William Elliott Whitmore “Animals In The Dark” (ANTI-)

61dtz9zisl

Ένας κακοδιάθετος κόκορας λαλεί το ξημέρωμα. Ο William σηκώνεται απ’ το κρεβάτι του, ανοίγει τα πατζούρια και  φορά τις κάλτσες του. Πάει προς την κουζίνα  και βάζει λίγο νερό στο μπρίκι να ζεσταίνεται, όσο στρίβει το πρώτο τσιγάρο της ημέρας. Πίνει το ρόφημά του και ανοίγει την πόρτα για να κατευθυνθεί στην άκρη της φάρμας όπου βρίσκεται η τουαλέτα. Σήμερα, πρέπει να δει πόσο ακόμη θα αντέχουν τα φυτά το κρύο, να κόψει ξύλα και να ταΐσει τις κότες.

Στο σπίτι που γεννήθηκε, στην Iowa, στην αυλή που σπόροι βλάστησαν και ζώα δεν άντεξαν, ζει μέχρι και σήμερα που έχει φτάσει τα τριάντα. Κανείς δε θα έλεγε πως είναι ένας σύγχρονος μοναχός, ένας απλά αποσυρθείς ιεροκήρυκας που δεν απαγκιστρώθηκε απ’ την παραδοσιακά επαρχιακή αμερικανική πεπατημένη. Ο William Elliott Whitmore έχει μεγαλώσει με το banjo του μπαμπά και το ακορντεόν της μαμάς. Με νέγρικους εκκλησιασμούς, μια κιθάρα 10 δολαρίων, hillibilly δισκάκια, χειμωνιάτικες συνομιλίες με τη φωνή του Ray Charles και τις γροθιές του Hank Williams. Μπορεί το καπνισμένο σμπαράλιασμα στη φωνή του να  ανακαλεί στο θυμικό τον Tom Waits κι οι διηγήσεις του ν’ ακούγονται απαρχαιωμένα βγαλμένες απ’ τη ζωή του Νότου, όμως η κάθε εκφορά κι η κάθε λέξη είναι πέρα για πέρα σταράτες.

Τα χέρια έβγαλαν ρόζους, τα πάθη μετετράπησαν σε δύναμη και τα κυριακάτικα μουρμουρητά ξόρκισαν τα δαιμόνια, ενόσω ο Whitmore μεγάλωνε μέσα σε μια Αμερική που άλλαζε με τα χρόνια αλλά στα μέρη εκείνα παρέμενε απαράλλαχτη στην ασχήμια και στην άφτιαχτη ομορφιά της. Στην τελευταία του κυκλοφορία, στη μετα-Bush εποχή, αφτιασίδωτα καυτηριάζει την μέχρι τώρα κυβερνητική πολιτική, όχι με folk protest τρόπο αλλά με την αυτονόητη blues λακωνικότητα, διηγούμενος σαν παραμυθάς την αληθινή ζωή, μπουχτισμένος απ’ τα δεινά της πατρίδας του, εκκινώντας απ’ το τρίπτυχο αίμα, σάρκα και ψυχή.

Είναι μάλλον άστοχο να αντιμετωπίζεις λόγια το έργο ενός επαρχιώτη. Και με τον τελευταίο όρο δεν εννοώ αυτό το δήθεν τάχα μου ζηλευτό προτέρημα της αγαθιάρικης και καλοκάγαθης άγνοιας, αλλά μιας υπόστασης που συμπορεύεται ακόμη με τη ανθρώπινη φύση της, χωρίς να θαρρεί κανείς πως σκιερά ζει στο παρελθόν. Που δεν ανάγει την «πρώτη ύλη» στην στοχαστική πληρότητα φιλοσοφικών ή μεγάλων ποιητικότροπων ζητημάτων αλλά περιορίζεται σε ταπεινές, συνεπείς κι ειλικρινείς έγνοιες. Όπως το ποια μέρα θα ήταν παρήγορο να αφήσεις την τελευταία σου πνοή.

By Loan Me a Dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s