Live, My Ass (Phase!Mag, Issue 1, Price:2e. November 2002)

Απ’ το πρώτο τεύχος του fanzine του Παναγιώτη Σπούλου, όπου μεταξύ άλλων φιλοξενούσε συνέντευξη του Greg Sage των Wipers.

phase2

Πολλές από τις ηχογραφήσεις που βλέπουν κάθε χρόνο το φως των δισκοπωλείων είναι οι λεγόμενες live, τουτέστιν ζωντανές, καταγραφές ήχου rock ‘n’ roll συναυλίες. Οι πωλήσεις δείχνουν ότι όσο και αν οι εταιρείες πιστεύουν (ή τέλος πάντων θέλουν να πιστεύουν) το αντίθετο, οι live ηχογραφήσεις δεν πουλάνε. Και φυσικά (όπως πάντα σε τούτο τον αυστηρά αιτιοκρατικό κόσμο) υπάρχουν εξηγήσεις…

Του Στυλιανού Τζιρίτα

Όλοι μας έχουμε διαβάσει δηλώσεις (αγαπημένων και μη) μουσικών που σε κάποια συνέντευξη υπερασπίζονται την επιλογή τους να εκδώσουν έναν live δίσκο. Ότι «θέλαμε να έχουμε μια ανάμνηση από αυτές τις στιγμές» και άλλα τέτοια συγκινητικά. Τα πράγματα κατά τη γνώμη μου έχουν κάπως αλλιώς. Πρώτον η κυκλοφορία ενός live δίσκου καλύπτει ένα κενό μέσα στους τρελούς ρυθμούς (δίσκο ανά 11-15 μήνες) στους οποίους είναι υποχρεωμένες να κυκλοφορούν οι μπάντες που είναι δεσμευμένες με βαριά, όπως ονομάζονται στην πιάτσα, συμβόλαια.

Πετάς λοιπόν στα μαγαζιά ένα live και θολώνεις λίγο τα νερά, τουτέστιν μένεις στον αφρό των ειδήσεων (βασικότατο στη μουσική βιομηχανία), εξασφαλίζεις ένα μίνιμουμ πωλήσεων από τους φανατικούς οπαδούς σου και κρατάς τα λεγόμενα μπόσικα σε ανεκτά επίπεδα. Την ίδια στιγμή βέβαια μια live κυκλοφορία αποτελεί την επιτομή της rock ‘n’ roll ναρκισσολογίας. Ο μουσικός πιστοποιεί για άλλη μια φορά το πόσο καταπληκτικός είναι. Δε φθάνουν τα χειροκροτήματα που άκουσε στην αίθουσα που έπαιξε. Πρέπει να εγγραφούν και να αναπαράγονται αέναα στα στερεοφωνικά όλης της υφηλίου (αν είναι εφικτό). «Δοξάστε με» αναφωνεί και απαιτεί πια όχι μόνο το αντίτιμο της συναυλίας αλλά και ενός δίσκου.

Υπάρχουν βέβαια οι αντιρρήσεις αλλά και οι εξαιρέσεις. Οι αντιρρήσεις κατά πρώτο λόγο αντιτάσσουν ότι πολλοί άνθρωποι που ζούνε σε απομακρυσμένες από τα συναυλιακά δρώμενα χώρες, με έναν δίσκο μπορούν να γευτούν έστω και λίγα συγκροτήματα που ούτε στο όνειρό τους δεν θα δουν. Επιχείρημα που καταρρίπτεται εύκολα από την παγκοσμιοποίηση των ημερών μας. Και οι παλιές εποχές? Τα live των Blues Project, των Clash, των Ramones, των Genesis, των Soft Machine? Να με συγχωρείτε αλλά οι σημαντικότερες στιγμές αυτών των συγκροτημάτων ήταν στο studio, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ελάχιστες ζωντανές ηχογραφήσεις έχουν κερδίσει τα εύσημα και της ιστορικής αναγκαιότητας αλλά και της αντίστοιχης καλλιτεχνικής. Και πραγματικά δεν είναι πάρα πολλά τα δισκάκια αυτά. Το φοβερό πρώτο album των MC5, η εμφάνιση του Hendrix στο Monterey Festival, το Bongo Fury των Zappa/Beefheart, τα Roir Sessions των Suicide, Folsom Prison του Johnny Cash, ενώ στα σίγουρα σε αυτά δεν ανήκει τοLive Seeds του Nick Cave ή οποιοσδήποτε από τα 654 live που κυκλοφορούν οι Pearl Jam.

Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλά live που κυκλοφορούν, ουσιαστικά βλέπουν το φως μετά από το θάνατο ενός μουσικού, βλέπε Jeff Buckley. Και βέβαια τα χοντρά γέλια ξεκινάνε όταν μπάντες όπως οι Underworld ή οι Orbital αποφασίζουν να κάνουν κάποιο παρόμοιο εγχείρημα. Ποιος ο λόγος να ακούσει το ανθρώπινο αυτί ένα live αναπαραγόμενο και προηχογραφημένο μπλιμπλίκι δεν είμαι σε θέση να το καταλάβω ακόμα. Πολύ φοβάμαι ότι έστω και αν ακούγεται αντιστικτικό τα παραπάνω ονόματα μιμούνται λογικές δεινοσαυρικών συγκροτημάτων τύπου Asia (άλλη μεγάλη live μπαλαφάρα, όχι πως ήταν καλύτερα τα studio, τέλος πάντων), και το αστείο είναι ότι η dance κουλτούρα δεν θέλει ούτε για αστείο τέτοιου είδους συγκρίσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί δίσκοι που μουσικώς ανήκουν σε παρακλάδια του rock ‘n’ roll. Στην jazz οι ζωντανές ηχογραφήσεις δεν είναι μόνο σε πάρα πολλές περιπτώσεις σημαντικές αλλά αναγκαίες για να εκτιμήσουμε και να αποτιμήσουμε την πορεία ενός μουσικού. Ο αυτοσχεδιασμός είναι αυτός που κάνει την ειδοποιό διαφορά. Αντίθετα και ακόμα και στις πιο ελεύθερες φόρμες του rock ‘n’ roll τα κουπλέ, τα ρεφρέν και τα επαναληπτικά σχήματα στα έγχορδα της εκάστοτε μπάντας είναι αυτά που «εξασφαλίζουν» την ηχητική ταυτότητα της μπάντας, άρα και έξω από το χώρο του στούντιο είναι λίγα αυτά που μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει την ώρα της ζωντανής εμφάνισης. Το rock ‘n’ roll έχει (και πολύ καλά κάνει) από την αρχή κερδισμένο το στοίχημα της εικόνας. Η ένταση που μεταφέρεται στο οπτικό πεδίο ενός θεατή μιας rock ‘n’ roll συναυλίας δεν έχει να κάνει ούτε με την στοχαστικότητα της παρακολούθησης ενός κονσέρτου του Ραχμάνινοφ, ούτε με την εγκεφαλικότητα μιας συναυλίας του Chick Corea ή του Ornette Coleman. Αυτή ακριβώς η αμεσότητα που πραγματικά κατέχει το rock ‘n’ roll, καθιστά την ίδια στιγμή (και εκτός ελαχίστων περιπτώσεων) ανεπαρκή ως προσπάθεια, λαθεμένη ως επιλογή, ασταθή ως κίνηση την κυκλοφορία ενός live δίσκου. Ναι, συμφωνώ ότι είναι καταπληκτικό εκείνο το live (διπλό σε βινύλιο) που κυκλοφόρησαν οι Dream Syndicate αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το στουντιακό άνοιγμα του Days of Wine and Roses και σίγουρα όχι με εκείνο το θερμό και ανατριχιαστικό μπάσιμό τους εκείνο το καλοκαίρι (πριν 16 περίπου χρόνια) στη φτωχή-για τα μέτρα τους-σκηνή του «Παρκ» στο Πεδίο του Άρεως.

Για την αντιγραφή,

Loan Me a Dime…

Advertisements

4 responses to “Live, My Ass (Phase!Mag, Issue 1, Price:2e. November 2002)

  1. a re pano 8ee!loan sou xw pei poios einai o panagiotis o spoulos?e?

  2. by the way polu endiaferon kai swsto to ar8ro tou steliou

  3. Loan Me a Dime:Δεν έχω ιδέα.Ποιος είναι?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s