Phosphorescent “To Willie” (Dead Oceans)

51oahnex4zl_ss500_

Έχουν περάσει λίγα χρόνια από τότε που στο κλειστό πια θέατρο «Αμόρε» ανέβηκε η παράσταση με τον τίτλο «Mainstream», αν δε με απατά η μνήμη μου. Οι ηθοποιοί Ξάφης, Μάσχα, Καλετσάνος και Σκουλά εναλλάσονταν στην υπόδυση των ίδιων χαρακτήρων, σε ένα χιονισμένο σκηνικό από φελιζόλ που τους κρατούσε βυθισμένους από τη μέση και κάτω καθόλη τη διάρκεια του έργου. Στο τέλος, ύψωναν όλοι μαζί το βλέμμα προς τον ουρανό και τραγουδούσαν ένα κομμάτι του Willie Nelson με τίτλο «Blue Eyes Crying In The Rain».

Στα τραγούδια του Nelson αναβιώνει μια λιτή αμεσότητα, ακαταμάχητη ακόμη και για όσους δε συγκινούνται απ’ την παράδοση της εντός Αμερικής. Διότι αυτή η έξω καρδιά που μοιρολογεί δίπλα σε ξύλινους πάγκους με γλυκοπατάτες, αιτείται αθανασία ψυχής για τους φίλους και γιατροσόφια για ότι λυμαίνεται στα άσχημα ξυπνήματα, μπουκάρει στο ασυνείδητο με τις τραβηγμένες λήγουσες και τα συρτά ψιλά φωνήεντα, και με τραγούδια δικά της ή άλλων, όπως των Hank Cochran, Merle Haggard και Hoagy Carmichael, ξεκουράζει τον ίσκιο της.

Ήταν 1975 όταν, με το «Red-Headed Stranger» και κυρίως κομμάτια άλλων, ο Willie Nelson έκανε επιτυχία και εκτός country περιχώρων. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά, ένας νέος που, όπως λέγαμε και μια άλλη φορά, μεγάλωσε στην Alabama, ζει στην Athens της Georgia, αλλά όταν κυκλοφόρησε τον τέταρτο δίσκο του, για λογαριασμό της Dead Oceans, μετακόμισε στο Brooklyn, χωρίς όμως να ξεχάσει στη διαδρομή τον αμερικανικό νότο. Ο Matthew Houck, γνωστός και ως Phosphorescent, άφησε πίσω του τον αυτοδεσμευτικό του στοχασμό περί πεσιμιστικών εμμονών με τίτλο «Pride» και αποφάσισε να κάνει μια αφιέρωση στο γεράκο με τις κοτσίδες.

Πήρε το «Reasons To Quit» ένα κομμάτι που εκείνος είχε τραγουδήσει με τον Merle Haggard, και έκανε μια μελωδικά χαμηλόφωνη αρχή. Στο «Too Sick To Pray» κράτησε για λίγο το στομάχι του και χάιδεψε τα ακόρντα του, φώναξε κομπανία και προτίμησε αντί να τρέξει να πράξει ότι επιτάσσει το «Walkin'», ενώ επιθύμησε μια άλλη πραγματικότητα στο «It’s Not Supposed To Be That Way». O Ricky Ray Jackson κάλμαρε το pedal steel και η χορωδία κατευναστικά καθοδήγησε τη ροή των ρόλων σε μια μπάντα στο «Pick Up The Tempo», όσο οι λευκοί έπαιξαν ιεραποστολικά τα blues των σταυροδρόμων στο «I Gotta Get Drunk». Σιωπηρή παράκληση περί ανάκτησης δυνάμεων στο, δια χειρός Hank Cochran, «Can I Sleep In Your Arms», γήινη προσύλωση στις εξομολογήσεις «Heartaches Of A Fool», «Permanently Lonely» και «The Last Thing I Needed (First Thing This Morning)»

Γράφτηκαν πολλά για τις σκοτεινές χορωδίες, τους ανατριχιαστικούς ύμνους και την ομορφιά της κλειστής και ήρεμης δύναμης που κρύβεται πίσω απ’ τον τίτλο Phosphorescent. Η αλήθεια είναι πως σε σχέση με την περασμένη του δουλειά, ο Houck δεν εξακολουθεί να τρώγεται με τους φόβους του, αλλά στρέφει την προσοχή του σε ένα διττό στόχο. Στην αποπεράτωση ενός ειλικρινούς φόρου τιμής σε έναν ήρωά του, φέρνοντας παράλληλα στην επιφάνεια μια πτυχή της ιδιοσυγκρασίας του, για την οποία λίγοι θα πόνταραν, ιδίως όσοι θεωρούν πως αυτοί οι indie folk τύποι υποσκάπτονται απ’ τα φαντάσματα των καταχρήσεων και της αλκοολικής παρακμής. Κι αυτή του η αρετή είναι μια ασύγκρητα μειλίχια, ανθρώπινη και ταπεινή ευγένεια. Κλείστε τα φώτα, «The Party’s Over».

By Loan Me a Dime…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s