To Muzine κλείνει ένα χρόνο…

muzine_events

 

..και το γιορτάζει με 3 live σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

 

20/11/2008 Θεσσαλονίκη, Αποθήκες Λιμανιού

 

Σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και τις «Ημέρες Ανεξαρτησίας» θα γίνει συναυλία και θα ακολουθήσει πάρτυ με DJ τον Ηλία Φραγκούλη.

 

Θα παίξουν:

 

Plumerai (Boston/USA)

Jane Doe (Θεσσαλονίκη)

Berlin Brides (Αθήνα)

 

22/11/2008 Πάτρα, Θέατρο Λιθογραφείον

 

Plumerai (Boston/USA)

Limousine (Gordoba/Spain)

Vello Leaf (Ελλάδα)

 

23/11/2008 Αθήνα, Κύτταρο

 

Plumerai (Boston/USA)

Limousine (Gordoba/Spain)

Vello Leaf (Ελλάδα)

 

Γενική Είσοδος: 12€

Για συνδρομητές: 6€

Για συνδρομητές που θα εγγραφούν ή θα ανανεώσουν εκείνη την ημέρα: Είσοδος Δωρεάν.

 

   Εντός, εκτός κι επί τα’ αυτά, κατανοεί ο οποιοσδήποτε -είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με τη φιλοσοφία και τα επιμέρους στοιχεία που το συνθέτουν- την ιδιαιτερότητα της φύσης ενός τέτοιου εντύπου, η οποία συνεπάγεται περιορισμένη δημοσιότητα των κινήσεών του. Ίσως, για ορισμένους φωστήρες που υποδεικνύουν τι είναι σωστό και τι όχι και για τους καλοθελητές που διακαώς μοχθούν να μας προσάψουν κάτι επί της ουσίας, να θεωρείται μεμπτό οιοδήποτε «προμοτάρισμα» από ετούτο το blog, μιας και ο υπογράφων είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του. Ασχέτως αν πριν την ώρα της κυκλοφορίας του, υπήρξε εκτενής αναφορά για τα γεννητούρια του, ανεξαρτήτως αν για τα τεύχη του υπήρχε άμεση ή έμμεση παραπομπή, πριν ακόμη δημιουργηθεί έστω και υπόνοια ένταξής μου σε αυτό. Τα έχουμε πει πολλάκις όμως πως βρισκόμαστε στη δίνη ενός απύθμενου χυλού κουλτούρας, υστερίας και αυτοπροβολής.

   Πάει αρκετός καιρός, απ’ όταν με τον Νεκτάριο Λαμπρόπουλο συζητούσαμε για την ιδέα του για το αφιέρωμα του 6ου τεύχους. «Ήδη έχω ετοιμάσει ένα κείμενο περί του προφίλ των εγχώριων μουσικοκριτικών για το Back To Mono» του διεμήνυσα. Τυπικά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια σύμπτωση που θα δημοσιευτεί στο Muzine και μετά από λίγο καιρό θα βρεθεί και εδώ. Προς το παρόν, μια προδημοσίευση ενός εκ των τριών σκελών του κειμένου που τιτλοφορείται ως «Να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου» ή αλλιώς «Η μουσικοκριτική σήμερα, wannabe Lester Bangs, lifestyle χαρμάνι και λοιπές λέξεις κλειδιά» και που πέρα των προσωπικών θέσεων διανθίστηκε βασισμένο στα κείμενα: “Rock 101” by Alex Ross (New Yorker, 14/7/2003), “Does hating rock make you a music critic?” by Jody Rosen (May 9, 2006), “Novelty Rock” by Jason Cherkis (Washington City Paper, 14-8-2005), “Get That Of Your Mouth #30” by Chris Dahlen (Pitchfork, 11-10-2006), “Musician, “Why We Write About What We Write About” by Charles M. Young (Aug. 1991), “The Critic’s Critic” by Dave Marsh (Rolling Stone, 1976), σε σχετική αρθρογραφία της Guardian και σε σκόρπια κείμενα των Peter Guralnick, Deborah Frost, Robert Christgau, Lester Bangs, Jon Pareles, Greil Marcus, Sasha Frere-Jones, Simon Frith, Θωμά Μαχαίρα, Γιάννη Μαλαθρώνα, Αργύρη Ζήλου, Αντώνη Ξαγά.

 

Μια τηλεγραφική καθημερινή ιστορία.

-Ποιος Tom Waits? Πώς μπορεί να είναι ποιοτικό ένα γαϊδούρι που γκαρίζει?

-Πες τα ρε φίλε! Νισάφι ποια με όλα αυτά τα zombie τού ροκ που ξεχρεώνουν συναλλαγματικές σε κλινικές αποτοξίνωσης!

   Οι δυο φίλοι βγήκαν από ένα μπαρ στην Πειραιώς και κατευθύνθηκαν προς την πλατεία του Γκαζιού. Ένιωθαν πως είχαν τον κόσμο στα χέρια τους, μιας και το αναρχικό τους χιούμορ έραινε το δρόμο για ακόμη μερικά ποτά συμφωνίας κι αλληλεγγύης. Άλλωστε ήταν τόσα πολλά αυτά που τους ένωναν.

   Παιδιά μεσοαστικών οικογενειών, με ημιτελή μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας, ημιτελή αναγνωσμένα βιβλία στα ράφια τους και ατελείς σπουδές κοινωνικών επιστημών. Όψιμο κοινό τους στοιχείο, το γεγονός πως είχαν πιάσει τα μολύβια στα χέρια τους. Ήταν πια μουσικοκριτικοί.

-«Τι μαλακισμένα ρούχα! Χαλόου! Τα 80s πέρασαν!»

-«Για τους άλλους τι να πεις? Πόσο πουλημένοι μπορεί να είναι πια? Οι προδότες της D.I.Y αισθητικής!»

-«Έτσι είναι! Όταν περνούν τα χρόνια, τα άλογα πρέπει να τα σκοτώνουν εφόσον γεράσουν! Ή τουλάχιστον, να έχουν την ευθιξία να αυτοκτονούν…»

   Για ώρα δεν μπορούσαν να διασχίσουν την Αβραμιώτου. Μοιράστηκαν για λίγο τις οικογενειακές τους ανησυχίες (οι γονείς τους ναι μεν τους είχαν καλομάθει, αλλά τα παιδιά ενίοτε ένιωθαν μικροαστικά ένοχα που δεν είχαν μια κανονική δουλειά), σκέφτηκαν -όση ώρα μοιράζονταν τη σιωπή πάνω απ’ τα cocktails τους- σκόρπια ευφυολογήματα για τις κριτικές που έπρεπε να παραδώσουν στο free-press, κάποια αγγλικά τσιτάτα για το live review για το site και μερικές lifestyle ειρωνείες για το περιοδικό.

   Ανηφόρισαν την Κολοκοτρώνη κι οι δρόμοι τους χωρίστηκαν. Ο ένας θα χανόταν στη λήθη ενός πολυχώρου κι ο άλλος θα συνέχιζε για την Κλειτίου.

   Στη μικρή μπάρα στο 10B του πεζοδρόμου, έβλεπε τον κόσμο θολά. Έχασκε στο ποτό του και γέλαγε με τα alternativ-ο-pop-άκια που του έριχναν ματιές. Σκεφτόταν ποιες είναι οι πιο άγνωστες dupstep μπάντες που κατέβαιναν εκείνη την ώρα στον υπολογιστή τού σπιτιού του, και πως θα ήταν να είχε πάρει μια συνέντευξη απ’ τον Lester Bangs. Φευγαλέα αναπόλησε κι ένα decadence λαϊκό που άκουσε σ’ ένα νεανικό δελτίο ειδήσεων. «Θα το ανεβάσω κι αυτό στο top-10 της εβδομάδος στο blog. Πόσο rock ‘n’ roll είμαι ο πούστης!»

Γύρισε σπίτι του. Ένιωθε κουρασμένος κι έπρεπε να ξεκουραστεί για την επόμενη βραδινή έξοδο. Όλο το βράδυ επέπλεε στα όνειρά του.

 

(…)

 

by Loan Me a Dime… 

Advertisements

7 responses to “To Muzine κλείνει ένα χρόνο…

  1. kala ta les, alla to blog sas kimenetai pano katw, se auta pou ironeuese…

  2. Loan Me a Dime:kazama δε θα σε κουράσω. Αν είσαι τακτικός αναγνώστης και έχεις συμπεράνει αντιφάσεις και υποκρισία απ’τους υπογράφοντες, δεν μπορώ να κάνω κάτι για να πεισθείς για το αντίθετο.Αν πάλι το σχόλιο, είναι ορμώμενο από τουριστικές επισκέψεις (επέτρεψε μου να υποθέσω και αυτό το ενδεχόμενο,άλλωστε θα θυμόμουν αν είχες σχολιάσει κάτι περί μουσικής) και παρατίθεται ως γενικόλογο πυροτέχνημα, δεν υπάρχει πρόβλημα.cheers!

  3. Έλα μωρέ, του απαντάς κιόλας. Να έγραφε για μένα, ναι, το καταλαβαίνω 🙂

    Πάντως, όπως τα λες είναι και χειρότερα (αν και θα συμφωνήσω με το σχόλιό τους για τον Waits. Δε μ’αρέσει, δε μ’αρέσει,δε μ’αρέσει ο Θωμάς! Αλλά σαν ηθοποιό τον λατρεύω.)

    Happy Birthday λοιπόν για το Muzine και ελπίζω να τα πούμε κι από κοντά στο live.

  4. Loan Me a Dime:Cheers και cu λοιπόν kostask!

  5. «τα zombie τού ροκ που ξεχρεώνουν συναλλαγματικές σε κλινικές αποτοξίνωσης»

    Aυτό είναι Καραμπεάζης…
    http://micgr.blogspot.com/2008_05_01_archive.html

    Στην Αβραμιώτου(γενικά στου ψυρρή), στο Γκάζι και στην Κολοκοτρώνη μπορεί να βρέξει μπόμπες τώτα τώρα τώρα;;;

  6. Loan Me a Dime:Γερό μνημονικό 16!Μόνο μπόμπες ποτά βρέχει.Άντε τι γίνεται, απολύθηκες?

  7. hehe !!:P
    Αμέέέέ!!Πριν μια βδομάδα 😀 😀 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s