10 Αγαπημένα Εξώφυλλα. Στο ρόλο του Lp Cover Lover, ο Loan Me a Dime…

   Στην άλλη άκρη της γραμμής, ο φουριόζος πρώην Rain Falls On Everyone και νυν Between the Raindrops ρίχνει την ιδέα «Αγαπημένα Εξώφυλλα». Στη γωνία του τραπεζιού ο Arturo Bandini δυσκολεύει το concept. «Οι καλλιτέχνες δε θα φαίνονται στο εξώφυλλο». Ο προσωπικός ψυχαναγκασμός στήνει δαιδαλώδη εμπόδια και ορίζει πως θα πρέπει να απορριφθούν οι δίσκοι που μπήκαν στη λίστα με τα αγαπημένα ντεμπούτο. Έξω λοιπόν τα γραφιστικά τερτίπια της 4AD (βλ.Pixies), έξω η αστρονομική σύμπραξη των Joy Division με τον Peter Saville, έξω η Μπανάνα κι έξω η αναφορικότητα των Smiths. Βασικός κορμός η φωτογραφία, μια σφήνα κάποιων θολών νερομπογιών και στην κορυφή ο «ρυθμός», ιδωμένος ως ο κυρίαρχος αφροαμερικανικός τρόπος σωματικού κι εσώτερου ξεσπάσματος.

   «Μια φωτογραφία μπορεί να «εξηγηθεί» μ’ ένα ποίημα ίσως, ή μ’ ένα μουσικό κομμάτι, ή μ’ έναν πίνακα ζωγραφικής». Κάπως έτσι, ο φωτογράφος Πλάτων Ριβέλλης τοποθετείται περί της ανάλυσης της τέχνης που ξεκίνησε από μια “camera obscura” και έκανε το κλάσμα ενός δευτερολέπτου και το επιμελές καδράρισμα του περιεχομένου, αιώνια στιγμή. Στην όψη ενός δίσκου, είτε γίνεται σημασιολογικός προθάλαμος είτε επιπρόσθετος ερμηνευτής, ήταν και θα είναι, η πρώτη ματιά, το φιλί πριν κάνεις έρωτα, το διστακτικό άγγιγμα. Ένας μηχανισμός έλξης, συνήθως αλάνθαστος, κάποιες φορές πονηρά παραπλανητικός, αλλά πάντοτε το πρωταρχικό υλικό που ανασύρει προλογικά η μνήμη για περαιτέρω εμβάθυνση.

   Μ’ ένα τέτοιο σκεπτικό περιορίστηκαν οι επιλογές, με μια ζωγραφική ανάπαυλα που απεικονίζει την ολότητα μιας καλλιτεχνικής κατάθεσης και με κορυφή ένα εξώφυλλο-πίνακα που μαρτυρά πως η μουσική μονάχα στην χειροπιαστή της μορφή, και ιδίως ως δίσκος, αποτελεί ένα συνολικό έργο τέχνης. Όλα αυτά όμως μπορείτε να τα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι…

 

10) London Is the Place 4 “African Dreams and the Piccadilly High Life”

 

london4

 

Victoria Station, έτος 1956. Αγνώστου φωτογράφου η απεικόνιση του φόβου, της αγωνίας για αποφυγή πρόταξης των δακτύλων στη θέα του χρώματος, της οργής που σιγοκαίει, της απέχθειας, της απόπειρας διαφυγής, της καθεστηκυίας δύναμης που καιροφυλακτεί. Σε πλαίσιο και διαστάσεις, η ιστορική πραγματικότητα.

 

9) The Jimi Hendrix Experience “Electric Ladyland”

 

hendrix

 

O Hendrix τα είχε πει αλλιώς στην Reprise, εδώ ίσα-ίσα που γλίτωσε το λανθασμένα δρομολογημένο LandLady στον τίτλο. Λέγεται πως είχε φανταστεί μια έγχρωμη πόζα της μπάντας, δια κλικ-της μετέπειτα κυρίας McCartney-Linda Eastman, να κάθεται μαζί με μερικά παιδιά, σ’ ένα γλυπτό που βρισκόταν στο Central Park της Νέας Υόρκης κι απεικόνιζε μια σκηνή απ’ την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Ή έστω, ένα σκίτσο ως αναφορά στο παραμύθι. Μέχρι να εδραιωθεί ως επίσημο το κιτρινοκόκκινο θολό πρόσωπο του Jimi, όπως το είδε ο Karl Ferris, 19 γυμνά κορίτσια κοίταξαν λάγνα, χαμογελαστά και ναζιάρικα ως η απόλυτη gatefold βινυλιακή πρόκληση ονειρώξεων. Βρετανική η σύλληψις βεβαίως-βεβαίως, 5 λίρες έκαστο κορίτσι το κόστος.

 

8 ) Sonny Clark “Cool Struttin’”

 

sonnycl

 

Blue Note στην ούγια, 1588 ο κωδικός και 1958 η χρονιά. Ευγενή blues, hard bop ομορφιά, θαυμαστά εύληπτη ροή, σοφιστικέ στυλ. Τέτοιοι ήταν ο ήχοι, κάπως έτσι χτυπούσαν τα σκουρόχρωμα τακούνια στο εξώφυλλο, όσο ένα ζευγάρι swing-ατες γυναικείες γάμπες χαϊδεύονταν με πολύπλοκη μελωδικότητα. Ένας διαβάτης με καπαρντίνα αδιευκρίνιστα παρατηρούσε τη κλασσική γυναικεία ιδιοσυγκρασία, αναρωτιόμενος αν η ψυχή του θα την κατανοούσε. Σε βάθος πεδίου, η πόλη θόλωνε ανάλαφρα.

 

7) James Brown “Live At The Apollo”

 

jamesbr

 

Στο Apollo Theater της 125η οδού του Χάρλεμ, τη νύχτα μιας Τετάρτης του 1962, κάμποσοι αφροαμερικάνοι έγιναν μάρτυρες μιας εκρηκτικής και ψυχωμένης συναυλίας που ενώ κράτησε 40 λεπτά, μεταποιήθηκε σε άχρονη ανάμνηση κι εκτινάχθηκε ως υλικό του r&b/soul/ανθρώπινου σύμπαντος. Τη βραδιά της 24ης Οκτώβρη, ο πιο σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος στον χώρο του θεάματος σημάδεψε τη μαρκίζα και οι προφητικές νερομπογιές του Dan Quest άυλα υποδήλωναν πως εκείνο το live θα κατακτούσε όλα τα χρώματα, τις θαμπές φιγούρες και κάθε περαστικό, κατά τη μετάβαση απ’ τη μέρα στη νύχτα, απ’ τη στιγμή στους αιώνες.

 

6) Dj Shadow “Endtroducing…”

 

djshadow_endtroduc_101b

 

Η πηγή των κατορθωμάτων του κι η φιλοσοφία του ψαξίματος καθαρά και ξάστερα σε πρώτο πλάνο. O B+ χτύπαγε σε ασταμάτητα καρέ τους Chief Xcel και Lyrics Born στο Village Records, ένα δισκάδικο στον 710 K Street. Δέκα χρόνια μετά, τον Δεκέμβρη του 2006, το δισκάδικο μεταφέρθηκε στη γωνία Broadway και South Land Park Drive, εκεί που υπήρχε ένα Towers. Το σκονισμένο ξεσκαρτάρισμα και το άγιο σαμπλάρισμα είχαν σκρατσάρει πάνω στην clean-cut λογική της εμπορικής αλυσίδας. Dig’…

 

5) Thirteen Moons “Little Dreaming Boy”

 

thirteenmoons

 

Ευθύβολη, άγουρη, μια ματιά σαν απ’ το «Θάνατο Στη Βενετία». Ένα καθάριο βλέμμα που εκπέμπει τρεμάμενα ήρεμη ειλικρίνεια και βαθιά μελαγχολία στήθηκε κάποτε για μια πόζα, αλλά η φωτογραφία μαρτυρούσε πως εκλιπαρούσε διακριτικά για ένα δάκρυ. Το πρόσωπο ανήκε στον παππού, ενός εκ των μελών της μπάντας που τότε έκανε το θαυμαστό της ντεμπούτο, όσο ήταν ακόμη νέος.

 

4) Radiohead “Ok Computer”

radio_head_-_ok_computer_-_front-734594

 

Ο Stanley Donwood, κατά κόσμο Dan Rickwood, έκανε τα, ψηφιακά και μη, κολάζ του, παρέα με τον “Tchocky” Yorke, με το σκεπτικό του δευτέρου να πηγαίνει ως εξής: “Someone’s being sold something they don’t really want, and someone’s being friendly because they’re trying to sell something. That’s what it means to me. It’s quite sad, and quite funny as well. All the artwork and so on…we chose to pursue it after we [finished the album]. … It was all the things that I hadn’t said in the songs”

 

3) Rolling Stones “Sticky Fingers”

 

rolling-stones-sticky-fingers-351168

 

Στην Ισπανία της δεκαετίας του ’70, δεν ανέχονταν Γουορχολικά φερμουάρ, ζημιές στο δίσκο και τραγούδια σαν το “Sister Morphine”. Ένα μακάβριο κονσερβοκούτι, τρία επιπλέοντα, σ’ ένα πηχτό υγρό, γυναικεία δάχτυλα, το εργαλείο του βασανισμού και το “Let It Rock” στη θέση της πρώτης υπερβολικής δόσης της Faithfull. Αυτή είναι με λίγα λόγια η εικόνα στη «δύσκολη» ισπανική κόπια του άλμπουμ των Stones. Ο Φράνκο και η καθολική εκκλησία επέβαλλαν 30 δευτερόλεπτα σιωπής κι απαρνήθηκαν την σεξουαλική pop εικονοποιεία, προτιμώντας σκοτεινά ματωμένη βιαιότητα. Άβυσσος η φασίζουσα ψυχή.

 

2) Terry Callier “What Colour Is Love”

 

terrycall

 

   Ήταν 1η Μαρτίου του 2007, όταν ένας φωτογράφος που έγινε γνωστός για τις λεγόμενες “Young Lion” φωτογραφίες του Jim Morrison, έχασε τη ζωή του από καρδιακή προσβολή. Η ματιά του Joel Brodsky άστραψε το τελευταίο της φλας στα 67 του χρόνια.

   Γεννήθηκε στο Brooklyn και ένα μάθημα στο σχολείο όξυνε την έμφυτη εικονογραφική του δεινότητα. Όταν επέστρεψε απ’ το στρατό, έστησε το φωτογραφικό του στούντιο στη Νέα Υόρκη κι έκανε την αρχή με το εξώφυλλο του Eric Andersen “‘Bout Changes & Things” και με φωτογραφίες των Otis Spann και Country Joe & the Fish. Ύστερα ήρθαν οι Doors και κάποιες φωτογραφίες για το ντεμπούτο δίσκο τους , οι πόζες του Morrison, το “Strange Days” και μερικά εμβληματικά εξώφυλλα όπως τα “Kick Out the Jams”, “Stooges”, “Astral Weeks” και “Black Moses”. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα καρέ, φωτογράφισε κάπως γνώριμα και συνάμα απροσδιόριστα τη γυναίκα στο εξώφυλλο του δίσκου του Terry Callier. Σε  μια πόζα που, όπως λέγαμε και παλιότερα, έδωσε τροφή για ενστάσεις και θέσεις, όσες κι αυτές που πηγάζουν απ’ το χαμόγελο της Μόνα Λίζα.

 

1) Marvin Gaye “I Want You”

 

marvinfront  

 

   Σ’ έναν αγώνα αμερικανικού football, η προσοχή κάποιου παίχτη αποσπάστηκε απ’ τις ραφές της λαστιχένιας μπάλας. Κοίταξε τον ουρανό και τις χρωματικές διαπλοκές του με τα σύννεφα, κι αποφάσισε πως ο πόνος κι ένταση του γηπέδου θα άρπαζαν τα πινέλα και θα γίνονται neo-mannerist-ικοι πίνακες. Ο γεννημένος το 1938 στη Βόρεια Καρολίνα, Ernie Barnes, ακολούθησε κάμποσες φορές τη μητέρα του που δούλευε ως εσωτερική υπηρέτρια στο σπίτι ενός ευκατάστατου δικηγόρου, ονόματι Frank Fuller Jr. Εκεί πρωτοθαύμασε έργα των Toulouse-Lautrec, Delacroix, Rubens και Michelangelo, ενώ το 1956 πέρασε το κατώφλι του North Carolina Museum of Art in Raleigh και μαγεύτηκε απ’ τα έργα των Rubens, Caravaggio και Van Gogh

   Στο σχολείο τον κοίταζαν έκθαμβοι να ζωγραφίζει, όμως στους αφροαμερικανούς εκείνης της εποχής άρμοζε περισσότερο ο αθλητικός ιδρώτας. Πέρασε χρόνια στον αγωνιστικό χώρο, ώσπου να αποφασίσει με γενναιότητα πως μονάχα ως ζωγράφος θα ήταν ευτυχής. Έδωσε κίνηση στις φιγούρες, απεικόνισε την σπαρακτική αλήθεια του ghetto, έπαιξε με τις εκφάνσεις της μαύρης φυσιογνωμίας, μετουσίωσε την αθλητική δύναμη στην ανατομία του Νότου και έφτιαξε πίνακες βαθύτερης ανθρωπιάς σαν το “Sugar Shack” που για τέσσερα χρόνια άνοιγε τη σειρά “Good Times” του CBS και έγινε εξώφυλλο στο αισθησιακά λικνιστικό άλμπουμ του Marvin Gaye.

Advertisements

8 responses to “10 Αγαπημένα Εξώφυλλα. Στο ρόλο του Lp Cover Lover, ο Loan Me a Dime…

  1. Όμορφο το αφιέρωμα και πολύ ενδιαφέρον!

  2. teleia man mou!
    polu wraio to post sou…
    sugekrimena
    to ok computer
    to i want you
    to cool struttin
    to electric ladyland
    kai to london to 4
    einai kai dika mou agaphmena!

  3. Loan Me a Dime:Thanx mrzwrz.ήθελα να βάλω και το εξώφυλλο του quadrophenia των who, αλλά στους καθρέφτες της λαμπρέτα φαίνονται τα πρόσωπα της μπάντας.

  4. Loan Me a Dime ps:Αυτό που γλύτωσα στους who, το έπαθα με το electric ladyland μιας και τα κορίτσια κρατούν τη μουτσούνα του hendrix.Θαμπώθηκα και έκλεψα…

  5. για αλλη μια φορα, ξεχωριστη η παρουσιαση σου.
    Παντως εκεινο που με ξαφνιασε ηταν το εξωφυλλο του Sonny Clark.
    welldone mate

  6. Loan Me a Dime:Thanx paraffine(γιατί σε ξάφνιασε?)!

  7. για την κρυμμενη του ομορφια, που εσυ αποκαλυψες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s