This Lp Crashes Hard Drives

img_0818

Είναι ελάχιστες οι φορές που η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και οι ξεκάθαρες εξομολογήσεις περί προσωπικών ζητημάτων έχουν βγει στην επιφάνεια των κειμένων του υπογράφοντα. Σε συνάρτηση με αυτή την πρακτική, ο τρόπος έκφρασης έχει χαρακτηρισθεί ενίοτε παλαιολιθικός, κοινότοπος, επαγγελματικός τρόπον τινά. Παρά τις όποιες ενδόμυχες αντιρρήσεις και την πάγια θέση μου για την ανούσια, μα κι ακραιφνώς επιδειξιομανή, διαπόμπευση ημερολογιακών και ημιχαβαλεδιάρικων εξομολογήσεων, θα σας πω μια προσωπική ιστορία.

Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα κι ακόμη ο ύπνος είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Κι αν τα καλά των Η.Π.Α, ή τουλάχιστον της Δυτικής Ακτής αυτών, θαρρείτε πως υποσκελίζουν τις παρενέργειες του τζετ λαγκ, θα σας έλεγα πως λανθάνετε αλλά και πάλι δε θα γινόμουν πιστευτός. Γι’ αυτό, και για να προσπεράσω εθνολογικές αναλύσεις, θα συνοψίσω λέγοντάς σας πως μια 4ωρη βόλτα στη Νέα Υόρκη αποκρυσταλλώνει το που βρίσκεται ο σύγχρονος πολιτισμός της αστερόεσσας, κάτι που ενδεχομένως να συνεπάγεται και γενικότερη «ανωτερότητα» της ανατολικής ακτής, αν εξετάσει κανείς κι άλλες πόλεις από εκείνη τη μεριά.

Παρόλα αυτά, ο σκοπός μιας εξόρμησης που κράτησε παραπάνω από δύο εβδομάδες είτο άλλος. Ήταν αυτό το μαύρο κυκλικό αντικείμενο που όπως διαπιστώνει και ο David Fricke σε κάθε περιστροφή του πάνω στο πικάπ μεγάλωνε τον κόσμο. Πέρασαν κάμποσες μέρες στην Καλιφόρνια αλλά και στο Τέξας οπού επαγγελματικός και προσωπικός αυτοσκοπός ήταν ανεύρεση τέτοιων δίσκων. Δίσκων σε παζάρια στις κούτες πονηρών ασιατών και ευκαιριακών dealer, δίσκων στην αποθηκή μιας δισκογραφικής και στις ντάνες μικρών και μεγαλύτερων δισκοπωλείων, δίσκων στο σπίτι ενός buttman φαν, δίσκων καινούριων, παλιών, δύσκολων, συμβατικών, γνωστών και παντελώς αγνώστων.

Στο ταξίδι της επιστροφής, στα ξυπνητά χάσματα ενός δεκάωρου λήθαργου, το πραγματικό διαπλέκοταν με το ονειρικό σε σημείο που σχηματοποιούνταν μια πολύ πιστευτή εικόνα περί ανεύρεσης δίσκων εν ώρα πτήσης. Αυταπάτες του r.e.m. ή μια εμμονή που ύστερα από τέτοια ασύγκριτα μεγέθη θα στοίχειωνε πλέον τις μέρες και τις νύχτες μου;

Ενώ η ζωή άρχισε να επιστρέφει στα κανονικά της, ένας δίσκος χωρίς πληροφορίες στη ράχη, χωρίς αρίθμηση και χωρίς τυπικό τίτλο επανέφερε πίσω όλα αυτά τα αισθήματα. Ο προαναφερθείς Fricke έκανε μια εξομολόγηση στη μια όψη της gatefold συσκευασίας. Το τρίπτυχο του σκεπτικού του ήταν «hear, study, savor» στο κείμενό του που ξεκινούσε να μιλά για την έκσταση και την τελετουργία που μοιράζοταν με δυο φίλους ύστερα από κάθε δισκοπωλική αγορά, για τα samplers lps που έβγαιναν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές της επόμενης, για το πώς δέκα labels ένωσαν τις δυνάμεις τους και τους ετερόκλιτους ήχους τους για να αφήσουν μια κυκλοφορία-μήνυμα την παγκόσμια ημέρα της γιορτής των δισκοπωλείων. Στη διπλανή όψη ο Charles Aaron στοιχειοθετεί την άποψη πως «Why Record Stores are the Greatest One-Night-Stands Ever!» με ένα εξίσου προσωπικό και γλαφυρό κείμενο.

Ανοίγοντας τον διπλό φάκελο, στη μια μεριά έβρισκες το lp και στην άλλη ένα μικρό μπονάμα απ’ τις εταιρείες. Ένα χάρτινο περιοδικάκι και ένα cd της Light In The Attic, έναν κατάλογο της Numero, δύο αυτοκόλλητα του Jazzman, έναν κατάλογο-αφίσα κι ένα αυτοκόλλητο της Daptone. Αυτά τα label μαζί με κάποια άλλα προσέφεραν και τα τραγούδια από επικείμενες ή πρόσφατες κυκλοφορίες πάνω στην promo ετικέττα «Record Store Day, April 18, 2009. This Lp Crashes Hard Drives». Η Vampi Soul παρέδωσε τους περουβιανούς απ’ τα sixties Los Destellos, η Now Again συνέχισε σε latin modal με το P.E Hewitt Jazz Ensemble και η Sublime Frequencies αυτοσχεδίασε με το ηλεκτρικό όργανο των Group Doueh απ’ τη Σαχάρα, πριν η θρυλική πακιστανή ηθοποιός και τραγουδίστρια Noor Jehan προκύψει ως σφήνα της Finders Keepers και οι Hypnotic Brass Ensemble προοικονομήσουν μια εξαιρετική κατά τα φαινόμενα φετινή κυκλοφορία. Η Numero φανερώνει τη σύμπραξη των Pisces με τη psych/folk-ίζοντα Linda Bruner, προτού οι σιξτάδες Monks μνημονευθούν απ’ τη Light In The Attic και η ξεχωριστή soul των Timmion, Jazzman και Daptone με τους Myron & E with the Soul Investigators, John Heartsman & Circles και Naomi Shelton & the Gospel Queens αντιστοίχως, κλείσει το όλο εγχείρημα.

Ο επίλογος θα μπορούσε να είναι το ίδιο με-το-γάντι προσωπικώς όσο και ο πρόλογος. Δε θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που εντός, αλλά και εκτός, blog περιχώρων θα υπεραμυνόμουν για τα καλά και τα δεινά των δίσκων, επί ματαίω. Κάποιοι τα καταλαβαίνουν, περισσότεροι λένε και γράφουν πως τα καταλαβαίνουν κι άλλοι δε δίνουν σημασία. Τη στιγμή που μοναδική ουσία. πέρα από εγωκεντρικούς επιλόγους και λοιπά γραφόμενα, θα είχε η έστω και συμβολική αγορά ενός τέτοιου δίσκου. Αλλά ποιος θα το λεγε πως κάποτε θα ηχούσε τόσο τετριμμένη και πασέ η λέξη αγορά.

img_0816

Advertisements

One response to “This Lp Crashes Hard Drives

  1. Παράθεμα: I Am Very Sorry « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s