The Mighty Stef…100 Midnights (The firstborn is dead recordings)

2009526120639343

Ένας  φανταστικός ιρλανδέζικος μπαραλογισμός λέει πως ο διάβολος ήταν μαθημένος μια ζωή να λέει τις καλύτερες προσευχές, κι όταν μια ψυχή ήταν μαύρη σαν εκατό μεσάνυχτα μαζεμένα, εκείνος ερχόταν πάντα στον αμάθητο παρία του που λίγωνε κλαίγοντας και σπαρταρώντας μέσα σ’ ένα βρώμικο διαμέρισμα να του σιγοψιθυρίσει τα κατάλληλα λόγια κάνοντάς τον κάπως κι αυτόν τον καημένο να κυλήσει την υπόλοιπη νύχτα του ημερωμένος απ’ τις σκέψεις. Το αντίτιμο ήταν πάντοτε δικό του!

Μεγαλωμένος μέσα στις παμπ του Δουβλίνου με τις κόκκινες μύτες και τις πίντες από μαύρη μπύρα να τρεκλίζουν αλήθειες ο Stefan Murphy, (τραγουδιστής και στην ουσία ο ίδιος οι Mighty Stef), άκουσε πολλές μεθυσμένες ιστορίες, ήπιε μαζί με τους καταδότες τους, ερωτεύτηκε ξεπεσμένα κορίτσια για μια βραδιά και τέλος όπως συμβαίνει συνήθως πάντα με αυτούς που πιάνουν κιθάρα στα χέρια αποφάσισε να πει όλα εκείνα που κάνουν ένα κώλο να κάθεται εκατό μεσάνυχτα πάνω σ’ ένα σκαμπό περιμένοντας απλά το υπέροχο μεγάλο τίποτα.

Ύστερα λοιπόν από ένα προπέρσινο άγουρο άλμπουμ όπου εξιστόρησε τις αμαρτίες της Αγίας Αικατερίνης (The Sins Of Sainte Catherine, 2007), κι ένα περσινό EP (Death Threats), με την ομώνυμη απειλή του θανάτου να χορεύει πάνω σε μπαρωδίες, ο Stefan Murphy συγκέντρωσε για πρώτη φορά μια σταθερή μπάντα κι έβγαλε τα Εκατό του Μεσάνυχτα κλέβοντας τις παραστάσεις σε διάφορα μέρη, ανοίγοντας τις συναυλίες των άλλων συμπατριωτών του Flogging Molly.

Καθώς ο δίσκος ανοίγει με το Downtown είσαι απόλυτα πεπεισμένος πως όλα αυτά που διάβασες περί Ιρλανδικής καταγωγής πάνε κατευθείαν στον πάτο μια λεκάνης. Θυμίζοντας σου σύνθεση που ξεπήδησε από το προ ετών Gang Of Losers των Dears το Downtown είναι μια ατόφια rock σύνθεση που κυλάει σαν τρένο κάτω στη πόλη παρακολουθώντας όλη την αθώα «φάρα» που θα πάρει μέρος στο 100 Midnights. Η όχι και τόσο αθώα μπασίστρια των Pogues, Cait O’Riordan, ξεκινά να τραγουδά στο επόμενο Safe at Home σαν συνείδηση σε όνειρο μέχρι να μπει ο Stefan οργισμένος φτύνοντας συνειδήσεις και λόγια στον αέρα αποφασισμένος να ρημάξει τα πάντα όπως και το κάνει μέχρι να τον ηρεμήσει και πάλι λίγο πριν το τέλος η πράα φωνή της Cait. Ως εδώ καλά γιατί μετά από αυτό το εναρκτήριο δίπτυχο που ξεμπερδεύει με τα κομμάτια «singles», ο Stef λέει να ανάψει την ταμπέλα που λέει πως «η παμπ μάγκες άνοιξε».

Σερβίρει όλους τους Βασιλιάδες της Νέας Υόρκης, (Kings of New York), της πόλης όπου κάποτε έχασε όλα τα υπάρχοντά του κι έμεινε δίχως ούτε ένα σέντσι στη τσέπη και ύστερα πίνει στην υγειά όλων αυτών πάνω σε μια περήφανη αντρίκια μπαλάντα που δεν μυξοκλαίει για τίποτα. Το Golden Gloves αμέσως μετά μέσα σε μια βρώμικη μπλουζοροκιά βραχνιάζει σε rock ‘n roll-άδικα τραπέζια ζέχνοντας μπαρίλα, για νά ‘ρθει το Hound Dogs of Love όπου σηκώνεσαι για να χορέψεις την πιο ξεπεσμένη γυναίκα του μαγαζιού και να της πεις ένα ψεύτικο σ’ αγαπώ στο αυτί. Ο χορός συνεχίζεται αλλά με την πιο παθιάρικη μορφή του και τα ποτήρια στο χέρι στο Come over to the darkside, στήθος με στήθος και τις ανάσες σας το πιο αληθινό πράγμα. Επειδή όμως προτεραιότητα έχουν πάντα οι εφήμεροι φίλοι απ’ τις εφήμερες γυναίκες κι επειδή όπως είπαμε έχουμε να κάνουμε μ’ ένα αντρικό δίσκο, το ομώνυμο κομμάτι του album 100 Midnights σε μεταμορφώνει σε διάβολο που λέει τη μπαλαλάικα του στο διπλανό σκυφτό κεφάλι. Το Sunshine Serenade φέρνει στην κουβέντα τον μεγάλο Johnny Cash μιας και ο ρυθμός του έρχεται να πατήσει πάνω στο Sam Hall του ανθρώπου με τα μαύρα. Στο I swear I have no feelings for that girl η ερωτική ιστορία έχει μίσος και αηδία αλλά και μια χορωδία μεθυσμένων από πίσω να τραγουδούν το βαλς του ξεπεσμού. Ενώ στο Nelligan Guts όλη η ιρλανδέζικη ροκ παράδοση βγαίνει παγανιά για να ξεφαντώσει το ρημάδι από την γνωστή ιστορία του νησιού που διαβάζει πως: Ο μικρός κοκκινομούρης πάει κόντρα στη μάνα του που δεν θέλει με τίποτα να πάει στη θάλασσα για να γίνει ναύτης σαν τον αχαΐρευτο τον άντρα της που τον έφαγε το ρούμι κ’ η αλμύρα.

Αφού η πιο αναίμακτη μουσικά ρώσικη ρουλέτα (Russian Roulette) παιχτεί στη σκανδάλη που κρατάει το φάντασμα του  Lanegan και των Dream Syndicate, έρχεται το απόλυτο αυτοβιογραφικό κομμάτι για έναν άνθρωπο που τα ήπιε όλα και δεν τον έβαλε τίποτα ακόμα κάτω. Κυρίες και κύριοι ο Stefan Murphy θα ήθελε να καλέσει πάνω στην σκηνή τον μεγάλο Shane MacGowan για να πουν μαζί το Waitin’ Around to die του άλλου μεγάλου Townes Van Zandt! Τα πόδια κόβονται και τα χέρια τρέμουν, τα πάντα σοβαρεύουν και ο διάβολος γελάει από μια γωνιά με τους κανακάρηδές του. Ανείπιωτη εκτέλεση.

Κλείνοντας, όλοι οι γεροναυτικοί τραγουδούν μαζί, οι πίντες με την μαύρη μπύρα κάνουν ατέλειωτες γύρες, οι μύτες κοκκινίζουν ακόμα περισσότερο, οι γυναίκες χαζογελάνε με κόκκινα μάτια και σαπισμένα δόντια, ο ήλιος πάει να ξεμυτίσει για ένα επόμενο πρωί, οι Mighty Stef κατεβαίνουν απ’ την σκηνή έχοντας τελειώσει με το A Pretend Sailors Goodbye, και κάπου εκεί στην άκρη πριν έρθει η σειρά της εκατοστής πρώτης μεσανυχτιάς ο διάβολος λέει μια προσευχή κι εξαφανίζεται!

Hush little soldier don’t you cry the devil’s gonna sing you a lullaby he’s gonna make you feel all right when your soul is as black as a 100 Midnights…lalalalalalalal!

favorite track: Waitin’ Around to die

The Mighty Stef myspace

The Firstborn is Dead Recordings myspace

by Arturo Bandini

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s