Marianne Faithull “Easy Come, Easy Go” (naϊve)

cover-mfeasy-come-easy-go

«Με γόνατο σπασμένο, η κόρη αυτή, δηλώνω εγώ, είναι κάτι ωραίο και ψηλό, κάτι ηρωικά χαμένο που ηρωικά έχει βρεθεί.»

«Τρελό Κορίτσι», Ουίλιαμ Μπ. Γέιτς.

Στο σανίδι έχει υποδυθεί τον Διάβολο και τον Άγγελο, στην οθόνη κάμποσα γυναικεία πρόσωπα, πάντοτε προικισμένη κι ακλόνητα αυτοκαταστροφική. Σκαρφάλωνε κι έπεφτε, τυλιγμένη στην απελπισία, τυλιγμένη μες στο θρίαμβό της, αγέρωχα όμορφη και σεξουαλικά δεκτική σε αγόρια και κορίτσια όταν, απ’ τα μέσα των 60s και κατά τη διάρκεια των ’70s, ήταν ένα junkie που αγκομαχούσε, απροσδόκητα προσηλωμένη όταν ξεπάστρευε τον καρκίνο κι ενώ συμπορεύεται γενναία με την ηπατίτιδα στις μέρες μας.

Κοντέσα πονηρή, αδύναμο κορίτσι, τελειωμένη τσούλα, άχρονη βασίλισσα. Πολλά έχουν ειπωθεί για την κυρία που βλαστήμησε πολλάκις την τύχη που της επιφύλασσαν το «As Tears Go By», οι περιπτύξεις με τους Stones, το «Μετρ και η Μαργαρίτα» που τους σύστησε, το «Sister Morphine» που έγραψε. Τότε οι απανωτές λαρυγγίτιδες πρωτοέσπαζαν τη φωνή της κι οι αποτοξινώσεις πάγωναν το χρόνο, ώσπου οι καταχρήσεις να συναθροιστούν σε μια σπάνια κάθοδο με τίτλο «Broken English». Η γεννημένη στο Λονδίνο, στις 29 Δεκέμβρη του 1946, Marianne Faithfull δηλώνει παρούσα εκ νέου, μετά το «Before The Poison», στην 22η κυκλοφορία της, ένα δίσκο με αισθαντικά ερμηνευμένες διασκευές.

Τρίτη φορά συναντά τον Hal Wilner στην παραγωγή ενός άλμπουμ, 20 χρόνια και βάλε απ’ το «Strange Weather». Στα Sear Sound studios της Νέας Υόρκης έκατσαν για δύο εβδομάδες, με ενορχηστρωτές τους Cohen Bernstein και Weinberg Goldstein, έγχορδο και πνευστό κουμανταδόρο τον L. Picket και μπάντα τους Marc Ribot, Greg Cohen, Rob Burger, Barry Reynolds και Jim White, για να ξεδιαλέξουν 18 τραγούδια for music lovers.

Το «Down from Dover» της Dolly Parton σημαίνει το πραγματικό «μια φορά κι έναν καιρό…», ως παρλάτα που εκμηδενίζει μεγαλοπρεπώς τις δεκαετίες που βαραίνουν τους ώμους της ενώ, στο «Hold On, Hold On» των Neko Case, η Cat Power ίσα που ακούγεται και το ηλεκτρικό βιολί του Warren Ellis δίνει το νεύρο όσο εκείνη φθίνει επίμονα προς την αποτυχία. Η συνέχεια προμηνύει μια ευλαβική jazz εξομολόγηση στο νυχτερινό «Solitude» των Duke Ellington και Eddie DeLange που ξέρουμε απ’ την Billie Holiday και μπόλικη βρόχινη συγκίνηση παρέα με τον φίλο Cave στην λυτρωτική πομπή του «The Crane Wife 3» των Decemberists. Η πρώτη πλευρά κλείνει με συνάντηση με τα blues που εξιστορούν το γυναικείο πεπρωμένο στο «Easy Come, Easy Go» που πρωτοτραγούδησε η Bessie Smith.

«Ooh Baby Baby» των Smokey Robinson and the Miracles σε μια απρόσμενα εξαίσια motown-ική διαπλοκή με τον Antony που φανερώνει κι άλλες πτυχές, πριν το ακουστικά παραδοσιακό «Kimbie«, που έλεγε ο Jackson C. Frank, αντηχήσει στο αμερικανικό λυκόφως. Απέραντο βύθισμα στο «Children of Stone» των Espers, ναι μεν εκσυγχρονισμένα folk στις φωνητικές συναντήσεις με τον Rufus Wainright αλλά θρηνητικά παραλλαγμένο δε, ανέγγιχτη αγνότητα και μειλίχια ελπίδα στο «The Phoenix» της Judee Sill, θεατρικότητα που αναβλύζει από βάθος ζωής στο «In Germany Before The War» του Randy Newman. Στο «Dear God Please Help Me» του Morrissey παλινδρομεί με φωνή επικλητική ενώ βρίσκει πάλι τον Ellis αλλά και τον Sean Lennon, κατρακυλώντας στα ηλεκτρικά μέτρα της το «Salvation» των Black Rebel Motorcycle Club. Στο «Somewhere (A Place for Us)» των Leonard Bernstein και Stephen Sondheim, κατευνάζει τα πνεύματα εύθραυστα και τρυφερά με τον ψίθυρο του Jarvis Cocker να γλιστρά δίπλα της.

Κυβερνά για λίγο τα άστρα των Traffic στο «Many a Mile to Freedom«, πίνει «Black Coffee» και καπνίζει με τη Sarah Vaughan όταν τα όνειρα της Κυριακής στεγνώνουν τις Δευτέρες, πιάνει αγκαζέ τη θεία και τη μαμά του Rufus, Kate και Anna McGarrigle, στο βρετανικό folk παραδοσιακό «Flandyke Shore» που τραγουδούσε ο Nic Jones, και λυρικά καθηλώνει κι αποσυνθέτει το «How Many Worlds» του Eno. Κλείνει την πόρτα μαζί με τον Keith Richards στο «Sing Me Back Home» του θρύλου Merle Haggard, για να βρει την ησυχία της, τον εαυτό της, όλα αυτά που αγαπά.

18 αυτόφωτα τραγούδια που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε καταχρηστικές περιγραφές, όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Η Marianne Faithfull εκβίασε στη ζωή της τον πόνο και τις καταστάσεις. Όποτε δισκογραφεί μπορεί να ζωντανεύει τις αναμνήσεις της με τρόπο που τα τραγούδια να γίνονται υπόθεση πολύ προσωπική. Είναι αυτή της η απεύθυνση που κυριεύει και λατρεύεται. Την περασμένη της δουλειά είχα συγκαταλέξει στη λίστα με τα καλύτερα εκείνης της χρονιάς, μεσούσης μιας συζήτησης περί της «εμμονής» μου να παραμερίζω καινούρια ονόματα. Το ίδιο θα κάνω και φέτος, ακόμη κι αν πραγματεύεται διασκευές. Κι αν αυτό δε μαρτυρά πως η ανέπνευστη στασιμότητα του 2008 διασώζεται απ’ τη στόφα των μεγάλων, τότε τι…

by Loan Me a Dime…

Υγ. Μιας και το έφερε η κουβέντα, σήμερα ξεκινά η 2η ψηφοφορία που στήνει ο Gone 4 Sure, με τα καλύτερα άλμπουμς της χρονιάς. Κόσμος και ντουνιάς από bloggers θα συμμετάσχουν, μπάντες μπόλικες, γνωστές και πανάγνωστες θα παρελάσουν και το ερώτημα είναι το εξής «Πόσα απ’ τα φετινά άλμπουμ που θα αναρτηθούν, θα τα θυμόμαστε σε 5 χρόνια;». Ίδωμεν…

Υγ2 Το Back To Mono παραδίδει τα τεφτέρια με τα καλύτερα το Γενάρη, όπως και πέρυσι.

Advertisements

One response to “Marianne Faithull “Easy Come, Easy Go” (naϊve)

  1. Παράθεμα: Songs 4 Music Lovers « kool thinks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s