Past Treasures # 3

Το σημερινό τρίτο split single με τα ξεχασμένα διαμάντια του παρελθόντος έχει όρεξη για ποπ διαδρομές και κινάει στα μέσα της δεκαετίας του 80 για να ξεθάψει από δύο ξεχασμένα album με διαφορά τριών χρόνων το καθένα τα αγαπημένα τραγούδια του γραφόντα. Το A side μας έρχεται από τον Βορά του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα από το Λίβερπουλ ενώ το B side κατεβαίνει κεντρικά της Ευρώπης και στην Γαλλία του 1988 για να θυμηθεί ένα κομμάτι κόλλημα από έναν απ’ τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησε ποτέ η ιστορική εταιρεία Danceteria records.

A Side

The Pale Fountains…Bicycle Thieves

(from the LP «…from across the kitchen table», 1985, V2333 UK #94 Virgin Records)

Οι περισσότεροι από το δεύτερο δισκογραφικό πάτημα των Pale palefountains1Fountains σίγουρα θα θυμούνται το τρίτο τραγούδι του album και single διαφημιστή του …from across the kitchen table, Jean’s not happening. Ακριβώς όμως την επόμενη στιγμή ακολουθεί για μένα το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και συγκεκριμένα οι Κλέφτες Ποδηλάτων. Το Bicycle Thieves ξεκινάει σαν μπλουζιάρικη quiet pop μπαλάντα με τον τραγουδιστή Mick Head, (μετέπειτα μπροστάρη των Shack), σε μια πονεσιάρικη ερμηνεία ακολουθούμενη από τα πνευστά του φοβερού τρομπετίστα Andy Diagram (James, David Thomas & Two Pale Boys), τις γλυκερές eighties κιθάρες του ίδιου και την φοβερή μπασογραμμή του Chris McCaffery. Τέσσερα λεπτά και δεν θες να τελειώσει με τίποτα. Οι Pale Fountains μετά τον συγκεκριμένο δίσκο διαλύθηκαν και δεκατρία χρόνια μετά ο Head μάζεψε ακυκλοφόρητα, radio sessions και άλλα καλούδια από την εποχή τους για να βγάλει στην φόρα μια συλλογή με τίτλο Longshot for Your Love.

B Side

The Pollen…Killer

(from the mini LP «Contrasts», 1988, Danceteria, DANMLP 007)

Για τους γάλλους Pollen όσο κι αν ψάξεις μέσα στο διαδύκτιο δεν θα pollenβρεις και πολλά πράγματα. Δύο album στο ενεργητικό τους και μια συλλογή που μάζεψε τα κομμάτια τους. Αν και ξεκίνησαν αρκετά καλά εντέλει δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα στο τέλος παρά μονάχα τούτο το εξαιρετικό pop, new wave, mini album που βγήκε στην δύση των eighties. Η τραγουδίστριά τους Pejay με αλάνικα φωνητικά θυμίζοντας κάποιες φορές την Frazer, το μπάσο του Fred Perri και οι κιθάρες του Michel Francisque ξεμυτάνε από τα πρώτα χρόνια των Cure και το Killer, γίνεται πραγματικά ένας φοβερός δολοφόνος που μπορεί να έχεις πετύχει κάποια βραδιά λιωμένος σε ένα σκοτεινό μπαρ της πόλης όπου συχνάζουν σκυφτοί τύποι και γυναίκες με μπόλικο eyeliner στα μάτια. Τα τύμπανα στο τέλος του τραγουδιού είναι όλα τα λεφτά. Μετά από αυτό το κομμάτι όπου έκανε και κάποια σχετική επιτυχία ξεχάστηκαν στην λήθη.

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s