The 20 stand out albums of 2008 by Between The Raindrops…

gati

Όταν δεις μια μαύρη γάτα να σε κοιτάζει επίμονα , τρομάζεις , παθαίνεις σοκ , την κοιτάζεις καλά καλά περιμένοντας να σου πει με το βλέμμα της μυστηριώδους ζωικής της ύπαρξης ότι η έκτη της αίσθηση που δε διαθέτεις σε εντόπισε και προέβλεψε μονάχα για σένα την καταδίκη σου σε κάθε λογής υποθετικά δεινά. Και μόνο στην ιδέα ότι η κατάμαυρη τσαχπινογαργαλιάρα ενσάρκωση της γυναικείας πουτανιάς υπό μορφή αιλουροειδούς τετράποδου διαισθάνεται τη μελλοντική και , γιατί όχι , την τωρινή σου μιζέρια από τα κακά που σύμφωνα με τη λα’ι’κή αμπελοφιλοσοφία σε περιμένουν , οι παλμοί σου ανεβαίνουν , το μυαλό σου σκαλώνει , το μέτωπό σου ίσα που ιδρώνει , καρφώνεις το παράξενο γατί στα μάτια , παραδομένος υποσυνείδητα στις λα’ι’κές προκαταλήψεις που τρύπωσαν μέσα σου από το φόβο των ανθρώπων που μικρός θεωρούσες αυθεντίες , ναι , αυτοί φταίνε , το βλέμμα σου δεν ξεκολλάει από το σαγηνευτικό και συνάμα προκλητικά επικίνδυνο μουσουδάκι μέχρι που ξεχνάς ότι περπατάς , μαγεύεσαι , παρασέρνεσαι στο χάος των επιπόλαιων σκέψεών σου ότι το γατί αυτό θα σου φέρει κακοτυχία , ναι , συνειδητοποιείς ότι υπαρχει κάθε λόγος όλα να σου πάνε στραβά σήμερα , συνεχίζεις να πορεύεσαι ευθεία και το μάτι σου καρφωμένο δεξιά στο σκοτεινό προσωπάκι , το δέντρο στα δύο μέτρα δε φαίνεται , ναι , ξέχασες ότι το είχες παρατηρήσει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ήρεμης πορεία σου προς το περίπτερο πριν ο δρόμος σου διαταραχθεί από δύο γεμάτα μυστήριο ζαφειρί μάτια κάτω στο πεζοδρόμιο , σα μια προειδοποίηση από την ίδια τη ζωή ότι το κακό σε πλησιάζει , φυλάξου , πρόσεχε , ανόητε , μην επαναπαύεσαι στο καιροφυλακτούν κακό , ωχ πού βρέθηκε αυτό το δέντρο , ΓΝΤΟΥΠ , σκατά , βλαστήμιες , γυρίζεις να κοιτάξεις και το γατί δεν υπήρχε πια , μάλλον θα φοβήθηκε , ίσως αν δεν το κάρφωνες και συ τόσιν ώρα και αυτό θα είχε ξεκινήσει το μεσημεριανό του γεύμα νωρίτερα και εσύ θα είχες ένα καρούμπαλο λιγότερο.

Πέρασαν 2008 χρόνια και ακόμα χτυπάμε τα κεφάλια μας σε δέντρα , τοίχους , σήματα της τροχαίας και κάθε είδους επικίνδυνα για τα κεφάλια μας ακίνητα αντικείμενα. Λες και δε μας έφταναν όσα είναι ήδη σε κίνηση. Τρωγόμαστε με τα ρούχα μας , κάποιος πρέπει να φταίει , αν όλα πάνε καλά κάτι θα φταίει , αν όλα πάνε κατά διαόλου πάλι κάποιος πρέπει να πληρώσει. Ποτέ άλλοτε σαν τη χρονιά που πέρασε , προπαραμονή του τέλους μιας πλαστικής δεκαετίας-μεσαίωνα , δεν έγινε τόσο έκδηλη η λύσσα για μεσσίες και αποδιοπομπαίους τράγους. Η μουσική , η λατρεμένη μας μουσική. . . Οι μουσικές μας. . . Αυτές ξέρουν. Είναι γεμάτες από τις χαρακιές του κάθε πικραμένου και φοβισμένου. Η λα’ι’κότερη μορφή τέχνης , η πιο συνηθισμένη πρώτη επαφή με την ελευθερία , νοθευμένη πια , χιλιοκατατρεγμένη. Είναι θέμα αλληλεξάρτησης , ισορροπίας και αντανακλαστικών. Όταν νοσεί το κεφάλι , θα νοσεί και το υπόλοιπο σώμα. Όταν η μουσική δεν απαιτεί από τον ακροατή και ο ακροατής δεν απαιτεί από τη μουσική , γιατί ο ακροατής δεν περιμένει να μοχθήσει για την εσωτερική του ελευθερία μέσα από την τέχνη , γιατί δεν κάνει καμμιά προσπάθεια να βρει ποια από τις γύρω μουσικές τον εκφράζουν , αφού είναι πολύ εύκολο οι μουσικές από μόνες τους να τον βρουν. Δεν υπάρχει καμμιά προσπάθεια “ψαξίματος”. Παλιότερα , είχε κατηγορηθεί το MTV. Ο χρόνος , όμως , απέδειξε ότι υπάρχουν και χειρότερα.

Όταν ο ακροατής δεν ελπίζει , γιατί κανείς δεν ελπίζει για τίποτα πια , πώς θα ανοίξει την ψυχή του να νιώσει και να αφεθεί στις γλυκόπικρες μελωδίες? Όταν ο μουσικός γνωρίζει εκ των προτέρων το fan club του πριν καλά καλά βγάλει δίσκο πώς θα βρει την ηρεμία να ξεδιπλώσει στο πεντάγραμμο τις ανησυχίες του για καλλιτεχνική λήθη? Όταν  ξέρει ότι η μοίρα του είναι σε μια lcd οθόνη κατασκευασμένη από κάποια πολυεθνική εταιρία σχεδιασμένη από καλοτα’ι’σμένους σκλάβους και με πρώτες ύλες κλεμμένες από τη γη υποσιτισμένων σκλάβων , ποιοι θα είναι οι λόγοι να τον κάνουν να εκφραστεί με πάθος για την αξία του ως καλλιτέχνης? Όταν ο ακροατής και ο μουσικός , ως μονάδες κοινωνικών συνόλων που έχουν λήξει πως δεν έχουμε να πάμε πουθενά παραπέρα , δεν ονειρεύονται πια , γιατί ο κόσμος δεν ονειρεύεται πια , γιατί μόνοι μας βγάλαμε τα μάτια μας , πώς θα έχουν πίστη στη μουσική , στο ρυθμό , στη μελωδία , ως απελευθερωτές τους από την πνευματική και κοινωνική μας ανέχεια? Όταν στην κοινωνία , πλέον , το άτομο χάνει την πίστη στο ήθος του και στα όνειρά του , γιατί να νοιαστεί για την ποιότητα ζωής του , όταν δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό? Τα σαθρά πρότυπα κυριαρχούν , πόσοι έχουν την τύχη να ξεφύγουν? Η μουσική ποτέ δεν ήταν διαχωρισμένη από το κοινωνικό γίγνεσθαι , γιατί η μουσική έχει ελάχιστες απαιτήσεις από κάποιον και αν είναι τυχερός , ή απλά έχει πίστη σε αυτό που κάνει τότε καταφέρνει να μιλήσει την πανανθρώπινη γλώσσα , αυτή του έντεχνου ήχου.

Ένας μουσικός μεσαίωνας , λοιπόν , ένεκα της ύπαρξης ενός σύχρονου παγκόσμιου μεσαίωνα σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Η μουσική , η τέχνη με τα πιο ευαίσθητα αντανακλαστικά , ήταν η πρώτη που νόσησε. Ακόμα νοσεί. Και θα νοσεί όσο δεν υπάρχουν κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα , όσο η μουσική βιομηχανία εφαρμόζει την τεχνική “διαίρει και βασίλευε” με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Το είδαμε και φέτος. Το ονόμασαν dubstep. Ας το πούμε καλύτερα fast food. Fast food παντού. Καθαρή να τη βγάζουμε και βλέπουμε μετά. Γενιές κατακερματισμένες , χαοτικές , μουσικές ξεπυδούν από παντού και όλες διεκδικούν την αλήθεια σε ό,τι αντιπροσωπεύουν , όμως η αλήθεια είναι στην ένωση των φωνών , στη συνεργασία και στην πίστη για κάτι καλύτερο , αλλιώς θα χάσει το νόημά της. Η ιστορία πάντα διδάσκει , όμως. Μετά από ένα μεσαίωνα πάντα έρχεται η αναγέννηση. Κάτι πάει να γίνει. Μέχρι τότε , δεν είναι πρέπον να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας , ας το ομολογήσουμε , η pop μουσική πάει κατά διαόλου , γιατί όλα πάνε κατά διαόλου. Ή πήγαν , τουλάχιστον. Κάποια στιγμή θα φτάσουν ( αν δεν έχουν ήδη φτάσει) στον πάτο. Και μετά ξανά προς τη δόξα.

Το 2008 , λοιπόν , ήταν μια χρονιά καλών δίσκων. Δυστυχώς. Δεν ήταν φτωχό , κάθε άλλο. Απλά οι εξαιρετικοί δίσκοι , οι εμπνευσμένοι που μαζί με τη φρεσκάδα στα κοινωνικά τους μηνύματα κουβαλούν μια νέα ενωτική αρχιτεκτονική δομή στη σύνθεση της μουσικής τους , απουσίασαν ξανά. Τσιγάρα σε παραγεμισμένα τασάκια , ατελείωτες ώρες μουσικών συζητήσεων , αδιέξοδες αναζητήσεις , κάλαντα από παγάκια που χλιμιντρίζουν στα ποτήρια , όμως τίποτα. . . Πολλοί ήταν καλοί. Άλλοι ήταν αρκετά καλοί. Πολλοί είναι δισκάρες. Κανενός , όμως , δεν του αξίζει μια θέση στο top 4.

24) OASIS – Dig out your soul

oasis-dig-out-your-soul-album-cover

Κιθαριστική pop στα καλύτερά της. Πολλοί θα έβαζαν στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς το δίσκο αυτό επειδή είναι Oasis. Άλλοι , πάλι , δε θα τον έβαζαν ούτε στο top 50 επειδή είναι Oasis. Βγάλτε μια απόφαση επιτέλους. Τα κομμάτια είναι δυνατά , φρέσκα , είναι γεμάτα ενέργεια. Ποιες νέες μπάντες μπορούν να τα βάλουν μαζί τους?

23) Bon Iver – For Emma , forever ago

bon-iver-for-emma-forever-ago2

Τα όπλα του καταστροφικού έρωτα απομόνωσαν έναν άνθρωπο μέσα στα άγρια δάση. Τη μοναξιά του αναζήτησε και ύμνησε τον άνθρωπο που τον έφτασε στον πάτο , νιώθοντας τυχερός που κατάντησαν ζητιάνοι συλλέκτες στιγμών , με μια δακρυσμένη ακουστική κιθάρα , αυτός και η αγάπη που πέθανε και αναστήθηκε μέσα του. Ένας μοναχικός ύμνος για μια ερωτική σχέση που ξέφτισε πανηγυρικά πληγώνοντάς τον. Κοινότοπο? Μέσα στη ζωή? Ίσως. Ποτέ , όμως , τόσο ειλικρινές. Ένας δίσκος αφιερωμένος σε εκείνη. Και είναι καλός , ακούγεται. Ποιος είχε τα κότσια να το πει έτσι στη μάπα τόσο όμορφα?

22) Sic Alps – A long way around to a shortcut

alwatas

Ο τίτλος τα λέει όλα. 26 (!!!) κομμάτια , άλλα μικρά , άλλα μεγαλύτερα. Garage ψυχεδελική pop σε σφηνάκια , ενώ ο δίπλα βάζει ηλεκτρική σκούπα. Τα σφηνάκια είναι ύπουλα , σε βαράνε απότομα , μέχρι να φτάσεις στο τελευταίο έχεις ήδη μεθύσει. Ούτε που θυμάσαι πια. Είναι ένα μεγάλο κομμάτι , πολλά μικρά , κάποια μεγάλα? Τι θέλει να πει ο ποιητής? Σε ποια δεκαετία βρισκόμαστε? Παραμορφώσεις , θόρυβος , 60’s! Μια μπανάνα ξεφλουδισμένη , ένας Andy Warhol με το ipod στο χέρι. Συναρπαστικό.

21) Foals – Antidotes

antidotes

Ολόκληρη η σήψη της βρεττανικής παρακμής καθρεφτισμένη σε ένα δίσκο με αυστηρά μαθηματικά μοτίβα , οικοδομημένο στην απόλυτη ορθολογικότητα που επικρατεί σήμερα , με το συναίσθημα να υποκρύπτεται , μονόφθαλμοι βασιλιάδες της υποταγμένης γενιάς των 00’s , της γενιάς που θέλησε να καταστρέψει τα μουσικά στεγανά χάριν του προοδευτισμού , διαπιστώνοντας στην πορεία ότι τελικά δεν είχε στεγανά. Μουσική για τη μουσική? Fast food και χάος? Art pop των 00’s!

20) MGMT – Oracular spectacular

os

Τα keyboards πήραν το αίμα τους πίσω. Glam αναμνήσεις , pop δομές , κομμάτια που σου σφηνώνουν στο κεφάλι ακαριαία. Φιλικό στο ραδιόφωνο και με ουσία. Επιτέλους! Λίγη ποιότητα! Ο CM ξέρει. . .

19) Eksi Ekso – I am your bastard wings

ei

Γλυκά έγχορδα και πολυφωνικά ρεφραίν υμνούν τη λεπτή ισορροπία μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας , συνθέσεις που δεν ακούγονται συχνά. Θέλει τέχνη το έγχορδο μακριά από τα μέγαρα. Ιδού.

18 ) My brightest diamond – A thousand shark’s teeth

mybrightestko4

Τόσο ζεστός δίσκος. Τόσο εξομολογητικός. Με ωραίες συνθέσεις , με κομμάτια έντονα , προσωπικά , η φωνή της λες και ανέκαθεν κουβαλούσε τον πόνο μέχρι που στο τέλος δεν άντεξε και έσπασε σε δάκρυα. Μια δακρυσμένη φωνή , όχι κλαψιάρικη , απλά δακρυσμένη και παραδομένη , σαν ψίθυρος στη βροχή. Φοβερή αισθητική , φοβερή παραγωγή και ενορχήστρωση.

17) Μ83 – Saturdays=Youth

sy

New wave όνειρα , shoegaze εφηβεία , ηλεκτρονικό παρόν. Ενδιαφέρον. . .

16) Crystal Castles – Crystal Castles

crystal-castles

Μινιμαλιστικό , ενοχλητικό , κολλητικό , υπερβολικά φουτουριστικό , εκνευριστικά ηλεκτρονικό. Αν οι Fuck Buttons είναι το rock n’ roll στο θαυμαστό ψηφιακό κόσμο , οι Crystal Castles είναι η κλασική φλώρικη pop που όλοι σιχαίνονται αλλά σιγοτραγουδούν στο μπάνιο όταν ο αχός του νερού προστατεύει τα ενδόμυχά μας απωθημένα , η μουσική που παίζει στο αυτοκίνητο με τα τζάμια κλειστά. Φιλτραρισμένο μέσα από κονσόλες της Nintendo (!!!!) το album αυτό θα έκανε πολλούς σοβαροφανείς μουσικόφιλους να αναθεωρήσουν στα κρυφά. . . Όταν ο μικρός είναι στο παιδικό του πάρτυ , ο συντηρητικός πατέρας ξεκλέβει χρόνο να παίξει video games , μέχρι να ξεθυμάνει και ξαναρχίσει το κήρυγμα για το διάβασμα.

15) The Drift – Memory Drawings

md

Ο πήχυς έχει ανέβει ψηλά μετά τη φούσκα του Post Rock. . . Δύσκολοι καιροί. . . Εκτός αν απλά το έχεις. . . Τότε δεν έχεις πρόβλημα. Συνέχιζε να παίζεις. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Έτσι απλά. Βάλτε τρομπέτες , βάλτε κιθάρες , βάλτε θάλασσα και ένα απέραντο ταξίδι.Μεθύστε με όνειρα.

14) Bodies Of Water – A certain feeling

sc177

Τα είπε ο Μπαντίνης.

13) The Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement

2008lastshadowpuppets

Άκρατος φετιχισμός , retro pop μελωδίες και πολύχρωμα κολάν. Η Βρεττανία πάντα είναι στην καρδιά μας. Δεν έχει να προσθέσει κάτι , απλά από τους καλύτερους pop δίσκους της χρονιάς. Και αν θυμίζει περασμένες εποχές , στο τέλος νερώνουμε λιγάκι το κρασί μας. Ο χρόνος πέρασε και τίποτα δεν ήρθε να το γκρεμίσει.

12) The Cure – 4:13 Dream

Music The Cure

Οι χαοτικές τους μελωδίες βάζουν τα γυαλιά σε κάθε “φρέσκους” του χώρου. Η φωνή του Robert Smith ακόμα στοιχειώνει. Οι συνθέσεις τους έτοιμες να σου ορμήξουν να ρουφήξουν μια νέα ανάμνηση. Το Hungry Ghost από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς. Είτε τους λατρεύεις , είτε δεν ασχολείσαι μαζί τους. End of story.

11) The Caretaker – Persistent Repetition of Phrases

caretaker_repetition

Σκοτεινό , μοναχικό , ταξιδευτικό , αισθητικά επιτηδευμένο ίσως , ωστόσο αποτελεσματικό. Ambience της εποχής του γραμμόφωνου , ασπρόμαυρα φιλμ και το τσιγάρο κάνει καλό στην υγεία. Όταν η τεχνολογία μπορεί στα κατάλληλα χέρια να δημιουργεί όμορφα πράγματα.

10) The Verve – Forth

verve

Η επιστροφή της δημιουργικής μοναχικότητας , της γλυκόπικρης indie μελωδίας , της ήρεμης ενατένισης. Επιτέλους , ένα “γήινο” άκουσμα σε μια εποχή βαρετής πλαστικοποιημένης γαλήνης.

«Always livin’ under some vow
Always on the eve of destruction
Make you wanna scream out loud
and as I watch the birds soar»

Love is noise.Ένα single εθιστικό. Γιατί? Όσο τραγουδά ο Richard Ashcroft ακούγονται από πίσω αυτοί οι ήχοι σα γαβγίσματα βραχνιασμένων σκυλιών. Σα φασαρία. Σαν κάτι να σε ενοχλεί. Μα , love is noise. . .

9)Fuck Buttons – Street Horrrsing

fuck_buttons_album_cover

Θόρυβος , βία , μελωδία , τα 00’s κάλλιο αργά παρά ποτέ.

8 ) Murder By Death – Red Of Tooth And Claw

mbd

“Το Red of Tooth and Claw βρωμοκοπάει από την αρχή ως το τέλος ουίσκι, μπαρίλα, πουτάνες που πέφτουν στο κρεβάτι μονάχα για ένα δολάριο, φιλίες που δεν μυξοκλαίνε αλλά γονατίζουν, νεκροκεφαλές δίπλα από δυο ετοιμοπόλεμους πιστολέρο. Κι αν το In Bocca al Lupo σ’ είχε βάλει στην κόλαση για να τα ξεράσεις όλα, το Red of Tooth and Claw σε φέρνει πίσω για να πεις τι έμαθες. Έντεκα τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο…”

7) The Killimanjaro Darkjazz Ensemble – Mutations EP

the-kilimanjaro-darkjazz-ensemble-mutations

Αν και όχι full length album , τα 8 κομμάτια που απαρτίζουν το συγκεκριμένο EP σε ξεγυμνώνουν στο σκοτάδι και σε ντύνουν με τον αέρα που περιβάλλει το σώμα σου λες και τα πάντα αποτελούν συνέχεια του εαυτού σου. Κινηματογραφικοί , πειραματικοί , το όνομά τους ανταποκρίνεται επάξια στο ποιόν τους. Μια οπτικοακουστική πολυσυλλεκτική εμπειρία από όλα τα είδη της μουσικής , με μαεστρία εξαιρετική και ήχο αυστηρά προσωπικό , ξεχωριστό. Τουλάχιστον ενδιαφέρον.

6) Bohren Und Der Club Of Gore – Dolores

dolores

Αν η σκοτεινή , βασανιστικά στοιχειωμένη jazz των Γερμανών Bohren Und Der Club Of Gore μέχρι τώρα μας κρατούσε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τον αέρα σιγά σιγά να τελειώνει και τους τοίχους να συμπιέζονται αργά και σταθερά , χωρίς , όμως να σου δημιουργείται κλειστοφοβική μανία , ξαφνικά το Dolores σου παρουσιάζει σαν από μαγεία ένα φωτεινό παράθυρο στον ένα τοίχο. Έλα , όμως , που τότε είναι που η κλειστοφοβία σε κερδίζει. Καταπληκτικό album , καταπληκτική μπάντα. Ένα σαξόφωνο που σε αιχμαλωτίζει κάπου μεταξύ πόνου και παραίτησης.

5)Have A Nice Life – Deathconciousness

hanl

Ίσως υπαρχει ελπίδα για τα 00’s. Ανεξαρτήτως των underground hypes , το πάντρεμα shoegaze/dark wave/goth/punk/indie/noise κτλ. στην απόλυτη αρμονία του. Κάθε κομμάτι ένα ιστορικό μανιφέστο-απόσταγμα της πορείας της μουσικής τα τελευταία 35 χρόνια τουλάχιστον. Σοκαριστικά άρτιο , απρόσμενα εκφραστικό. Ποιος το περίμενε? Ένας υπέροχος προάγγελος για τα καλύτερα που έρχονται. . . Μια ανάσα στη μετριότητα των καιρών , μια συνουσία του παρόντος με το παρελθόν που γέννησε κάτι το οποίο μπορεί να επιβιώσει , που δεν είναι απορριπτέο , που μπορεί να είναι η βάση για την επόμενη γενιά μουσικών , μηδενιστικών όσο χρειάζεται , που σέβονται και λατρεύουν ό,τι καταστρέφουν για να δημιουργήσουν κάτι καινούριο , όπως τους υπαγορεύει μια ανάγκη ανώτερη , η ανάγκη για μια ανάσα έκφρασης κάτι στέρεου , όχι παροδικού , όχι προσωρινού , κάποιας μορφής που θα μείνει να εξελιχθεί από τους επόμενους.

Advertisements

One response to “The 20 stand out albums of 2008 by Between The Raindrops…

  1. Arturo Bandini: Στο ξαναλέω…είσαι ένας μικρός θεός…!!! Είδες τελικά είχαμε κοινά άλμπουμ! Cheers man!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s