My Wonderwall

Έχω τόσα πράγματα να σου πω , αλλά δεν ξέρω πώς να στα μιλήσω. Μα εσύ είσαι το παν για μένα , ίσως , δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι με κάνεις να ονειρεύομαι. Ίσως να με σώσεις , ίσως να με έχεις ήδη σώσει , δεν ξέρω. Τα ακόρντα μου σκίζουν τον άνεμο. Ίσως φτάσουν σε σένα. Ποιος ξέρει. ‘Ισως σε πάρω μακριά και φύγουμε μαζί στο παντοτινό όνειρο. Μα δεν το ξέρω ακόμη , είμαι τόσο μικρός ακόμα , δώσε μου το ελαφρυντικό μου γλυκιά μου αγάπη , δε φταίω που είμαι μικρός ακόμη. Μακάρι να ήμουν ακονισμένος στους βαρδάρηδες , να ήξερα πού να σε πάω. Ποιος ξέρει? Είμαι μικρός ακόμη. Όταν είσαι μαζί μου νιώθω ένας καταρράκτης από ευαίσθητους μικρούς περιπάτους. Στην πόλη που αγάπησες , στα δρομάκια που σε γέννησαν , στη γειτονιά που θες να γεράσεις. Εγώ σα χάδι θα τρεμοπαίζω τα μαλλιά σου , ίσως σαν τον άνεμο να σιγοσβήνω στα καθημερινά σου χαμόγελα. Μα είμαι πλήρης , είσαι μέσα μου και χώρια μου , δεν έχω κανέναν και τον κόσμο ολόκληρο στα πόδια μου , έχω εσένα και εσύ δεν είσαι πια εδώ. Εσύ ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Νιώθω μοναδικός , παρόλο που όλοι τα ίδια λένε , όλοι τα ίδια θα σου πουν. Οι δρόμοι μας φαντάζουν τυφλοί μέσα στο χιόνι , σε τοπία λευκά μα μέσα μας το αίμα βράζει , νιώθω μοναδικός , ότι κανείς δε νιώθει , ούτε θα νιώσει όπως εγώ για σένα. Μακάρι να μπορούσα να βρω τις λέξεις , είμαι μικρός , συγχώρα με , δεν ξέρω πώς το λόγο μου να υποτάξω. Το μυαλό μου με εμπαίζει , ναι , είμαι πολύ μικρός ακόμα , μα θα έρθω όταν νιώσω έτοιμος να σε πάρω στο δικό μου άπειρο , το μοναδικό μου εκείνο άπειρο που κανείς δε θα μπορεί να μας αγγίξει και όλα θα μας αγγίζουν σαν παιδικό χάδι , σαν τις μουσικές που μου χάραξαν τις όμορφές μου πληγές , σαν ένα αυθόρμητο χαμόγελο μέσα στα θλιμμένα ηλιοτρόπια. Καλό σου ταξίδι.

Όταν ο Νοel άκουσε τη διασκευή του Wonderwall από το Ryan Adams , ορκίστηκε να μην το ξαναπαίξει live , γιατί , πλέον , αν και κάποιος άλλος «εκμεταλλεύτηκε» το «έργο» της ζωής του , τον ξεπέρασε , ωστόσο ακούγοντας την εκτέλεση αυτή , την απεγνωσμένη παγιδευμένη στο αδιέξοδο εκτέλεση του Wonderwall από τη φωνή του εσωστρεφούς Noel και όχι ενός γεμάτου ματαιόδοξη αυτοπεποίθηση Liam , το όνειρο φαντάζει περισσότερο ειλικρινές. Δεν είναι η εκτέλεση του Ryan , ίσως για το Ryan το κομμάτι αυτό να σήμαινε πολύ περισσότερα στη ζωή του από ο.τι στο δημιουργό του , ίσως το Wonderwall να απογειώθηκε ως σύνθεση από κάποιον καλλιτέχνη που τον σημάδεψε και φρόντισε να το κάνει δικό του όσο μπορεί. Μα δεν είναι δικό του , όσο και αν θα το ήθελε , ξέρει ότι δεν είναι δικό του. Η εκτέλεση του Noel δεν είναι κατώτερη , είναι απλά η δεύτερη ευκαιρία του πρώτου επηρμένου εραστή , που , αν και αγνός στις προθέσεις του , η αβέβαιη νεανική ανώριμη και ματαιόδοξη του συμπεριφορά τον οδηγεί στην πτώση , στο μεταγενέστερα δημιουργικό και καλλιτεχνικό του φθόνο από έναν άξιο αντίζηλο-θρέμμα του. Όμως το κομμάτι είναι δικό του. Όταν επιστρέφει ωριμότερος , όχι μετανιωμένος , απλά ακονισμένος και συνειδητοποιημένος , μεγαλύτερος , σοφότερος , το κομμάτι παραδίνεται στη φωνή του , πάντα ήθελε να παραδοθεί στη φωνή του , όσοι νιώθουν πέρα από την άκρη των πραγμάτων και έγιναν σοφότεροι αναγνωρίζουν την ειλικρίνεια και τη γύμνια της φωνής του. Μα , το κομμάτι ήταν πάντα δικό του. . . Τελικά , η κατάχρηση καταστήθηκε αναγκαία , το ταξίδι απαραίτητο , για να γυρίσει το έργο στο δημιουργό , για να καταλάβει ο ίδιος ο δημιουργός πόσο σημαντικό ήταν για κείνον αυτός ο καταρράκτης από όνειρα και εφηβικούς αθώους αφορισμούς. Το κομμάτι πάντα ήθελε να ξαναβρεί το δημιουργό του. Ακόμα και με φτωχότερη αισθητική , η ηθική του ώριμου δημιουργού το δικαιώνει και το εξυψώνει ως την καλύτερη εκτέλεση όλων των εποχών. Μα , το κομμάτι πάντα ήταν δικό του. . . Αυτός το δημιούργησε , ακόμα και αν δεν του φαίνεται , αυτή είναι η φωνή του. . . Είναι η φύση των πραγμάτων. Σα μια καταδικασμένη στην τελειότητα ερωτική σχέση.

Advertisements

2 responses to “My Wonderwall

  1. Μια μουσική περιγράφει μια κατάσταση μας, ένα όνειρο μας.
    Μια κατάσταση μου, ένα όνειρο μου δημιουργεί-παράγει μια μουσική!
    Η δύναμη και το μεγαλείο της Τέχνης:
    η υποκειμενική αντικειμενικότητα!!!

  2. Between The Raindrops : Αυτή η παιδικότητα του να αισθάνεσαι χωρίς να σκέφτεσαι , να νιώθεις το νόημα της πράξης με όλη σου την ύπαρξη και τελικώς να καταλαβαίνεις χωρίς να δαπανάς στάλα φαιάς ουσίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s