γαλλικά δισκογραφήματα, εξισώνοντας την χορευτική διασκέδαση με τις πρωτογενείς φυσικές μας ανάγκες.

Η φετινή καμπάνια της Universal, Back To Black, αποφάσισε να επανεκδώσει βινυλιακώς, μεταξύ άλλων γαλλόφωνων άλμπουμ, και τον εν λόγω δίσκο του Nino Ferrer. Ενός τύπου που ενώ ο ίδιος κατέφυγε στη «μοναξιά για να γαληνέψει την ψυχή του», όπως θα έλεγε και ο Ρουσώ, είχε πρωτύτερα φροντίσει να τέρψει τα πάθη του κόσμου της δεκαετίας του ’60, ωθώντας τον σε πλήρη ευφορική αταξία. Με μια εύστοχη γοητεία τόσο ακαριαία όσο οι ριπές μιας κυνηγετικής καραμπίνας.

Advertisements

2 responses to “Nino Ferrer (Riviera, 530 910-6)

  1. einai oreos diskos, rollarei arista apo tin arxi mexri to telos.

  2. periexei uperoxh diaskeuh sto its a man’s world…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s