Plush “Fed”

plush

Η αβίαστη pop είθισται να αποτελεί εξαγωγικό προϊόν πληθωρικών καλλιτεχνών. Μπόλικοι οι σαλεμένοι, εξαιρετικά ταλέντα μερικοί ψυχοπαθείς, ουκ ολίγες οι ανασηκωμένες μύτες. Κάποιοι μπορεί να φαντάζουν γλυκομίλητοι και προσιτοί αλλά ποιος ξέρει τι είδους συμφωνίες  έχουν υπογράψει με το διάβολο για να καταφέρουν με τις ευκολομνημόνευτες μελωδίες τους να συμπαρασύρουν ανομοιογενή μουσικά γούστα. Κάποιοι άλλοι βέβαια, επειδή δεν ήθελαν να μπλέξουν με μαγιολίκια, παγανιστικά και μη, στηρίζονται σε ορθολογισμό και μεθοδικότητα ώσπου να πορευτούν, έστω και περιφραστικά, στα δαιδαλώδη pop σύμπαντα.

Ο Liam Hayes απ’ το Chicago κάπως έτσι θέλησε να την πάει τη δουλειά. Έσπειρε στις κιθάρες τις ιδέες του, άλλαξε μπόλικους παραγωγούς, μεταξύ των οποίων τους Steve Albini και John McEntire, έβαλε τον Tom Tom MMLXXXIV να κάνει soulful ενορχηστρώσεις, έφαγε πόρτα απ’ την Drag City, επένδυσε κάμποσο καιρό και δανεικό χρήμα ώσπου τελικά κατόρθωσε το 2002 να δει τον δίσκο του να κυκλοφορεί μονάχα στην Ιαπωνία. Και να σκεφτείς ότι 8 χρόνια πριν στη Βρετανία, τον είχαν υποδεχτεί ως τον νέο Burt Bacharach.

Τι συνέβη και το «Fed» του επονομαζόμενου και ως Plush, εκείνου του τύπου που έπαιζε πιάνο στο μπαρ σε μια σκηνή στο High Fidelity, έπρεπε να περιμένει έως το 2008 για να θεωρηθεί ένα χαμένο αριστούργημα για τον ξένο μουσικό τύπο; Η αλήθεια είναι πως ο Hayes όταν φόρεσε την arty pop μπέρτα του, πάσχισε να καταδείξει στις μακροσκελείς soulful mid-tempo ακολουθίες του, τη σφαιρική του παιδεία. Κατέστησε εαυτόν pop σωτήρα, κι ενώ κατείχε τον νου προς εξωτερίκευση μιας προσωπικής απελευθέρωσης, εντούτοις θέλησε να κλείσει το μάτι στην ταμπέλα που του κόλλησαν οι Άγγλοι, γύρεψε μια τζούρα απ’ τον Costello, ξαναδιάβασε τις beatle-κές του παρτιτούρες και ζήλεψε τον Randy Newman. Τουτέστιν παραγνώρισε κι έβαλε πολλά κεράσια στο προσωπικό του καλάθι που χώραγε λιγότερα.

Μπερδεμένος ή ψώνιο, εκείνος που σου πετά στα μούτρα όλους τους άσους απ’ τα μανίκια μονομιάς; Ο Liam «Plush» Hayes με το ταλαιπωρημένο Fed του μας χάρισε ένα κομπλικέ pop δισκογράφημα, που μπορεί να λογιστεί ως σπουδαιοφανές κι ως υπέρμετρα φιλόδοξο, αλλά δεν παύει να είναι πλουσιοπάροχα ελκυστικό. Λάμπει από παντού, αναμειγνύει κλεμμένες φόρμες για να τις διασώσει προτού ξεφτίσουν, ηθελημένα μελαγχολικά κοινότοπο και αθώα ποτισμένο με ’70s soul/rock στρας. Τα λοιπά προαναφερθέντα γι’ αυτό το γοητευτικό όραμα έχουν φιλολογική σημασία, μονάχα  για το ποιες θαρρεί κανείς πως είναι οι δυνατότητες του δημιουργού του. Στα καθ’ ημάς, χαίρεσαι να επιπλέεις στα γαλανά του νερά, με ριγέ σακάκι και ροζ πουκάμισο. Άλλωστε το τελευταίο θεωρείται πια κλασσικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s