Past Treasures # 5

Το να ψάχνεις την προσωπική σου δισκοθήκη όταν τίποτε αξιόλογο μουσικά δεν συμβαίνει σε μια παροντική περίοδο ξηρασίας και απογοητεύσεων είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου τύχει. Το παιχνίδι ξεκινά ως εξής: παλουκώνεσαι σε μια πολυθρόνα και κοιτάς με μια μπύρα στο χέρι την δισκοθήκη σου σαν αποβλακωμένο που δεν ξέρει τι θέλει να ακούσει, μετά από κάποιες στιγμές προσδιορίζεις το συναίσθημα που θέλουν να νιώσουν τ’ άντερά σου, το χέρι σου πάει να χωθεί σε μια δεκαετία αλλά τελικά το μετανιώνει και πάει σε κάποιαν άλλη. Απειροελάχιστες στιγμές αργότερα αρπάζεις κάτι από το ράφι αλλά συνάμα μετανιώνεις και τότε εντελώς αυτοβιογραφικά θυμάσαι πως όταν αγόρασες εκείνο το άλμπουμ την συγκεκριμένη χρονιά αισθανόσουν περήφανος γιατί είχες ανακαλύψει ένα σινγκλάκι που κανείς άλλος στον κόσμο δεν το ήξερε εκτός από ‘σένα. Απατηλά δισκογραφικά αυτοβιογραφούμενα παραμύθια που στο μόνο μέρος που συμβαίνουν είναι ένα…το μυαλό σου! Το σημερινό split single, το πέμπτο της σειράς Past Treasures παρουσιάζει δύο μπάντες όπου το μοναδικό πράγμα που έκαναν ήταν να κυκλοφορήσουν μονάχα ένα σαρανταπεντάρι η μία κι ένα περιπετειώδες album η άλλη και στο τέλος να χαθούν από προσώπου γης. Press play!

A side

Immaculate Hearts…Sugar pussy

(From the single “Sugar Pussy”, 1990, Sympathy For The Record Industry, SFTRI077)

r-698127-1149002469Αυτό και τίποτε άλλο. Οι νεουρκέζοι Immaculate Hearts μπήκαν στα ιστορικά στούντιο της Sympathy την μηδενική χρονιά των Nineties, έγραψαν δύο τραγούδια τέλεια σαν δυναμίτες που σκάνε την κατάλληλη στιγμή και αμέσως μετά είπαν αντίο στη μουσική βιομηχανία πριν καν τους προϋπαντήσει. Στις πρώτες αυλακιές του κατάλευκου σαρανταπενταριού που ξεκινά η ζαχαρομ%$#@, τα τύμπανα κοπανάει ένας δικός μας με το ψευδώνυμο Dee Pop. Ο έλληνας Dimitri Papadopoulos είναι ίσως το μοναδικό μέλος των Immaculate Hearts που έχει να επιδείξει κάτι σημαντικό στην μουσική του καριέρα μιας και οι μπαγκέτες του έκαναν καλά τη δουλειά τους σ’ ένα μνημειώδες ep εφτά χρόνια νωρίτερα εξυπηρετώντας τη συμμορία του άληστου Jeffrey Lee Pierce σ’ ένα πάρτι θανάτου. Μια χρονιά πριν το επικό Las Vegas Story οι θρυλικοί Gun Club έβγαζαν παγανιά στο εμπόριο το Death Party και ο έλληνας Δημητράκης είχε την τιμή να παίξει δίπλα σε μια από τις μεγαλύτερες φιγούρες της rock n’ roll ιστορίας. Όσο για το Sugar pussy, κάθε φορά που το ακούω φαντάζομαι έναν μεγάλο καβγά μέσα σ’ ένα τελειωμένο μπαρ να παίρνει φωτιά και όλες οι ψόφιες γυναίκες του μαγαζιού να χαζογελάν μεθυσμένες βλέποντας μεγάλους άντρες πίθηκους να σκοτώνονται για πάρτι τους. Σκύψε δικέ μου ένα άδειο μπουκάλι έρχεται καταπάνω σου, Sugar pussy come on, well come on!

B side

Backwater…Supercool

(From the album “Angels are Cool”, 1996, Che records)

backwatreΚι επειδή ένας καβγάς σ’ ένα μπαρ είναι πάντα μια supercool κατάσταση που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι αγγλοσάξωνες, πάμε έξι χρόνια μετά την αρχή της δεκαετίας του ‘90 να συναντήσουμε τρία παλικάρια από το ένδοξο Belfast της Βορείου Ιρλανδίας όπου αφού έφαγαν τα χρόνια τους πάνω σε σκηνές ανοίγοντας τις συναυλίες των φοβερών Sebadoh, άκουσαν τα ντέμο τους να παίζονται από τον αείμνηστο John Peel αναδεικνυόμενοι στιγμιαία ως η χλαμύδα του τότε punk rock, μπήκαν τελικά στο στούντιο τον Αύγουστο του ’95 για να βγουν τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου με τον πρώτο και τελευταίο τους δίσκο έτοιμο και τιτλοφορούμενο: “Angels are cool”. Με εμφανής τις επιρροές από τον «προδότη» Lou Barlow (που λέει κι ένας καλός φίλος) καθώς και τους Sonic Youth εκείνης της περιόδου, οι Backwater φτιάχνουν έναν δίσκο γεμάτο punk γκάζια ενίοτε, ευαίσθητες άγριες ροκιές παραπόδα, στίχους που ακολουθούνται μουσικά παράλληλα οσμώμενοι άψογα τον ήχο εκείνης της εποχής. Το άλμπουμ τελικά κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα από την πανάγνωστη Che records, ο ντράμερ Richard Bassett βαριεστημένος από τα πολλά live και την κούραση εγκατάλειψε την μπάντα πριν γίνει οτιδήποτε ενώ ο κύριος τραγουδιστής Boyd Lowe βλέποντας την κατάσταση να διαλύεται επέστρεψε στην πρώτη του αγάπη η οποία ήταν η ζωγραφική. Ο ίδιος ο Lowe άλλωστε ήταν κι εκείνος όπου είχε φιλοτεχνήσει και το εξώφυλλο του Angels are cool. Όσο τώρα για το supercool, κομμάτι που ανοίγει και το album των Backwater άστα να πάνε. Καταιγιστική εισαγωγή που περνάει μέσα από μια ποζάτα ψύχραιμη ερμηνεία και λόγια που τα λένε όσο πρέπει.

Δυο μπάντες και μια ελάχιστη ιστορία ο καθείς στην αχαλίνωτη μουσική προσωπική δισκογραφία του καθενός. Βάζω τα δισκάκια στη θέση τους και το μάτι μου πέφτει σ’ ένα άλλο, το βουτάω και βάζω τη βελόνα να το σκάψει. Ήταν κάποτε η αγαπημένη μπάντα ενός ανθρώπου που λεγόταν Kurt Cobain, χαζογελάω, άσε θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα λέω στον εαυτό μου. Cheers!

By Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s