Max Roach with the J.C. White Singers “Lift Every Voice and Sing” (Atlantic SD 1587)

ab2b_1

Lift every voice and sing,

‘Til earth and heaven ring,

Ring with the harmonies of Liberty;

Let our rejoicing rise

High as the listening skies,

Let it resound loud as the rolling sea.

Sing a song full of the faith that the dark past has taught us,

Sing a song full of the hope that the present has brought us;

Facing the rising sun of our new day begun,

Let us march on ’til victory is won.

Stony the road we trod,

Bitter the chast’ning rod,

Felt in the days when hope unborn had died;

Yet with a steady beat,

Have not our weary feet

Come to the place for which our fathers sighed?

We have come over a way that with tears has been watered,

We have come, treading our path through the blood of the slaughtered,

Out from the gloomy past,

‘Til now we stand at last

Where the white gleam of our bright star is cast.

God of our weary years,

God of our silent tears,

Thou who has brought us thus far on the way;

Thou who has by Thy might

Led us into the light,

Keep us forever in the path, we pray.

Lest our feet stray from the places, our God, where we met Thee,

Lest, our hearts drunk with the wine of the world, we forget Thee;

Shadowed beneath Thy hand,

May we forever stand,

True to our God,

True to our native land.

Έτσι ξεκινά η πρώτη στροφή του ποιήματος που έμεινε στη συνείδηση του κόσμου ως ο Μαύρος Εθνικός Ύμνος. Πρωτοακούστηκε στα γενέθλια του πρόεδρου Lincoln το 1900, από μια σχολική χορωδία μιας και μελοποιήθηκε την ίδια χρονιά απ’ τον αδερφό του γραφιά του.

Το “Lift Every Voice and Sing” γράφτηκε απ’ τον James Weldon Johnson, έναν ποιητή, συγγραφέα, διπλωμάτη και πολιτικό που αφιέρωσε τη ζωή του στον ακτιβισμό περί των αφροαμερικανικών δικαιωμάτων. Μεγάλη του αγάπη τα spirituals. Ένα απ’ τα ποιήματά του, το “O Black and Unknown Bards” του 1917, απέδιδε φόρο τιμής στους δημιουργούς τους.

O Black and unknown bards of long ago,

How came your lips to touch the sacred fire?

How, in your darkness, did you come to know

The power and beauty of the minstrel’s lyre?

Who first from midst his bonds lifted his eyes?

Who first from out the still watch, lone and long,

Feeling the ancient faith of prophets rise

Within his dark-kept soul, burst into song?

Heart of what slave poured out such melody

As «Steal Away to Jesus»? On its strains

His spirit must have nightly floated free,

Though still about his hands he felt his chains.

Who heard great «Jordan Roll»? Whose starward eye

Saw chariot «Swing Low»? And who was he

That breathed that comforting, melodic sigh,

«Nobody Knows de Trouble I See»? (1-16)

Ήταν το 1971, όταν ένας 47αρης ντράμερ μνημόνευσε τον Μαύρο Εθνικό Ύμνο και ενίσχυσε την αγάπη του συγγραφέα του για τη δύναμη των spirituals, κάνοντας ένα δίσκο που αφιέρωνε κάθε μια απ’ τις συνθέσεις του σε μερικές σημαντικές προσωπικότητες για την αφρικάνικη ιστορία. Στον Marcus Garvey, αυτόν τον εθνικό ήρωα της Jamaica που ίδρυσε την Universal Negro Improvement Association and African Communities League, στους γονείς του, στους Malcolm, Martin και Medga, στον Paul Robeson, εκείνον τον ηθοποιό και τραγουδιστή που, μεταξύ των όσων προσέφερε στη μαύρη φυλή, έφερε τα spirituals στο ευρύ κοινό, στον Patrice E. Lumumba, τον πρώτο νομίμως εκλεγμένο πρωθυπουργό του Congo που λίγο μετά την εκλογή του φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε έπειτα από συνεργασία της βέλγικης και αμερικανικής κυβέρνησης, και στον Rev. Charles Koen της ομάδας των Black Egyptians που ενώ θέλησαν να σπρώξουν την νεολαία σε κοινωνικές δραστηριότητες, τα μέσα και λευκή τάξη της εποχής τους καταλόγισαν επικίνδυνες επαναστατικές βλέψεις. Πρωτίστως όμως, εκείνος ο δίσκος του Max Roach για λογαριασμό της Atlantic ήταν αφιερωμένος στον μαύρο λαό ανά τον κόσμο, στους ανώνυμους ανθρώπους που ενόσω σκλαβωμένοι έσπαζαν πέτρες και θέριζαν χωράφια, χαράκωναν και έσπερναν συνειδήσεις τραγουδώντας πόνο και ελπίδες.

Πήγαινε αρκετός καιρός από τότε που ο Roach άρχισε να εγγυάται τη συμμετοχή του στα πλαίσια του Civil Rights Movement. Είχαν άλλωστε περάσει μπόλικα χρόνια απ’ τη μαθητεία στα 4/4 του Kenny Clarke, απ’ το bebop παρέα με τους Gillespie, Parker, Monk και Davis, απ’ το hard bop των 50s και τις μάχες με τον Buddy Rich. Τη δεκαετία του ’60, το “We Insist!-Freedom Now”, τα πάρε δώσε με την Abbey Lincoln και κάτι “Uhuru Afrika” συμμετοχές, παρέα με προτροπές τύπου “Speak, Brother, Speak!”, τον έβαλαν για τα καλά στη μαύρη λίστα.

Το θεμελιακό προκρίνεται άφθαρτο, η παράδοση του “Motherless Child”  εκθέτει κι ορίζει το υπόβαθρο, τείνοντας σταδιακά να χειραφετεί, μόνο και μόνο ως υλικό της αφροαμερικανικής εμπειρίας, τον στοχασμό στο παίξιμο που θα έπρεπε να βάλει σε τάξη ο Joel Dorn. Καθώς λοιπόν η καταβολή συνεπάγεται συνείδηση, εύλογα το “Garden of Prayer” ηχεί ως λιτός ύμνος και το “Troubled Waters” ως καθάρια φωνητική δοξολογία, σχεδόν απογυμωμένη από έξωθεν «οργανικές» παραινέσεις. Ελπίδα, πίστη και πόνος είναι τα σημεία στη μελωδία του “Let Thy People Go”, είναι  οι νότες που δε χρειάζονται αφτιά για να ακουστούν, είναι το πνευστό αίμα, το ξύλο και ο βράχος που ξάπλωσε ο Χριστός τους στο χαμηλότονα δεικτικό “Where You There When They Crucified My Lord”, όταν και εκτίθεται η παραδοχή της σωματικής αδυναμίας. Στο επιλογικό “Joshua” τα σπλάχνα του αυτοσχεδιασμού διαπλέκονται με τη σαγήνη των φωνών, μεταφέροντας ως επιμύθιο μια απαράμιλλη δυναμική πέραν ευαγγελικών παραβολών.

Δε θα ήταν λακωνική υπερβολή να υποστηρίξει κανείς πως το lp του Roach διακατέχεται από την ίδια ισχύ που διέπει μέχρι και σήμερα την αφρικανική ανθρωπότητα. Την αμεσότητα αυτού του αγώνα, αυτής της αέναης πάλης μιας φυλής που μοχθεί να κερδίσει κάτι που τόσοι λαοί τουλάχιστον γνώρισαν, ασχέτως νεκρών χρόνων και αυτοκαταστροφικών παραστρατημάτων. Το πεπρωμένο που της αναλογεί και της οφείλεται.

Max_Roach

Advertisements

2 responses to “Max Roach with the J.C. White Singers “Lift Every Voice and Sing” (Atlantic SD 1587)

  1. Δεν είναι καθόλου άσχημος αυτός ο δίσκος. Οπως εξίσου καθόλου άσχημοι δεν είναι και οι δίσκοι της συζύγου Abbey. Ολων των περιόδων. Για τον Joel Dorn κάτι λέει τα τζάζικο τεύχος του Wax Poetics.
    Και εδώ πάντως υπάρχει η σκιά του Dylan.

  2. Παράθεμα: Hypnotic Brass Ensemble “s/t” (HJRLP42) « Back To Mono

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s